รอยรักในความทรงจำ Novels & Stories

แววตาของฝู่หยาฮุ่ยหม่นแสงลง เธอจำบ่ายวันนั้นได้ไม่มีวันลืม ความรักและความเอาใจใส่ที่เธอไม่ได้รับในบ่ายวันนั้น รวมถึงความผิดหวังเสียใจที่ถาโถมเข้ามา ล้วนกลายเป็นบาดแผลฝังใจไม่อาจลบเลือน ส่งผลต่อนิสัยของเธอในเวลาต่อมา จวบจนถึงตอนนี้ เธอก็ยังจำมันได้ดี

"ฉันไม่อยากเถียงอะไรกับคุณแล้วค่ะ ความจริงแล้วฉันก็ไม่อยากจะเจอหน้าคุณเลยด้วยซ้ำ ที่ฉันมาที่นี่ฉันก็พยายามหลีกเลี่ยงที่จะได้ไม่ต้องเจอคุณ แต่ก็ทำไม่ได้ ที่ฉันมาที่นี่ก็เพื่อคาร่าเท่านั้นค่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะคาร่า ฉันก็ไม่อยากมาเหยียบที่นี่นักหรอกค่ะ" "อ๋อ...ที่บอกว่าไม่อยากมาที่นี่คงเพร าะไม่อยากรื้อฟื้นความทรงจำเก่า ๆ หรือไง? ความทรงจำที่แสนเร่าร้อนระหว่างฉันกับเธอน่ะ หรือจะให้ฉันรื้อฟื้นความทรงจำหน่อยดีไหม เผื่อว่ามันอาจจะทำให้เธอลืมความเร่าร้อนของเพื่อนฉันก็ได้"

คำพูดนั้นทำให้เจ้าเอยเงียบไปชั่วครู่ ภาพความทรงจำที่ฝังลึกในใจเธอเริ่มฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง นี่คงจะเป็นจุดอ่อนอีกจุดของเธอ ที่ไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหนก็ยังไม่สามารถแก้ไขได้ ความรักที่ฉันเคยได้รับ แกก็พรากมันไปหมดแล้ว! “พี่เคยมีอะไรพี่จำได้ไหม? แล้วอะไรที่พี่รักก็ ไม่ใช่เรื่องยากถ้าแพมจะแทนที่”

ตอนที่ 11 กรงที่ไร้ซี่กรง (2) เขายังเก็บมันไว้ ในที่ที่ปลอดภัยที่สุดของเขา หยดน้ำตาแห่งความลังเลร่วงเผาะลงบนกระจกกรอบรูป ณิชาภายืนนิ่งงันอยู่กลางห้อง ความทรงจำแสนหวานในอดีตพุ่งเข้าโจมตีใจจนเธอแทบจะก้าวขาไม่ออก แต่เมื่อภาพของพ่อที่มีสายระโยงระยางและภาพของอนาวินที่สว มแหวนให้รินลดาลอยซ้อนทับเข้ามา เธอจึงจำต้องหลับตาแน่น กัดริมฝีปากจนห่อเลือดแล้วคว้าแฟลชไดรฟ์นั้นยัดใส่กระเป๋าเสื้อคลุมทันที “ณิชา”

เขากระแทกเข้าออกแล้วครางออกมาเสียงพร่า บัวบงกชครางเสียงกระเส่าแล้วมองดูแหวนที่นิ้วของตัวเองอย่างมีความสุข ศรายุทธกระแทกอัดเข้าไปเต็มแรงสักพักเขาก็นึกได้เรื่องประจำเดือนของบัวบงกชที่ยังไม่มา เลยเบามือลงแล้วจับเธอยืนหันหน้ามาทางเขา “ผมรักคุณนะบัว” เขาบอกเธอ

“ฉันจำคุณได้ ฉันเคยฉีดวัคซีนให้คุณมาครั้งหนึ่ง คุณคงจำฉันไม่ได้” “ใครบอกว่าจำไม่ได้ ผมจำคุณได้ จำรายละเอียดบนใบหน้าของคุณได้ จำรอยยิ้มคุณได้ จำกลิ่นของคุณได้ขึ้นใจเลยล่ะ แถมผมยังฝันถึงคุณตั้งหลายครั้ง” “อย่าบอกนะว่าฝันลามก”

สายตาแข็งกร้าวจ้องมองเธอเขม็ง “เอ่อคือว่า” เธอรู้สึกว่าตนเองยังรักเขาอยู่แต่ก็ไม่อยากให้เราสองคนไปถึงจุดที่ผูกพันกันมากกว่านี้แล้วสำหรับเราสองคน

มันกลับไม่ช่วยให้เธอรู้สึกปลอดภัยเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ท่ามกลางยามเช้าที่ดูสดใส รอยฟกช้ำ บนแขนและไหล่กลับเป็นเครื่องเตือนถึงเหตุการณ์ที่เธอพยายามลืม แต่มันก็ฝังลึกอยู่ในความคิด ทุกลมหายใจเต็มไปด้วยความระแวง เธอขยับแขนเบาๆ ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาพร้อมกับความทรงจ ำอันคลุมเครือ

ขุนณรงค์ที่จ้องมองหน้าอกที่กระเพื่อมของฐิติมนอยู่ก็เอ่ยถามถึงรอยรักที่เขาดูดดึงสร้างรอยไว้ตั้งหลายทีแต่ตอนนี้กลับหายออกไปจากร่างของเธอทำให้เขาสงสัยว่ามันหายเร็วได้ยังไง เพราะมันเกิดจากรอยช้ำ “ฉันเอารองพื้นทาน่ะ…”ฐิติมนตอบขุนณรงค์ไป เขาก็พยักหน้าเข้าใจก่อนจะขยับร่างกาย ของเธอให้หันมานั่งคร่อมร่างเขาอย่างเต็มตัว

ไม่ภาพในความทรงจำใดใดปรากฏขึ้นเลย นั่นทำให้เธอรู้สึกเจ็บแปลบในหัวใจเมื่อความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวในหัวใจดวงน้อย เขาอาจกำลังเข้าใจผิดว่าเธอคือคนที่เขารัก หากเธอเป็นผู้หญิงคนนั้นจริง ทำไมเธอถึงจำเขาไม่ได้ ลีเดียนิ่งฟังเขาจนจบประโยค คำบอกรักของเขาทำใ ห้เธอรู้สึกเหมือนถูกทิ่มแทงด้วยเข็มนับร้อยนับพันเล่มลงกลางใจ ทำไมเธอถึงเจ็บปวดเมื่อได้ยินเขาพูดว่ารักด้วย