ลูกสาวครูบ้านนอก Novelas e Histórias

เด็กสาวคนนี้ก่อนที่เธอจะจบ ม.6 ออกไป เหมือนเช่นเด็กคนอื่น ๆ ทุก ๆ ครั้งที่เขาทำมา และเชษฐก็ไม่ใช่น้องชายของเขาจริง ๆ แต่เขาเป็นลูกชายของครูชูชาติที่ได้กับเด็กนักเรียนแล้วคลอดออกมา ครูชูชาติเอาเชษฐ์ไปให้แม่ของเขาช่วยเลี้ยงที่ต่างจังหวัด พอโตมาแม่ของเขาก็ ส่งเสียให้เชษฐ์ไปเรียนเมืองนอก และฐานะทางบ้านของครูชูชาติก็ถือว่าดีเลยทีเดียว คุณแม่ของเขาถึงได้มีเงินส่งเชษฐ์ไปเรียนไกลถึงเมืองนอก และทุกวันนี้เชษฐ์ก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นลูกของครูชูชาติ “โห!!.. ผมอิจฉาจัง พี่ได้เปิดซิงซะด้วย”

“โอวววว” พร้อมกับครางเสียงแหลมเล็ก “ฉันไม่เคยคิดจะมีคนอื่นหรือหาเศษหาเลยนอกบ้านเลยนะตันหยง เธอกับลูกคือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน รอยลิปสติคก็แค่จากเด็กสาวหน้าโง่คนหนึ่งที่อยากอ่อยให้ท่าฉัน แต่ฉันไม่สนใจหรอกนะที่รัก ฉันจะออกไปกินข้าวข้างนอกทำไมในเมื่อกับข้าวที่บ้านอร่อยเด็ดกว ่าเยอะ”

บ้านเดิมของเธออยู่ต่างหมู่บ้าน แต่เมื่อวานไก่โจ้นลูกชายคนเล็กเข้าป่าไปล่าสัตว์ คนในหมู่บ้านนี้จึงเล่าให้ฟังล้อมจึงรู้ว่าลูกสาวฟื้นแล้วจึงรีบมาเยี่ยม “เจ้าค่ะ” ล้อมคลี่ยิ้มด้วยความปลาบปลื้ม ต่อไปนี้จะไม่มีใครมาว่าลูกของเธอได้ว่าเป็นหญิงที่ไม่เอาไหน เป็นหญิงโง่เขล าไม่มีความรู้ติดตัววัน ๆ เอาแต่กินกับนอนไม่ยอมทำงานช่วยสามีได้อีก

"มีเรื่องอะไร ? ได้ ๆ เข้ามาหาพี่เลย" ฟองจันทร์เองก็รักและเป็นห่วงฝนเหมือนน้องสาวคนหนึ่งเหมือนกัน ฝนจึงขออนุญาติพ่อกับแม่ไปหาฟองจันทร์ที่อยู่อีกหมู่บ้านหนึ่ง โดยขับมอเตอร์ไซค์คันเก่าของพ่อไป ตาสอนกับนางฉวีไม่อยากให้ลูกสาวออกจากบ้านไปไหนเลยเพราะเพิ่งเกิดเรื่อง แต่ก็ทนลูกอ้อนและเหตุผลของลูกสาวไม่ไหว

ลิตเด็กชายตัวจิ๋วบนตักมารดาในรถร้องไห้งอแงที่ตนไม่สามารถเข้าเรียนในสถานศึกษาเดียวกันกับแฝดน้องได้เพราะมีเพศรองที่สังคมจำกัดเอาไว้ พอบอกแม่ไม่ได้ก็หันมาร้องไห้อ้อนวอนคนเป็นพ่อให้จัดการอะไรสักอย่าง แต่เด็กน้อยอ่อนต่อโลกยังไม่รู้ว่าอำนาจทั้งหมดในบ้านล้วนตกเป็นของแม่หนูแต ่เพียงผู้เดียว “เราต้องเรียนที่บ้านเข้าใจไหม วันดีคืนดีมีฤดูขึ้นมาตอนอยู่ข้างนอกเดี๋ยวจะอันตราย” “แม่เขาพูดถูก พ่อแม่เองก็จ้างครูมาสอนเราเหมือนน้อง ๆ แล้ว”

นี่สิน่ะทานข้าวกับครอบครัว​ แต่ครอบครัวของเขาทำไมมีหลายคนจัง​ ครอบครัวของเขาที่ไม่มีเธออยู่ด้วย​สิน่ะ ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วคำว่าครอบครัวของพวกเขาคือต้องไม่มีเธอ​ เด็กผู้หญิงที่ชื่อลูกหมี เด็กขี้โรคและเด็กเอาแต่ใจน่ารำคาญ เพราะเธอนั้นคือคนนอกในสายตาของพวกเขา

“แต่หนูมีพี่ฟ้า มีคุณป้า ถ้าวันหนึ่ง..หนูหลุดพ้นแล้วได้ดี เรา..ไปอยู่ด้วยกันนะพี่” ฟ้า..สาวบ้านนอก เรียนจบแค่ ม.3 ชีวิตเจอแต่คนเอาเปรียบ แต่มีลูกคุณหนูมานับเป็นพี่น้อง นั่นทำให้เธอถึงกับตื้นตันจนน้ำตาซึม

พันถามครูใหญ่อย่างนอบน้อม “ครูจะมาคุยเรื่องพลับพลึงหน่อย” “นางพลับพลึงมันไปทำความเดือดร้อนอะไรให้ใครเหรอครับ นางลูกคนนี้มันต้องตีเสียให้เข็ด” นายพันทำท่าจะตรงเข้าไปทุบตีบุตรสาว แต่ครูใหญ่สุภาพรีบดึงมือเด็กน้อยเนื้อตัวมอมแมมไปซุกเอาไว้ทางด้านหลัง พลับพลึงกอดขาครูให ญ่แน่น หลบบิดาอย่างหวาดกลัว

ดาราภรรยาสาวสวยของอมรงัวเงียกำลังจะลุกขึ้นมา "ไม่มีอะไรหรอกที่รัก เจ้าเข้มน่ะ เดี๋ยวพี่ไปดูมันซะหน่อย นอนต่อเถอะ" ดาราจึงหันไปคว้าตัวลูกชายวัยสามขวบเข้ามาไว้ในอ้อมกอดและนอนต่อ อมรก้มลงจูบหน้าผากเมียหอมแก้มลูกเสร็จก็เดินออกไปดูเจ้าเพื่อนตัวดีที่มาโวยวายที่หน้าบ้านของเขา บ้านพักของมันเขาก็จัดไว้ให้ต่างหากแล้ว บ้านหลังนั้นอมรซื้อไว้เพื่อเอาไว้สำหรับรับแขก และเอาไว้ให้ญาติพี่น้องรวมทั้งเพื่อนฝูงพักโดยเฉพาะ ห่างกันไม่กี่หลังคาเรือน อยู่ในหมู่บ้านจัดสรรโครงการหรูที่สุดในตัวจังหวัดอุดรธานี

ถูกพ่อไล่ออกจากบ้านเพราะว่าท้องไม่มีพ่อ เรียนไม่จบ มีแค่วุฒิมัธยมปลาย สุดท้ายยังถูกคนใจร้ายแย่งลูกไปอีก ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้เธอจะทำอย่างไร เธอจะใช้ชีวิตอยู่ยังไงถ้าปราศจากลูกสาวอันเป็นสุดที่รักของเธอ คริมากลับไปที่ไร่พรรณิภาด้วยรถโดยสาร ก่อนที่จะขับรถมอเตอร์ไ� �ค์ไปรับลูกสาวที่โรงเรียนและพากันกลับบ้านพัก เมื่อถึงบ้านคริมากอดลูกสาวของเธอเอาไว้แนบอกและร้องไห้ออกมาตลอดเวลา เธออยากจะกอดลูกสาวของเธอเอาไว้ให้นานที่สุดก่อนที่เขาจะมาพรากลูกของเธอไป