Novel & Cerita สัญญาแต่งงาน

“หากเธอไม่เซ็น ฉันจะจับเธอปล้ำตรงนี้!!” เหตุการณ์เหมือนจะอึดอัดจนหายใจไม่ทั่วท้อง ไม่รู้ว่าเรื่องบ้าอะไรกันที่เธอต้องมาเจอ การแต่งงานที่มีสัญญาเป็นข้อผูกมัด แถมสัญญานั้นยังร่างเงื่อนไขบ้าๆ ของทายาทตระกูลดังไว้อีก

เราแต่งงานแลกกับเงินหนึ่งปีไม่ใช่เหรอวะ ทำไมมันกลายเป็นแต่งตลอดชีวิต “นี่...สัญญาของเราแค่ปีเดียวเท่านั้นนะ” ใบหม่อนพยายามทบทวนความเป็นจริง

คำสั่งเสียของคุณปู่ที่เขารักและเคารพ ส่งผลให้คนรักของเขาต้องเสียใจ หนีเขาไปโดยไม่ให้เขาได้ทันตั้งตัว ปล่อยให้เขาเสียใจ รู้สึกผิด เพราะคำว่ารักษาสัญญา เขาต้องแต่งงานจดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ เป็นระยะเวลา 1 ปี หากเขาไม่ทำตามคำสั่งเสียของปู่ ทุกสิ่ง ทุกอย่าง จะต้องตกเป็นของคนอื่น .....อยากอยู่ก็อยู่ไป ทนให้ได้ก็แล้วกัน เพราะฉันจะทำให้เธอ เจ็บ เจ็บมากกว่าฉันร้อยเท่าพันเท่า..... "แกต้องแต่งงานและจดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงคนนั้น"

ใบหน้าคมบ่นพึมพำตรงลำคอหอม ที่ไม่มีทีท่าว่าจะผละจาก “เราสองคนสัญญากันแล้วนะ ว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนกว่าจะถึงวันแต่งงาน” รังสรรค์กับภัทราตกลงกันไว้ว่าเรื่องระหว่างเขาและเธอจะไม่มีอะไรเกินเลยมากกว่าการกอด หอมและจูบเท่านั้น จนกว่าจะถึงวันที่ทั้งสองลั่นวิวาห์แต่งงานกัน ซึ่งรังสรรค์รับคำเสียงหนักแน่น ใบหน้าคมหาได้หยุดนิ่งกับคำเตือนนั้นไม่ ยิ่งเพิ่มแรงซุกไซ้มากกว่าเดิม มือใหญ่ของเขาเลื่อนมากอบกุมทรวงอกพอเหมาะ จนร่างบางสะดุ้ง

นางโกรธมากจริงๆ ก่อนแต่งงาน ซูฝูได้สัญญาเป็นดิบดี แต่หลังจากแต่งงานแล้ว แม้แต่หน้าของซูฝูก็ยังไม่สามารถเห็นได้ นี่ก็หมายความว่า สัญญาที่ซูฝูให้ไว้จะเป็นโมฆะไปเสียแล้ว?

ขุนไกรมองไปก็จำได้ว่ามันคือกระดาษอะไร เลยสั่งให้เจ้าหน้าที่ปิดจอมอนิเตอร์นั่น คนในงานเริ่มมีเสียงพูดคุยกันเพราะเท่าที่อ่านดูมันคือสัญญาแต่งงาน โดยมีการลงลายลักษณ์อักษรของคู่แต่งงานไว้ว่าถ้าถึงเวลาฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ยอมเซ็นใบหย่าก็จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย

“ดีล/ดีล” ทั้งคู่ยื่นมือไปสัมผัสกันแทนคำสัญญาว่าจะแต่งงานเพื่อช่วยเหลืออีกฝ่าย โดยมีกฎว่า “ห้ามรู้สึก ห้ามรัก ห้ามหึงหวง และต่อหน้าคนนอกคือสามีภรรยาที่รักกันปานจะกลืนกิน เพื่อสร้างภาพลักษณ์นักธุรกิจที่มั่นคง และจบสัญญาทันทีเมื่อศัตรูคู้แค้นของเขาถูกกำจัด

/ "อย่าว่าแต่พี่ไอร์เลยหนูก็พึ่งได้ยินเหมือนกัน ไปแอบตกลงกันตอนไหนเนี่ย" "ฉันอยากแต่งงานกับเธอให้ถูกต้อง ถึงจะไม่ได้จัดงานใหญ่โตเป็นเพียงพิธีกรรมผูกข้อมือตามแบบชาวบ้านทั่วไป แต่ก็อยากให้ทุกคนรับรู้ว่าเธอคือเมียฉันจริงๆ และเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมาย เข้าพิธีทุกอย่างอย่า งถูกต้อง"

หล่อนไล่สายตาไปตามตัวอักษรที่อยู่ในกระดาษสีขาวสะอาดทั้งๆ ที่น้ำตาเอ่อล้น เขาทิ้งช่วงเวลาให้หล่อนได้ทำความเข้าใจกับสัญญาจ้างแต่งงานที่เขาเป็นคนร่างมันขึ้นมากับมืออยู่หลายนาที จนมั่นใจว่ามันเพียงพอที่จะทำให้หล่อนเข้าใจ จึงถามขึ้น “สัญญาเป็นยังไงบ้าง”

สัญญาหมั้นหมายฉบับใหม่ การรอคอย ทำให้รู้สึกว่าเวลาดำเนินไปอย่างเชื่องช้า... จากหนึ่งชั่วยามกลายเป็นสอง จากสองชั่วยามกลายเป็นสาม