รักข้ามสถานะ Novels & Stories

“อะไรเหรอคะน้าอ้อย” ดวงตากลมโตจ้องมองน้าสาวด้วยความแปลกใจ “เพราะความรักของเราสองคน เหมือนเส้นขนานที่ไม่มีทางมาบรรจบกัน คนหนึ่งเคยมีชีวิตสุขสบายมาตั้งแต่เด็ก ชีวิตที่มีครบทุกอย่าง มีแต่คนอิจฉาอยากจะเป็นแบบเขา แต่พอถึงวันที่ตกต่ำ เขากลับรับความลำบากไม่ได้ เลยพยายามพา ตัวเองกลับไปสบายเหมือนเดิมโดยไม่สนวิธีการ”

ในฐานะพลังงานแห่งรัก "ถึงเวลาแล้วที่พวกเราต้องก้าวข้ามผ่านหน้ากระดาษสุดท้ายของบันทึกนี้" เสียงของแก้วตาดังก้องอยู่ในอากาศรอบตัว ทว่าคราวนี้กลับไม่มีความโศกเศร้า มีเพียงความปิติที่ล้นปรี่จนธันวารู้สึกราวกับหัวใจจะระเบิดออกด้วยความรัก "ธันวา... หน้าที่ของเธอในโลกนี้จบ ลงแล้ว แต่การเดินทางที่แท้จริงของ 'วิญญาณแห่งความรัก' กำลังจะเริ่มขึ้นในที่ที่ไม่มีกาลเวลามากั้นขวาง"

“ไม่รีบ ข้ารู้ว่ามันข้ามขั้นเกินไปหน่อย ฉากบอกรักควรผ่านเรื่องราวที่สองคนเผชิญร่วมกันมาก่อน ถึงจะทำให้คำว่ารักหวานเชื่อม” “รักหรือ ข้า…ข้าไม่แน่ใจ ข้าไม่แน่ใจว่าข้าจะรักท่านได้หรือไม่ หรือข้าควรทำอย่างไรต่อจากนี้”

ปลกใจ "นายหญิงครับเลือดมนุษย์ได้แล้วครับ" ประโยคนั้นทำให้จันทร์เจ้าตื่นจากพะวังก์ หล่อนกันไปมองถุงเลือดที่ลูกน้องคนสนิทของอีคอนเดือนใส่กระติกมาให้นั้น ดวงตาสวยของหล่อนเป็นประกาย หล่อนสั่งให้ลูกน้องของอีคอนหามาให้หล่อนเองแหละ เพราะหล่อนรู้ว่าร่างกายของหล่อนตอนนี้อ ยากได้อะไร ไม่อยากได้อะไร หล่อนไม่ได้สั่งให้ไปฆ่าใคร แต่เลือดนี้หล่อนแอบสั่งให้ไปซื้อมาจากโรงพยาบาล แม้มันจะแพงเพราะการลักลอบนำมาขาย แต่ก็ดีกว่าหล่อนสั่งให้ใครฆ่าคนเพื่อดื่มกินเลือดเหมือนเช่นแต่ก่อนนั้น

“รักนะคะ...นายหัว...ที่รัก” The end

ก่อนที่หน้าประตูจะปรากฏร่างของสตรีข้ามเพศในชุดเดรสสีแดงเพลิง เธอยิ้มอย่างเป็นมิตรก่อนจะพูดเสียงดังพอให้ทุกคนได้ยิน “สวัสดีค่ะ นักศึกษาทุกท่าน ดิฉันชื่อโรส เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกคุณ...”

่งทำให้หมื่นอินทระนั้นอดใจไม่ไหวอีกทั้งในตอนนี้แท่งร้อนอันกำยำของเขามันก็พร้อมเต็มที่และต้องการที่จะเข้าไปสัมผัสด้านในร่องรักของปุณภัทรเหลือเกินหมื่นอินทระใช้มือจับเรียวขาขอปุณภัทรอ้าออกก่อนจะจับแท่งร้อนถูไถตรงปากทางเข้าจากนั้นจึงดันแท่ฃร้อนที่กำลังขยายเต็มที่สอดใส่เข้าไปในร่อ งรักอย่างช้า ๆ จนทำให้ปุณภัทรถึงกับทำใบหน้าบิดนิ่วเพราะความเจ็บในการสอดใส่เข้าไปครั้งแรก

ชายาข้ามภพผู้นี้ของเขามิเหมือนสตรีอื่นเลยจริงๆ นางทำให้เขารู้สึกทึ่งได้ตลอดเวลา เขาทั้งรักทั้งหลงนางจนถอนตัวมิขึ้นแล้วและเขาจะไม่มีวันยอมให้นางจากไปไหนอีกเป็น เพ่ยเพ่ยมีความสุขมากกับชีวิตใหม่ในชาติภพนี้ เป็นเพราะนางได้ขจัดความกลัวหลายๆ อย่างไปได้ นางกล้า

มือหยาบระคายค่อย ๆ ลูบไล้ไปทั่วตารางเนื้อนวล เขาถอนริมฝีปากออกมาอ้อยอิ่ง เสียงทุ้มกระซิบสั่นพร่า “พี่ก็รักเจ้า รักเจ้าสุดหัวใจ” บทเพลงแห่งรักได้เริ่มบรรเลงขึ้น ประหนึ่งกำลังจับมือท่ามกลางสายธาราที่ไหลเอื่อย ความสุขเอ่อล้นดั่งชมบุปผาหลากสี เหล่าผีเสื้อฝูงภมรนับร้อยก ำลังบินว่อนไปพร้อมกับจังหวะของการขยับร่าง จากการเดินทางอันเนิบช้าก็ทวีโผทะยานจนถึงจุดหมาย แม้อยู่ข้ามมิติลับฟ้าก็มิอาจสะบั้นด้ายแดงผูกวาสนา นับจากนี้สองใจรวมเป็นหนึ่งโอบกอดเดินทางเคียงกันไปดั่งใจปรารถนา... (จบบริบูรณ์)

ฟู่หยุนชิงเองก็ได้แต่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดอุ่นของเหอจิ้งเกา เธอในตอนนี้รักเขามากจริง ๆ เพราะเป็นเหอจิ้งเกา จึงทำให้เธอที่ไม่เคยได้รับความอบอุ่นทั้งจากชาติภพก่อนและชาติภพนี้ได้รับความรักและความอบอุ่นอย่างที่เธอฝันเอาไว้ นับจากนี้และตลอดไป เธอจะมอบความรักค ืนให้กับเหอจิ้งเกาอย่างแน่นอน พร้อมทั้งยังจะทำหน้าที่ภรรยาให้เขาอย่างไม่ขาดตกบกพร่องเพื่อตอบแทนความดีของเขา จบบริบูรณ์