รอยรักในความทรงจำ Novels & Stories

่อนจะนำส่วนหัวป้านหยักไปจ่อที่ปากทางรักที่ปิดสนิท ถูไถแท่งร้อนลงบนกุหลาบดอกงาม ไม่นานธรรมชาติก็สั่งให้ร่างกายของคนครึ่งหลับครึ่งตื่นหลั่งน้ำรักออกมาเบิกทาง ปรมะขบกรามเข้าหากัน เมื่อดันส่วนหัวเข้าไปในทางรักที่ปิดสนิท นิรดาดิ้นหนีเมื่อสิ่งแปลกปลอมสอดแทรกเข้าไปในทางรั กที่ไม่เคยมีชายใดแตะต้องมาก่อน ความเจ็บปวดประดังขึ้น ร่างกายเหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ ชาไปทั้งตัวเมื่อคนเหนือร่างกระแทกลำรักเข้ามาจนสุดทาง

#รักจำเป็น_EP.14 มาหยา ฉันนั่งเล่นบนห่วงยางโดยมีแก่นคอยดึงห่วงยางไปมาอยู่ เราสนุกกันมากน้ำทะเลบ้านฉันไม่สวยเท่าที่นี่เลย ฉันชักจะหลงรักเกาะใต้แห่งนี้ซะแล้ว

ความเงียบสงบในยามราตรีมักจะปลุกเศษซากความทรงจำที่เจ็บปวดให้ตื่นขึ้นเสมอ ภาพของลี่อินที่เอาตัวมาขวางคมดาบจนล้มลงในอ้อมกอด ภาพรอยยิ้มเปื้อนเลือด และคำอำลาที่แผ่วเบาจนแทบขาดใจ ยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจที่บอบช้ำ บาดแผลที่เขาคิดว่าแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งแกร่งและไฟแค้

เสียงแหลมของเครื่องเลเซอร์ลบรอยสักตัดกับความปวดตื้อในอก ขณะที่ตรานกอินทรีของตระกูลโมเร็ตติค่อย ๆ เลือนหายไปจากกระดูกไหปลาร้าของฉัน ความเจ็บปวดสาหัสราวกับเหล็กร้อนจี้ผิวซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ฉันกัดฟันแน่น และไม่เปล่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย ฉันเพียงรู้สึกว่าความทรงจำตลอดห้า ปี ความรักที่มีต่อดันเต้ กำลังถูกเผาผลาญไป พร้อม ๆ กับหมึกบนผิวหนัง

กลิ่นดอกแก้วลอยวูบมาตามลม ตามด้วยเสียงลมพัดเหมือนใครสักคนกำลังโมโหถึงขีดสุด ราเมศมองร่างโปร่งแสงของแก้วคำพาอย่างเวทนา “เจ้าห้ามพวกเขารักกันไม่ได้หรอก ความรักเป็นเรื่องแปลกถึงแม้จะถูกทำให้แยกจากกันเป็นร้อยปี เมื่อกลับมาพบกันใหม่ เขาก็รักกันเหมือนเดิม”

“แม่! นี่ก้องไง! ลูกชายของแม่รดา... จำผมไม่ได้เหรอครับ? ผมมาช่วยแม่นะ!” หญิงสาวที่ชื่อรดานิ่งไปครู่หนึ่ง เธอขมวดคิ้วเหมือนพยายามจะขุดคุ้ยความทรงจำจากฐานข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสไว้ “ก้อง... ก้องภพ... ชื่อนั้นมีอยู่ในรหัสต้นฉบับของฉัน แต่มันเป็นเพียง 'Fragment' ที่ถูกลบทิ้งไปแล้ว ทศกั ณฐ์บอกว่าความรักคือ Error ที่ต้องถูกกำจัด เพื่อให้วิมานเมฆคงความสมบูรณ์แบบตลอดกาล”

นางพูดออกมาจากความรู้สึกนึกคิดและความทรงจำที่อธิบายไม่ได้ หวงซีหยุนใจกระตุกวูบแต่แล้วก็แปรเปลี่ยนเป็นความยินดีอย่างรวดเร็ว "ข้ารักเจ้าเหลือเกินอิงเอ๋อร์ ข้าจะรีบกลับมาแล้วเราจะไม่พรากจากกันอีก" "เจ้าค่ะ"

ขนมผิงก็รีบพาตัวเองออกจากสถานที่แห่งนี้ด้วยการนั่งรถแท็กซี่ไปเยี่ยมลูกสาวที่โรงพยาบาลต่อ สายตาของเธอที่มองทอดออกไปนอกหน้าต่าง ก็ทำให้ความทรงจำเก่า ๆ ผุดขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อนึกย้อนไปแล้ว ความรักอาจเป็นสิ่งที่งดงามสำหรับใครหลาย ๆ คน แต่สำหรับเธอ มันคือบาด แผลใหญ่หลวงที่ไม่อาจรักษาให้หายได้ เพราะความรักที่เคยทำให้เธอมีรอยยิ้มแรกแย้มเปื้อนบนใบหน้า กลับกลายเป็นคมมีดที่กรีดลึก บาดลงไปในใจของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า และบางครั้งมันก็ทำหน้าที่คล้ายยาพิษซึ่งทำให้คนคนหนึ่งต้องทนทุกข์ทรมานราวกับกำลังตายทั้งเป็น

ฉันยังจำเสมอ ที่เธอเคยบอกกับฉัน คิดแล้วยังตื้นตันเกินอธิบาย นึกถึงคำคำนั้น ทุกวันที่ห่างกันไป เหมือนมันเป็นโยงใย ที่ส่งถึงกัน เขาเปิดเพลงจากซีดีเพลงเก่าจากอัลบั้มรวมเพลงยอดฮิต พศ.2544 ซึ่งก็ดันไปตรงกับความรู้สึกในตอนนี้ขอเขาพอดิบพอดี อารมณ์เพลงเก่าชวนให้นึ กถึงโต๊ะเล็กสำหรับ 2 คนนั่ง ที่อยู่ริมกระจกซ้ายมือด้านในสุด เขากับคนๆนั้นนั้งกินขนมรังผึ้งและเค้กบัตเตอร์ราดซอสคาราเมล บรรยากาศเย็นๆหลังเลิกเรียน เขากับคนๆนั้นมักจะนั้งทานขนมก่อนที่จะปั่นจักรยานกลับบ้านทุกวัน เรื่องราวในอดีตที่นับวันผ่านไปก็ยิ่งคิดถึง

เจียงหลิงกล่าวห้าม “มีอันใดหรือ?” ฮ่องเต้ชะงักก่อนจะกล่าวถาม “คือแผ่นหลังข้า มีรอยบาดแผล ซึ่งไม่น่ามอง หม่อยฉันเกรงว่าพระองค์เห็นแล้วจะไม่พอพระทัยเพคะ”