Novel & Cerita อย่าเล่นกับหินผา

ภาวินเลือกจะไม่พูดต่อดีกว่าให้ผมทำอะไรบ้างลุง ลุงนพ ; คุณเห็นกองหินนั้นไหมคุณไปขนหินเอาไปทิ้งข้างนอกเหมืองนะค่อยๆทำก็ได้

ลิตาหันไปถามอากร "เล่นได้.. แต่อย่าไปไกลนะจะหลงเอา" " ค่ะ"ลิตาพยักหน้า​พร้อมกับส่งยิ้มให้อากรแล้วเดินลงไปเล่นน้ำโดยที่ไม่ได้ถอดเสื้อผ้า

Bom : มึงควรหุบปาก ชั่ว ๆ แบบมึงไม่มีสิทธิ์พูดอะไรทั้งนั้นครับเพื่อนรัก หิน : โหย... ด่ากูซะเสียหมา ไม่ต้องทำเป็นมาเรียกเพื่อนรักก็ได้มั้งครับไอ้สัส Phupha : ไหนบอกไม่ชอบ รำคาญ

เขารีบหันไปกวักมือเรียกคุณสองให้ไปอ่านด้วยกัน บนป้ายนั้นเป็นการเตือนมิให้นำก้อนหินออกจากชายหาดแห่งนี้มิฉะนั้นจะประสบภัยพิบัติและพบเจอกับความโชคร้าย “ไม่ว่านี่จะเป็นอุบายให้คนไม่รบกวนธรรมชาติด้วยการเก็บหินสวยๆ พวกนี้ออกไปจากที่นี่หรือเป็นคำสาปที่มีคนเคยเจอกับตัวเองจนต้องทำ ให้เกิดป้ายนี้ขึ้นมา ก้อนหิน ดินทรายหรือแม้แต่ใบไม้ก็ไม่ควรถูกพรากไปจากถิ่นที่มันควรจะอยู่ค่ะ” เนยยืนอยู่ข้างหลังสองหนุ่ม

หินผาพูดกับผู้เป็นนาย “คนเลวๆ กับคนเลวๆ มันย่อมอยู่ด้วยกันได้ กลับเถอะ วันนี้เหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว”

ลูกคลื่นชะโงกมาบอกภูผา “ฉันไม่ทำให้พวกนายเสียชื่อหรอกน่า ฉันจะเงียบเหมือนเป่าสากเลยคอยดู” ภูผาพูดเสียงหนักแน่น ในที่สุดเครื่องเล่นก็ค่อยๆ พาทั้งสี่ขึ้นไป

​พ่อคนมั่นเป๋ไปนิด ที่หยอดแล้วน้องไม่เล่นด้วย แถมยังทำหน้านิ่งตาดุใส่อีก ไม่เป็นไร น้ำหยดลงหิน วันล่ะหยดสองหยด เดี๋ยวหินก็กร่อนเองนั่นแหละ ​ทบทวนวีรกรรม สิ่งที่ก่อไว้แต่ล่ะอย่างกับน้องก็ใช่จะเบา ​เฮ้อ... ​ไม่น่าเลยไอ้แป๋ง

คนที่อยากสนุก ชวนเพื่อนเล่นเกมส์ "อย่าเล่นอะไรแผลงๆ เดี๋ยวสร่างเมา แล้วจะมองหน้ากันไม่ติด"บอสออกตัวก่อนเลย

ปฐพีบอกยารินดาพยักหน้า เมื่อเธอพ้นสายตา จอห์นก็อุ้มเอาหินออกจากมือปฐพีมาชวนเล่นกับเดปป์ ไม่นานนักยารินดาก็ออกมาด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย สองหนุ่มหยุดเล่นแล้วจูงมือหินเดินไปยืนมุงเธอรอฟัง

“ปูหินชอบซ่อนตามมุมมืด ต้องใช้ไม้กวาดมันออกมา อย่าใช้มือเปล่าเด็ดขาดไม่งั้นจะโดนหนีบ เข้าใจหรือไม่?”