รอยรักในความทรงจำ Novels & Stories

กลิ่นรัญจวนหอมหวนขึ้นทุกขณะ ความทรงจำบางอย่างแทรกผ่านเข้ามาช้าๆ เมื่อได้ใกล้ชิดยิ่งรู้สึกว่านางยังคงหวานหยาดเยิ้มไปทั่วทุกส่วนดังก่อนเก่า ‘รักครั้งแรก’ คำนี้วนเวียนอยู่ในห้วงคำนึง ยามนี้เขาเหยียดยิ้มให้กับโชคชะตาที่กำลังเล่นตลกกับตนเอง ในที่สุดก็ถึงที่หมาย

ฉันรักโรแวน ทั้ง ๆ ที่ไม่ควรรัก และฉันคิดว่าในวินาทีที่ฉันรู้ว่าฉันรักเขา ฉันควรจะปล่อยมือ ฉันต้องการอนาคตกับเขา แต่ฉันจะต่อสู้กับความทรงจำเกี่ยวกับทุกสิ่งที่เขาเคยทำร้ายฉันได้อย่างไร? ฉันสามารถให้อภัยได้ แต่ฉันไม่แน่ใจเลยว่าฉันจะลืมได้หรือเปล่า และนั่นแหละคือปัญหา ฉันเช ื่อว่าความเจ็บปวดในอดีตและความทรงจำเหล่านั้นจะดึงเรากลับไปทุกครั้งที่เราพยายามก้าวไปข้างหน้า

ตอนที่ 43: เงารักที่สอดประสาน และแผนร้ายในความมืด อัสดงแห่งความทรงจำ และรอยร้าวในหัวใจ

คำว่า ‘รักแรก’ เผลอผุดขึ้นมาในหัวกี่ครั้ง มันก็ยังทำให้เขารู้สึกจี๊ดๆ ตรงอกซ้าย เขาเองก็เคยมีความรักหอมหวาน หากแต่ตอนนี้ทุกอย่างเหลือไว้เพียง ‘แผลเป็น’ แผลเป็นที่ไม่มีวันหาย ต่อให้ถูกสะกิดกี่ครั้ง มันก็ยังคงเจ็บอยู่ดี ครืด ครืด

บนตัวเธอเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น มีทั้งรอยเล็กๆ และรอยใหญ่ มันมาจากฝีมือพวกเขาทั้งนั้น “ฉันอยากลืมเหมือนกัน ความทรงจำพวกนั้นทำให้ฉันทรมานมาก แต่รอยแผลและความเจ็บตามจุดต่างๆ บอกฉันว่าห้ามลืมเด็ดขาด”

เรื่องบางเรื่องต้องใช้ความเข้าใจอย่างมากถึงจะผ่านมันไปได้ คนบางคนผ่านมาเพื่อให้เราได้รักหรือมีความสัมพันธ์กันชั่วคราวให้หัวใจได้กระชุ่มกระชวย และบางคนก็เข้ามาฝากรอยแผลเอาไว้ให้เรารู้สึกเจ็บแปลบทุกครั้งที่นึกถึง แต่สุดท้ายเวลาจะทำให้เราเจ็บปวดน้อยลงจนเหลือเพียงรอยแผล จาง ๆ ในความทรงจำเท่านั้น. ป.ล. ส่วนใครที่สงสัยว่าสุดท้ายแล้วจินตนาการที่ผมคิดเอาไว้ในการพาฝ้ายเข้าสู่เส้นทางเสียวตามรสนิยมทางเพศของผมจะเกิดขึ้นหรือไม่และอย่างไรนั้น เอาไว้ผมจะกลับมาเล่าต่อในโอกาสต่อไปครับ

และรอยมือที่บีบเค้น มันเด่นชัดดุจดอกเหมยบานสะพรั่งบนหิมะขาว ฟ้องถึงความป่าเถื่อนและเร่าร้อนของบทรักเมื่อคืนวาน บัดซบ... ม่อซางยกมือขึ้นกุมขมับ ความทรงจำเมื่อคืนไหลบ่าย้อนกลับมาในหัวเป็นฉากๆ กลิ่นคาวโลกีย์ที่ยังลอยอบอวลในอากาศตอกย้ำความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธ

ฉันรู้สึกถึงรอยร้าว คำโกหก ความทรงจำ บางที... อาจเป็นความลับ

ก่อนที่ฮ่องเต้จะสวรรคต ได้มีพระราชโองการให้ข้าที่เป็นฮองเฮาองค์ใหม่ผู้เข้ามาเพื่อแก้เคล็ดต่อชะตา ต้องฝังร่างร่วมสุสานไปพร้อมกับฝ่าบาท ทั้งยังประทานยาปลิดชีพหนึ่งวันให้แก่ข้า และผู้ที่ดึงดันจะคุ้มกันข้าไปยังสุสานหลวงให้ได้ ก็คือ เซิ่นถิงอวิ๋น ชายผู้เคยหมั้นหมายกับข้ามาตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์มารดา เมื่อสามปีก่อน เป็นเขาเองที่ส่งข้าเข้าวังด้วยมือของตนเอง ทรยศต่อคำมั่นสัญญาในวัยเยาว์ที่เราสองเคยมีให้กัน มาบัดนี้ ในการเดินทางครั้งสุดท้ายของชีวิต เขากลับปรารถนาจะมอบเส้นทางสายรอดชีวิตให้แก่ข้า ราวกับว่าทำเช่นนี้แล้วจะสามารถชดใช้ความผิดที่เคยทำไว้กับข้าได้ ข้าฝืนทนต่อความเจ็บปวดที่รุมเร้าในร่างกาย ยกมือขึ้นเลิกม่านรถม้าขึ้นมุมหนึ่ง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งไร้อารมณ์ "ท่านแม่ทัพเซิ่น ขอถามหน่อยว

ความรักมันพิเศษตรงนี้นี่เอง ขอแค่มีบางส่วนของความทรงจำที่แตะต้องกับคนที่เรารัก มันก็พร้อมเขย่าความรู้สึกให้หวนนึกหวนคิดถึงและเกาะเกี่ยวไปเป็นเรื่องเดียวกัน “กลับมาได้แล้ว” “ไม่คิดถึงกันบ้างเหรอ ฮึ?” “ทางนี้จะช้ำในตายอยู่แล้วนะ”