روايات وقصص ضمن วันไนท์สแตนด์

คิงส์ มาเฟียหนุ่มหล่อที่นิสัยไม่ได้หล่อเหมือนหน้าตา เขาดุร้าย ดุดัน ชอบเซ็กซ์ ชอบเรื่องบนเตียง "อยากให้ฉันเลิกยุ่งกับเพื่อนเธอ งั้นเธอก็มาเป็นนางบำเรอให้ฉันสิ" เดียร์ สาวสวยหน้าใสวัยเกือบจะ30 แต่เธอยังดูเด็กและอ่อนเยาว์มาก เปิดบริษัทมีงานเป็นของตัวเอง รักสงบ และรักเพื่อนมาก "ถ้ามันทำให้นายเลิกวุ่นวายกับเพื่อนฉันได้ ฉันก็จะทำ!"

จากตัวประกอบใช้แล้วทิ้งของนักเขียน สู่ตัวเอกที่อัพเกรดด้วยมิติช่องว่าง จะพระเอก พระรอง นางเอก นางรองดาหน้าเข้ามาเลย หลี่เลี่ยงหลิงคนนี้จะฟาดให้หมด แต่จะว่าไป...ตัวร้ายที่จับฉลากได้บทพระเอก ฉันขอนะ!!! หลี่เลี่ยงหลิงตัวประกอบในนิยายที่นิสัยเหลือร้ายถูกแทนที่ด้วยหญิงสาวที่มีความสามารถรอบด้าน และมิติช่องว่างที่มีทุกอย่างครบครันไม่มีวันอดตายในยุคข้าวยากหมากแพง คราวนี้หลี่เลี่ยงหลิงคนใหม่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตที่เลวร้ายตายอนาถของตัวประกอบใช้แล้วทิ้งคนนี้ให้ได้ แต่ก่อนอื่น.... “ฉันต้องกินยาคุมฉุกเฉินก่อน ไม่งั้นทายาทท่านนายพลตัวร้ายได้ลืมตาออกมาดูโลกแน่!!!” ‘นายพลหยางจางเหว่ย ภรรยาตัวประกอบจะไม่มีวันยอมตาย!!!’

อัจจิมา...คือคนที่โลกใบนี้ไม่เคยใจดีด้วย ในชีวิตท่องจำแค่คำว่า 'งานคือเงิน' และบางครั้งเงิน…ก็ต้องมาก่อน 'ศักดิ์ศรี' พิธา…ศัลยแพทย์ผู้หลงใหลในเซ็กซ์พอๆกับการผ่าตัด สำหรับเขา 'ความสุข' ซื้อได้ด้วยเงิน

"เสี่ยเป็นเจ้าของคลับรุมรัก ฟังชื่อคลับก็คงไม่ต้องบอกนะ ว่าเสี่ยกับลูก ๆ ของเสี่ยจะเล่นกับหนูยังไง"

แน๊ก : นายเอกอายุ25ตัวขาวบางสูงผอมคนกรุงเทพรักอิสระและชอบสัตว์ชนิดเดียวคืองู แมว : งูแสงอาทิตย์ตัวสีดำของแน๊กที่ชื่อแมว น้องเป็นตัวเมียนิสัยเรื่อยเปื่อยเหมือนเจ้าของ สมิง : ผู้จัดการหนุ่มอายุ30จากเมืองเลยเป็นคนรอบคอบทำงานไวหล่อเหลาตัวสูงใหญ่ผิวสีน้ำผึ้งมีสัตว์เลี้ยงติดตัวตลอดเป็นหนูแรทสีขาวตาแดงชื่อน้องหนู น้องหนู : หนูแรทสีขาวตัวน้อยมากเท่านิ้วโป้งเล็กจนนายเอกของเราแทบไม่เคยเห็นอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมพระเอกแทบจะตลอดเวลา

“ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ…”บัวบูชาตัดพ้อเสียงเบา“ฉันไม่ได้อยากเข้าใกล้ท่านประธานเสียหน่อย แต่ที่ทำไป…ก็เพราะต้องการเงินไปผ่าตัดแม่ และต้องเอากางกงในกับเงินส่วนที่เกินมาคืนเขา ทำไมคนพวกนี

เขาเคยเป็นเพลย์บอยตัวพ่อ ผู้ชายที่คำว่ารักไม่เคยอยู่ในพจนานุกรม และคำว่าพอไม่เคยอยู่ในหัวใจ ทว่าอยู่ ๆ เขาก็เลิกยุ่งกับผู้หญิงทุกคนแล้วหันมาตั้งใจเรียนอย่างคนกลับใจ แต่ใครจะรู้ว่าความตั้งใจทั้งหมดจะพังลงเพราะยัยรุ่นน้องคนหนึ่งที่เข้ามาขอความช่วยเหลือจากเขาเพราะความเมา… บังเอิญครั้งแรก = เขาคือแฟนกำมะลอของเธอ บังเอิญครั้งที่สอง = เขาคือคนที่ต่อว่าเธอในเกมอย่างเจ็บแสบ บังเอิญครั้งที่สาม = เขาคือคนที่เธอขอเป็น ONS ทุกอย่างเกิดขึ้นภายใต้ความบังเอิญที่ค่อย ๆ ก่อเกิดเป็นความรัก

"สิบกว่าปีที่เขาซ่อนความรู้สึกไว้ใต้เงาของคำว่า พี่ชาย ประคองความรักที่ล้ำค่ายิ่งกว่าเพชรเม็ดใดในโลกไว้อย่างสุดหัวใจ แต่ในคืนที่ความมืดมิดและพิษร้ายเข้าครอบงำสติ กำแพงที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตกลับพังทลายลงเพียงเพราะเสียงอ้อนวอน เมื่อเส้นกั้นพังลง... เขาควรจะเป็น ที่พึ่งสุดท้าย หรือ คนร้ายที่ขโมยพรหมจรรย์ และเธอจะทำอย่างไร... เมื่อความอบอุ่นในค่ำคืนนั้น อาจเป็นเพียงความรับผิดชอบที่เขาจำใจมอบให้ในนามของ... ความสงสาร" ความลับเกี่ยวกับตัวเธอที่เขาปกปิดเอาไว้จะเปิดเผยอย่างไร?

เธอ...คือเจ้าสาวที่ฟ้าส่งมาโปรด ให้เจ้าบ่าวใกล้ตายที่ถูกเทงานแต่งงานอย่าง...เขา ++++++++ “เราขอโทษที่ไม่ได้บอกแกเรื่องพี่ปุณณ์จะแต่งงาน เราแค่ไม่อยากเห็นแกอกหักน้ำตานอง แต่เอ๊ะ...ทำไมแกพูดเหมือนกับว่ารู้จักเจ้าสาว” “อื้อ...พอดีเราเป็นญาติกัน คงเหมือนแกกับพี่ปุณณ์นั่นแหละ” “โลกแม่งก็กลม” เอ่ยจบเพียงดาวก็ถอนหายใจออกมา ตอนนี้เธอมืดแปดด้านไปหมดแล้ว ไม่รู้จะแก้ไขปัญหานี้ได้ยังไง “แล้วแบบนี้งานแต่งงานจะเอาไงต่อ” “ป้าเรา แม่พี่ปุณณ์นะ ยื่นคำขาดให้ญาติเจ้าสาวหาทางแก้ไขอยู่” “จะหาทางแก้ไขยังไงเล่า ในเมื่อเจ้าสาวไม่อยู่แบบนี้แล้ว” ดรินทร์คิ้วขมวดอีกคน “ก็ใช่ไง อีกอย่างเราเห็นบรรดาพ่อแม่ญาติพี่น้องเจ้าสาวพากันหนีขึ้นรถแล้วขับออกไปจากโรงแรมตะกี้นี้ คงเทงานแต่งงานเหมือนเจ้าสาวแล้วแน่นอน เราฟันธงได้” “หา” เสียงอุทานด้วยความตกใจดังมาจากดรินทร์อีกครั้ง “เอาไงดีอะแก ช่วยกันคิดหน่อยสิ” “จะไปคิดอะไรให้ยุ่งยาก ในเมื่อไม่มีเจ้าสาวแล้วก็ยกเลิกงานแต่งไปสิแก จะจัดต่อทำไม”

'กินเด็กเขาว่าเป็นอมตะ แต่กินคนแก่กว่าเขาว่าเป็นนิรันดร์' “ฉันชวนเค้าไปซื้อต้นไม้มาปลูก พอดีวันก่อนได้ซุ้มชิงช้าไม้สวยๆ มา แล้วก็อยากได้พันธุ์ไม้เลื้อยออกดอกสวยๆ มาปลูกงี้”“แหม…โรแมนติกนะยะ มีชวนไปเลือกซื้อต้นมงต้นไม้ด้วย”“ฉันไม่ชวนเขาไปเลือกซื้อที่นอนก็บุญเท่าไหร่แล้วแก จะได้ทดลองนอนด้วยกัน ว่าแบบไหนจะรับแรงกระแทกกระทั้นได้ดีสุด... กรี๊ดด”