Novel & Cerita สิงร่าง

ร่างของคุณสองทรุดฮวบ “คุณสอง!” แยมร้องลั่นตรงเข้าไปประคองร่างที่เซล้ม “ถ้ากล้าเข้ามาฉันยิงแน่!” เจนนิสประกาศกร้าว จ้องคุณใหญ่และเนยอย่างไม่วางตา

ความถี่รัวและแรงกระทุ้งทำร่างของโมอารู้สึกถึงความเจ็บทุก ๆ เสี้ยววินาที แม้ว่าจะมีมือหนาของอาร์เจลูบปลอบขวัญเธออยู่ แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลย เพราะเธอรับรู้ได้ว่าสัมผัสนั้นเป็นเพียงสัมผัสลวง ที่ไร้ซึ่งมนุษยธรรม และหากว่าพวกเขารู้สึกสงสารเธอจ ริง คงจะหยุดทำเรื่องน่ากลัวนี้แล้ว แต่ความหวังเดียวนั้นก็ไม่เกิดขึ้นกับเธอ… -------------------------------------------------------------------------- [ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode] • เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

ตอนที่ 25 ขอสืบด้วยตัวเอง เมื่อยุทธนาฟื้นขึ้นที่โรงพยาบาล เขาพบว่าร่างกายของเขาถูกหญิงสาวที่เป็นแฟนสาวของภาสกรณ์เฝ้าอยู่ข้างเตียง ภาสกรณ์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นและพยายามรวบรวมความทรงจำของเขา เธอคือส้มจี๊ดนั่นเอง ก่อนหน้านี้ ยุทธนาได้ถอนวิญญาณของเขาออกจากร่างขอ งนายเมฆและพยายามจะเข้าสิงร่างของภาสกรณ์ แต่จู่ ๆ นายเมฆที่กลับเข้าร่างตัวเองก็เข้ามาทำร้ายภาสกรณ์จนวิญญาณของภาสกรณ์หลุดออกจากร่าง ยุทธนาจึงได้โอกาสเข้าสิงร่างภาสกรณ์ทันที แต่ที่สำคัญคือปัทมาภรณ์ยังไม่รู้ว่านั่นคือนายเมฆตัวจริง

คนร้องขอครางเสียงหลงเมื่อเขาทะลวงล้ำเน้นหนักไม่ปรานี กายสาวสั่นระริก ตื่นเพริดไปด้วยไฟสวาท “อาปราชญ์ อื้อ...” ร่างน้อยสั่นเทิ้ม ครางไม่ได้ศัพท์ ส่ายหน้าไปมา เสียวซ่านสุดขีด ก่อนจะหวีดร้องอย่างสุขใจ

ธอคือกุหลาบคลี่แย้ม แรกผลิ ความงดงามไร้เดียงสาที่น่าหลงไหล พวกเหล่าเสือต่างคิดหมายครองและทำให้เธอเป็นเหยื่อ ทว่า... เธอใช้ตัณหาถักทอพวกเขาไว้ ร้อยรัดด้วยใยแห่งกามาเธอต่างหากที่เป็นคนล่า ไม่ใช่เหยื่อ…

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม

คนสวยชื่อกล้วย : ยังไหวแก SaiNam : ไม่ไหวอย่าบอกไหวเข้าใจไหมแก Aing_Star : พวกฉันอยู่ข้างแกกล้วย

เขากล่าว "ตอนหลังคาพัง ข้าไม่เห็นท่าน" "เจ้ากลัวไฟ?" ชิงหรานมองรอยแผลบนแขนตน "ข้าคิดว่าไม่กลัวแล้ว แต่เมื่อเห็นเรือนลุกไหม้ ร่างกายกลับจำได้ก่อนใจ"