รักข้ามสถานะ Novels & Stories

{อ้อมกอดซาตานเฝ้ารัก} R1111 (แพท) แพททริกสัน โรคาซานเดอร์ อายุ 35 ปี เจ้าของฉายา… หล่อลืมชื่อ ผู้ดำรงตำแหน่งประธานใหญ่ของ Rocasander Corporation Group London ที่มีโรงแรม ห้างสรรพสินค้าและไวน์ภายใต้แบรนด์ โรคาซานเดอร์ เขาหล่อเหลาเป็นที่ต้องตาต้องใจของสาวๆ ไปทั่ว เขาไม่เคยควงผู้หญิงซ้ำ และ ไม่เคยจำชื่อของสาวที่ขึ้นเตียงได้แม้แต่คนเดียว

ล่า "อ้ายเมฆไงเล่า มึงรู้ดีแก่ใจว่ามันรักมึงเต็มหัวใจแต่มึงมิเคยแลมันเลยเพราะมันเป็นแค่ขี้ข้าที่รองมือรองตีนให้ท่านขุนเท่านั้น" จริงอย่างที่แม่ทองพูด เมฆรักนางแต่แต้มไม่เคยชายตาแลเมฆเลย เพราเมฆเป็นแค่บ่าวรับใช้ท่านขุน และท่านขุนก็พึงพอใจรับนางเป็นเมียบ่าวรองจากเมียแต ่งอย่างแม่หญิงเกสร ของกำเห็จกำนัลมากมายที่ท่านขุนประเคนให้ทำให้แต้มจงรักภักดีต่อท่านขุนเพียงผู้เดียว "ข้าทำมิได้ดอก ข้ามิอยากทำร้ายความรู้สึกของพี่เมฆ"

ฮิโรยูกิแหงนหน้าหัวเราะให้ตัวเองกับเพดาน ก่อนจะก้มลงมาพูดกับดวงหน้าเล็ก อย่างเข็ดเขี้ยว มือใหญ่ข้างหนึ่งเขกหน้าผากนวลเนียนหนึ่งที คล้ายหยอกเย้าไม่แรงนัก ยิ้มกับแววตางงงัน ใสซื่อนั้น “watashiwa anatao aishitamas.. ฉันรักเธอ..รักจนไม่อยากให้ใครเข้าใกล้ รัก..มากกว่าเคยรักใคร” คำสารภา

7 — รวมใจเป็นหนึ่งเดียว เงื่อนไขปลดล็อก: ชนะใจข้าทาสบริวาร ทำให้คนใต้บัญชายินยอมพร้อมใจจะรับใช้โดยไม่มีข้อโต้แย้ง

แพทริครูดซิบด้านหลังเธอลง ถอดชุดเธอออก จนหล่นลงไปกองกับพื้น กอดเอวเธอบังคับกดลงบนเตียง แล้วถอดรองเท้าให้ อุษาผลักและถีบเขาด้วย พยายามขัดขืนโดยที่เธอยังร้องไห้อยู่ เขาทับตัวเธอที่เอาแขนปิดหน้าอกไว้ แล้วสะบัดหน้าหนี “ผมรักคุณหมดหัวใจ ผมอาจจะมีอดีตที่ไม่ได้บริ สุทธิ์ แต่คุณจะเป็นคนสุดท้ายและคนเดียวที่ผมจะรัก”

คำว่ารักที่ออกมาจากปากของเขาทำให้ร่างบางต้องหันไปมองหน้าเขาอย่างไม่นึกเชื่อหูตัวเองคำที่เธอไม่คิดว่าจะเคยได้ยินคำนี้จากผู้ชายที่เจ้าชู้อย่างเขา “รักเหลือเกิน” หมดแล้วความรู้สึกทุกอย่างตอนนี้พัสวีร์ไม่คิดจะเก็บไว้เขาเพียงแค่อยากให้เธอรับรู้ความรู้สึกของเขายอมรับอย่างไม่ อายว่ารักผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งอย่างเธอจนหมดใจเวลาที่ผ่านมาทำให้เขารู้ว่าถ้าเขาเสียหญิงสาวตรงหน้าไปอีกเขาคงได้ตายเข้าสักวัน

เธอรู้แล้ว ว่าทำไม ความรัก มันทำให้คน เปลี่ยนไป เธอรู้เพราะ เธอ ได้พบเค้า ผู้ชายที่เข้ามา สั่นคลอน โลกทั้งใบ เพียง แค่ สบตา ร่างกายบอบบาง กรี้ดร้องออกมา เมื่อเค้า พาเธอไปถึงจุดสุดยอด มือหนาอ่อนนุ่ม บีบเคล้นหน้าอก อวบอิ่ม เอวหนาโยกลงมา อย่างไม่ปรานี การเมคเลิฟ ที่เร่าร้อ นรุนแรง ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เป็นเชื้อพันธุ์ ที่ส่งเข้ามา ในร่างกายที่แสนบริสุทธิ์

็นเพียงจูบอ่อนโยน ละมุน และเต็มไปด้วยความคิดถึงที่สะสมมาสองชาติ ดอกเหมยร่วงลงบนไหล่ทั้งสองราวกับเป็นพยานให้กับคำสัญญาที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้นอีกครั้งเขาขยับเข้าใกล้อีกก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงลมหายใจ “ชาติที่แล้ว ข้าไม่ได้มีโอกาสครอบครองเจ้า ไม่ได้แม้แต่ พูดว่ารักเจ้าให้ชัดเจน” มือใหญ่ยกขึ้นอย่างลังเล ก่อนจะค่อย ๆ จับมือของหลิงอันไว้แน่น “แต่ชาตินี้…ข้าไม่อยากเสียเจ้าไปอีกแล้ว”

ฉันยิ้มทะเล้น " ไม่ใช่ว่าที่เเฟน...ว่าที่เมียตังหาก " " ข้ามขั้นไปไกลนะคะ สถานะเเฟนก็ยังไม่ได้จีบก็ยังไม่ติด " " เล่นตัวนานฉันจับรวบหัวรวบหางเลยนะ " ผมลุกเดินไปหาเด็กเเสบ

​บทเรียนจากโลกสมมติ: รักที่ไร้พรมแดน ​ปรินทร์ขยับกายเข้ามาใกล้ เขาบรรจงจุมพิตที่หน้าผากของโบตั๋น แม้เธอจะสัมผัสไม่ได้ถึงความอุ่นของผิวหนัง แต่เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แสนซาบซ่านของกระแสไฟฟ้าจางๆ ที่ทำให้หัวใจของเธอพองโต ​“เจ้าจงใช้ชีวิตเพื่อเป็นพย านให้แก่พี่เถิดพิมมา เขียนเรื่องราวของเราให้คนโลกนี้ได้รู้ว่า... ความรักมิได้จำกัดอยู่เพียงเลือดเนื้อและลมหายใจ แต่มันคือการหลอมรวมของเจตจำนงที่มั่นคงเหนือสิ่งอื่นใด”