วิศวะหลงรักลูกสาวมาเฟีย Novels & Stories

(พี่ทำเป็นเหรอ) “สิลองเฮ็ดเบิ่ง” (จะลองทำดู) หนุ่มวิศวกรรมก่อสร้างอย่างเขามีหรือจะทำไม่เป็น ถ้าหยิบเครื่องมือทุกอย่างออกมาได้ตอนนี้คงหยิบออกมาแล้ว

แต่มันจบลงเพราะความแน่ใจ จากเกมล่ารักกลายเป็นการเลือก จากความท้าทายกลายเป็นความรักและความตั้งใจ และจากลูกสาวมาเฟียที่ไม่อยากเป็นตัวเลือกของใคร กลายเป็นผู้หญิงที่ถูกเลือกและเลือกตอบกลับอย่างเต็มใจ

“วันนี้ลมอะไรพัดมึงมาหากูได้ล่ะ” “มาดูตัวลูกสาวมึง” พลวัตมาดูตัวกอหญ้าตามที่พูด แต่เป็นการดูตัวลูกสะใภ้ต่างหาก ดูๆ แล้วศรุตหวงลูกสาวมาก งานยากแค่ไหนก็ต้องปิดจบให้ได้ ลูกชายเขาใจร้อนอยากได้เมีย กลัวเมียทิ้ง กลัวเมียไม่รัก เห็นสภาพก่อนหน้านั้นถึงกับสงสารลูกชายห ัวแก้วหัวแหวนเลยทีเดียว “ดูตัว?”

วิศวกรหนุ่มล้วงมือหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ อัดควันสีเทาเข้าปอดลึกๆ สายตาทอดมองออกไปยังโครงสร้างคอนกรีตที่กำลังก่อตัวสูงขึ้นเรื่อยๆ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ท่ามกลางเสียงอึกทึกของหน้างาน ในหัวของเขากลับมีแต่ภาพใบหน้าหวานๆ และเสียงครางกระเส่าของลูก สาวเจ้านายดังก้องอยู่ไม่ขาดสาย การมีความลับที่ต้องปิดบัง มันทำให้เลือดในกายสูบฉีดและเร้าใจอย่างที่แม่พญาหงส์บอกจริงๆ ด้วยสิ

“ทำไมต้องวิศวะล่ะ? เราไม่เอาด้วยหรอก พี่กราฟบอกว่าวิศวะผู้ชายเยอะ” เจ้าแก้มส่ายหน้าพรืดอย่างไม่ยอม เพราะก่อนหน้านี้พี่ชายของเธอได้ย้ำเตือนมาว่าไม่ให้ไปใกล้คณะวิศวะเด็ดขาด สองสาวได้ยินเช่นนั้นก็ทำหน้าปลงทันที

หลินหลินไม่เอ่ยถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่มากกว่านั้น แต่คนฟังพอรู้ว่าพันธมิตรที่พูดถึง หมายความว่าอย่างไร บิดาของเด็กสาวคงเป็นพวกมาเฟียเหมือนกับหลี่เสวียน “เธอคิดยังไงกับงานที่พอเธอทำ” หลี่เจิ้งลองเปรยขึ้น เขาอยากรู้ความคิดของลูกสาวคนที่เป็นมาเฟีย หลินหลินยิ้มเนือยๆ สบตาคมกริบของเขานิ่ง

“หนูอันอย่าไปถือสาเลยนะ ลูกชายป้าคนนี้ปากร้ายเอาเรื่อง แต่ไม่ได้คิดอะไรหรอก” “ค่ะ หนูเข้าใจค่ะคุณป้า ถ้าคุณป้ามีลูกสาวก็คงจะไม่เป็นแบบนี้แน่ แต่หนูชินแล้วค่ะ ที่มหาลัยใครจะไม่รู้บ้างว่าพวกพี่ ๆ คณะวิศวะปากหมา…อุ๊ย หมายถึงปากเสียแค่ไหนน่ะค่ะ”

“เจ้าช่างน่ารักมิเปลี่ยนและเจียมเนื้อเจียมตน นี่คงหดหัวอยู่ในตำหนักเย็นจนเคยตัวจึงไม่รู้ความ ว่าแต่เจ้าบ่าวไปไหนเสียล่ะ หรือว่า...มีธุระกับคุณหนูเจ้ากรมโยธา!” ฟ่านเยี่ยฉีกล่าวด้วยความตั้งใจทำให้ฟ่านรั่วเจี๋ยหึงหวง ด้วยแต่เดิมมู่ชิงซานคบหากับหญิงสาวผู้นั้นอย่างเปิดเ ผย นางเป็นลูกสาวของเจ้ากรมโยธา ซึ่งชอบจับดาบและขี่ม้ามากกว่างานบ้านการเรือน มู่ชิงซานจึงถูกใจกว่าสตรีนางใด

ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและหลงใหลในเรื่องของวิศวกรรมและการคำนวณ เธอยอมรับในใจว่าภาคภูมิมีเสน่ห์ในแบบของเขาเอง ไม่ใช่แค่ความฉลาดแต่ยังเป็นความตั้งใจและความรับผิดชอบในทุกสิ่งที่ทำภาพจำของเขาที่เคยเป็นแค่คนน่าเบื่อและเคร่งขรึม ค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นคนที่น่าค

เพราะเขาเป็นลูกคนรวย มีคนคอยทำทุกอย่างให้ตลอดเวลา เธอจึงคิดว่าเขาไม่น่าจะทำอะไรแบบนี้เป็นนอกจากใช้เงินและอำนาจที่มีติดตัวมาตั้งแต่เกิดไปวันๆ "พี่ทำเป็นจริงๆ เหรอ" เด็กสาวเอ่ยถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ "ฉันเป็นวิศวกร" มาเฟียหนุ่มเงยหน้าออกจากสิ่งที่กำลังทำอยู่ ต อบกลับอย่างขอไปทีคล้ายรำคาญ ก่อนจะหันไปสร้างกระท่อมไม้ให้เธอต่อ