รอยรักในความทรงจำ นิยาย & เรื่องราว

เสียงแหลมของเครื่องเลเซอร์ลบรอยสักตัดกับความปวดตื้อในอก ขณะที่ตรานกอินทรีของตระกูลโมเร็ตติค่อย ๆ เลือนหายไปจากกระดูกไหปลาร้าของฉัน ความเจ็บปวดสาหัสราวกับเหล็กร้อนจี้ผิวซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ฉันกัดฟันแน่น และไม่เปล่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย ฉันเพียงรู้สึกว่าความทรงจำตลอดห้า ปี ความรักที่มีต่อดันเต้ กำลังถูกเผาผลาญไป พร้อม ๆ กับหมึกบนผิวหนัง

กลิ่นดอกแก้วลอยวูบมาตามลม ตามด้วยเสียงลมพัดเหมือนใครสักคนกำลังโมโหถึงขีดสุด ราเมศมองร่างโปร่งแสงของแก้วคำพาอย่างเวทนา “เจ้าห้ามพวกเขารักกันไม่ได้หรอก ความรักเป็นเรื่องแปลกถึงแม้จะถูกทำให้แยกจากกันเป็นร้อยปี เมื่อกลับมาพบกันใหม่ เขาก็รักกันเหมือนเดิม”

นางพูดออกมาจากความรู้สึกนึกคิดและความทรงจำที่อธิบายไม่ได้ หวงซีหยุนใจกระตุกวูบแต่แล้วก็แปรเปลี่ยนเป็นความยินดีอย่างรวดเร็ว "ข้ารักเจ้าเหลือเกินอิงเอ๋อร์ ข้าจะรีบกลับมาแล้วเราจะไม่พรากจากกันอีก" "เจ้าค่ะ"

ขนมผิงก็รีบพาตัวเองออกจากสถานที่แห่งนี้ด้วยการนั่งรถแท็กซี่ไปเยี่ยมลูกสาวที่โรงพยาบาลต่อ สายตาของเธอที่มองทอดออกไปนอกหน้าต่าง ก็ทำให้ความทรงจำเก่า ๆ ผุดขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อนึกย้อนไปแล้ว ความรักอาจเป็นสิ่งที่งดงามสำหรับใครหลาย ๆ คน แต่สำหรับเธอ มันคือบาด แผลใหญ่หลวงที่ไม่อาจรักษาให้หายได้ เพราะความรักที่เคยทำให้เธอมีรอยยิ้มแรกแย้มเปื้อนบนใบหน้า กลับกลายเป็นคมมีดที่กรีดลึก บาดลงไปในใจของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า และบางครั้งมันก็ทำหน้าที่คล้ายยาพิษซึ่งทำให้คนคนหนึ่งต้องทนทุกข์ทรมานราวกับกำลังตายทั้งเป็น

ฉันยังจำเสมอ ที่เธอเคยบอกกับฉัน คิดแล้วยังตื้นตันเกินอธิบาย นึกถึงคำคำนั้น ทุกวันที่ห่างกันไป เหมือนมันเป็นโยงใย ที่ส่งถึงกัน เขาเปิดเพลงจากซีดีเพลงเก่าจากอัลบั้มรวมเพลงยอดฮิต พศ.2544 ซึ่งก็ดันไปตรงกับความรู้สึกในตอนนี้ขอเขาพอดิบพอดี อารมณ์เพลงเก่าชวนให้นึ กถึงโต๊ะเล็กสำหรับ 2 คนนั่ง ที่อยู่ริมกระจกซ้ายมือด้านในสุด เขากับคนๆนั้นนั้งกินขนมรังผึ้งและเค้กบัตเตอร์ราดซอสคาราเมล บรรยากาศเย็นๆหลังเลิกเรียน เขากับคนๆนั้นมักจะนั้งทานขนมก่อนที่จะปั่นจักรยานกลับบ้านทุกวัน เรื่องราวในอดีตที่นับวันผ่านไปก็ยิ่งคิดถึง

เจียงหลิงกล่าวห้าม “มีอันใดหรือ?” ฮ่องเต้ชะงักก่อนจะกล่าวถาม “คือแผ่นหลังข้า มีรอยบาดแผล ซึ่งไม่น่ามอง หม่อยฉันเกรงว่าพระองค์เห็นแล้วจะไม่พอพระทัยเพคะ”

ทั้งที่อยากลืม แต่คำว่า ‘รัก’ คำนั้นกลับตราตรึงในความทรงจำไม่เคยเลือนราง ทุกครั้งที่หลับตา น้ำเสียงและแววตาของเขาในวันนั้นก็ผุดขึ้นมาฉายซ้ำ เมื่อจมอยู่ในห้วงของเสียงที่เงียบสงัดและความคิดที่ถาโถม มือเล็กค่อยๆ กำเข้าหากันแน่นมากขึ้น เจียร์ไม่ชอบที่ตัวเองเกิดความรู้ส ึกบางอย่างขึ้นมา

สัมปรายภพ แต่กับปุถุชนอย่างเรา ซึ่งยังปรารถนาในรัก...สายน้ำในความทรงจำของเราก็จะนำมาทั้งความรักและความสิ้นหวัง การพบเจอ และพลัดพราก ความสุข และความทุกข์เสมอ เราไปกราบพระเลอสรวงกันเถิด ความทรงจำของเจ้าแก้วเก้าเนาวรัตน์ฝากไว้กับสายน้ำนี้ให้มันหยุดอยู่ที่ตรงนี้นะจ ๊ะที่รัก”

“นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงรักนายไม่ได้? เพราะทุกครั้งที่ฉันเห็นนาย ฉันจะนึกถึงคุณย่า ฉันเจ็บปวดมาก ได้โปรดอย่ามาปรากฏตัวในโลกของฉันอีกเลย ขอร้องล่ะ อย่าทำให้ฉันต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้อีกเลย” ฉันหลับตาลง พยายามลบความทรงจำอันแสนเจ็บปวดเหล่านั้นออกจากหัว แต่ทุกครั้ งที่พยายาม มันกลับยิ่งฝังลึกลงไปในใจมากขึ้น

ัย มันเกิดขึ้นเพราะความผิดพลาดบางอย่าง เธอสะเหล่อเข้าไปตอนที่ดีแลนควบคุมตนเองไม่ได้ แถมยังสมยอมเขา โดยที่ไม่ขัดขืนให้เต็มที่ เรื่องเลยเถิดมาไกลเกินแก้ แต่มันก็นานพอที่บาดแผลที่เกิดขึ้นจะเหลือแค่รอยตกสะเก็ด ความทรงจำนั้นไม่ใช่สิ่งเลวร้าย เป็นความทรงจำที่อบเชยจะเก็บไว ้ในหัวใจ และไม่มีทางลบทิ้ง ดีแลนยังเป็นผู้ชายที่เธอรักเหมือนเคย เขาไม่ได้ทำผิด...