Novel & Cerita สิงร่าง

เกดสุดาร้องคราง มือเรียวขยุ้มศีรษะเจมส์เอาไว้แน่น แอ่นสะโพกส่งหนอกเนินสวาทรับปลายลิ้นร้อนผ่าว ลากผ่าลงมากลางร่องสวาท ใบหน้าบิดเบ้ทรมาน “อ๊อย… ไม่ไหวแล้ว เสียวเกิน… แบบนี้ไม่ไหว” ร่างของคุณหนูสั่นเกร็ง เพิ่งรู้ว่าการโดนกระเด้าด้วยลิ้นของเจมส์ที่ตั้งเป็นลำแข็ง เสียบแทงเข้ามา ในร่องสวาทรัวๆ จะทำให้ค้นพบรสชาติความเสียวซ่านที่แตกต่างออกไปอีกแบบ มันฟินเฟอร์ยิ่งกว่าการใช้ลำนิ้วน้อยๆ ช่วยตัวเอง

สวบ ไม่ทันขาดคำ ดุ้นขนาดใหญ่ก็กระแทกเข้ารูสวยไปทีเดียวมิดลำ ร่างบางกรีดร้องสุดเสียงด้วยความเจ็บ ความเสียวที่มีเมื่อสักครู่หายไปในพริบตา “โคตรแน่น ฉิบ” ศิรา คำรามเสียงดัง

ปอบของพระยาสิงห์ที่เลี้ยงจะมีพละกำลังมากแค่ไหนกันเชียว คงไม่เท่าคนที่มุ่งสู่ศาสตร์มืดอย่างเขาได้หรอกจริงไหม “ฆ่ามันอีกตัว” เขาออกคำสั่ง ร่างเหยียดยาวนั้นพุ่งเข้าใส่ปอบที่สิงร่างบ่าวตนนั้นในทันที พยายามสูบเอาชีวิตของอีกฝ่าย แต่ปอบในร่างที่สิงนั้นใจมันสู้นัก กระโดดกัดเน ื้อที่ไหม้นั้นพลางกัดกินกลืนลงคอราวกับสัตว์ป่า ผมเกรียนสั้นร่วงลงพื้นเป็นหย่อมๆ เพราะเนื้อหนังสกปรกที่กินเข้าไปนั้นมีแต่อาคมแฝงจนทำลายเนื้อหนังร่างกายของมนุษย์

หรงซูโบกมือทักทายเขา เซิ่งถิงเจ๋อสวมชุดกีฬาสำหรับฤดูร้อน บนหน้าผากคาดผ้าคาดผมสำหรับออกกำลังกาย รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างเอวสอบ กล้ามเนื้อแขนขาเห็นชัดเป็นรูปทรง มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นหุ่นของคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำ ทั่วทั้งร่างแผ่ความหล่อเท่แบบอบอุ่น เขา วิ่งตรงเข้าไปหาหรงซู หรงซูทักทายเขา “อรุณสวัสดิ์” เซิ่งถิงเจ๋อยกริมฝีปากยิ้ม “อรุณสวัสดิ์ กลับมาเมื่อคืนเหรอ?”

ร่างสูงหันกลับไปมองลูกน้องที่หอบของตามมาด้วยท่าทางเหมือนคนเสียทรง แถมยังรู้สึกว่ามันมองเขากับเมียกำมะลอด้วยสายตาใคร่รู้อีกต่างหาก “ไอ้สิงห์ เดินตามมาเร็วๆ สิวะ มึงเดินช้าอยู่ได้ ไม่เห็นเหรอว่าน้องซอ เมียกูเขาร้อน” คนขยันซ้อมบทสามีกำมะลอ ก้มมองหญิงสาวที่แสร้งทำเป็นประคองไม่ ห่าง “ร้อนไหมจ๊ะซอ ถ้าเดินไม่ไหว เดี๋ยวผมอุ้มคุณไปเองก็ได้”

คราวนี้เขาเงยหน้าขึ้นมามองร่างบางตรงหน้า “ฉันคงไม่พาร่างกายที่น่ารังเกียจนั้นกลับมาหาคุณหรอก” รสิตาขยับเข้าไปใกล้รณกร “ถึงตอนนั้นฉันคงตายไปแล้ว”

อ้ายปิงนั่งลงข้างๆ เสี่ยวจิ้น น้ำตายังคลอเบ้า "ถ้าเช่นนั้น เล่าให้ข้าฟัง ข้าอยากเข้าใจ" เสี่ยวจิ้นสูดหายใจลึกแล้วเริ่มเล่า "ในอดีต ข้าเป็นสือซ่างเสิน ท่านอ๋องน้อย ข้าได้ใช้เคล็ดวิชาลับประจำตระกูลเพื่อสร้างร่างจำแลงที่สามารถเติบโตได้ตามร่างกายของเจ้าของร่างที่ใช้เคล็ดวิชา แต่ในต อนทำพิธีทำวิญญาณหลุดครึ่งหนึ่งจนเรียกหาร่างจำแลงไม่ได้ ข้าจึงต้องแยกวิญญาณออกเป็นสองร่าง และกลายเป็น เสี่ยวจิ้นที่อยู่เคียงข้างเจ้า"

กลิ่นสนิมฉุนปนเปไปกับกลิ่นอับชื้นลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบ ๆ ท้ายอู่รถบรรทุก แสงไฟจากหลอดนีออนกลมที่กะพริบใกล้ดับเต็มทีสาดแสงสีขาวซีดลงบนร่างกำยำที่นั่งอยู่บนขอบเตียงเหล็กขาโยกเยก สิงห์ นั่งอยู่ตรงนั้นในความเงียบ แผ่นหลังกว้างที่อาบไปด้วยเหงื่อเปลือ ยเปล่าเผยให้เห็นรอยสักยันต์เก้ายอดที่ซีดจางไปตามกาลเวลาตัดกับผิวสีทองแดงที่กร้านแดดจากการทำงานหนัก กล้ามเนื้อทุกส่วนบนร่างกายของเขาคือกล้ามเนื้อของกรรมกร ไม่ใช่กล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีจากโรงยิมหรู

สิงห์ครางราวกับราชสีห์ที่กำลังบ้าครั่ง ร่างกายของเธอช่างให้ความรู้สึกแสนวิเศษเหลือเกินปานน้ำทิพย์ที่มนุษย์เดินดินอย่างเขาไม่มีวันได้ลิ้มลอง แต่วันนี้เขาได้ลิ้มลองสมใจปรารถนา “คะ..คุณ หยุดก่อน โอ” จิรัญญาร้องห้ามเสียงอ่อย ชายหนุ่มออกแรงงับยอดทรวงมากขึ้นสร้างความสย ิว จนร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน สิงห์ค่อยๆ ถอนบอกเซอร์ตัวบางของเขาที่เธอสวมใส่อยู่ตอนนี้หมดหน้าที่ไปเสียแล้ว เธอเหลือแค่ชั้นในตัวจิ๋วที่ปกปิดใจกลางร่างไว้

สิ้นสุดเสียงคนตรงหน้าพลันเปลี่ยนร่างกลายเป็นสิงโตตัวใหญ่ ลำตัวสูงเกือบหนึ่งจั้ง แผงคองดงามซึ่งคราแรกเห็นเยว่อิงรู้สึกหวาดกลัว ทว่าหลังรับรู้ว่าสิงโตตรงหน้าคือเฟิงซือความรู้สึกหวาดกลัวเหล่านั้นพลันเปลี่ยนเป็นชื่นชอบ