หย่าร้าง Novels & Stories

ไป๋อวี้เจินไม่อยากมีชีวิตเหมือนหนังสือเล่มนั้น ชีวิตของนางจะขอเลือกเอง

ความรักวุ่นๆ ระหว่างปิติญาดาและคณิน ที่บิดามารดาของทั้งคู่ เล่นละครฉากใหญ่เพื่อที่จะจับบุตรสาวและบุตรชายของพวกเขาให้ได้แต่งงานกัน แต่การแต่งงานครั้งนี้ก็ใช่ว่าจะราบรื่น เมื่อมีอุปสรรคจากถ่านไฟเก่าเข้ามาแทรกแซง

หลังอสูรกายตัวร้ายข้างในพ่นพิษอุ่น ๆ ใส่ฉัน... จากนั้นเขาก็ล้มตัวนอนข้าง ๆ ไม่เคยกอด ไม่เคยสัมผัส... มันคือเรื่องปกติของผู้บริหารหนุ่ม กับผู้หญิงเบอร์รองหมายเลขสองอย่างฉัน จนฉัน...ท้อง ทุกอย่างระหว่างเราก็เปลี่ยนไป

“ขอโทษนะป้า ฉันได้ยินป้าพูดถึงเถาวัลย์...เถาวัลย์อะไรเหรอ??” “อ๋อ เถาวัลย์รัญจวนน่ะค่ะ” ป้าพะยอมหันมองรอบกายเหมือนกลัวจะมีใครได้ยินเข้า เหมือนเรื่องที่แกกำลังจะพูด เป็นสิ่งต้องห้าม “มันเป็นของหายากค่ะคุณม่าน มีแค่ในหุบเขารัญจวนกลางป่าลึก ผลของมันมีฤทธิ์เดชช่วยให้เครื่องเพศสตรีเปล่งปลั่งเหมือนสาวบริสุทธิ์ ถ้าสตรีคนใดได้ใช้เถาวัลย์รัญจวนสักครั้ง เครื่องเพศจะฟิตเปรี๊ยะไปเป็นสิบปี หากชายใดได้เสพสังวาสด้วยก็จะติดอกติดใจ ไม่มีทางลืมรสลืมกลิ่นได้เลย”

หนึ่งบุรุษถูกหย่าเพราะหมดประโยชน์ หนึ่งสตรีถูกนอกใจและชอกช้ำ ทั้งคู่ต่างเยียวยาซึ่งกันและกันจนก่อเกิดเป็นความรักที่ต่างฝ่ายต่างไม่กล้าเปิดเผยใจ เผิงเหยียนเฉิงรู้ตัวดีว่าต่ำต้อยกว่า เขาไม่กล้าแสดงความรักเฉกเช่นหนุ่มสาว ตั้งใจจะชอบชิงตำแหน่งจอหงวนเพื่อที่จะแต่งงานกับนางอย่างภาคภูมิ ในขณะที่ลู่ซือหนานคอยให้กำลังใจอยู่ข้างกาย

จากคนคุ้นเคยที่ต่างก็มีความผูกพันธ์แน่นแฟ้น ต้องกลับกลายมาเป็นเหยื่อสังเวยความแค้นจากอุบัติเหตุร้าย คนหนึ่งตกเป็นเหยื่อที่ถูกทารุณแสบสัน... อีกคนตกเป็นเหยื่อที่ถูกความแค้นครอบงำจนไม่รู้ผิดถูกชั่วดี... ------------------------------------------------------ "เธอต้องชดใช้ได้ยินไหมภาวนา!! เธอจะต้องชดใช้ในสิ่งที่เกิดขึ้น อย่าหวังว่ามีใครปกป้องเธอได้ตลอดเพราะฉันจะไม่ปล่อยให้เธอหายใจอย่างเป็นสุขได้แน่!!!" "ไทม์พอแล้ว!!!" ณราชรีบปัดมือใหญ่ที่กำจับแขนของบุตรสาวแล้วบิดจนแทบหักขาดนั้นออกทันที เพราะอารมณ์ของทัพไทนั้นปรวนแปรจนจนไม่อาจควบคุมได้ คนเป็นพ่อย่อมเป็นห่วงสวัสดิภาพของลูกเป็นที่สุด "เอยขอโทษ...ฮือๆ เอยไม่ได้ตั้งใจ เอยไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้!!!"

"วศินรักแต่เปลว เปลวไม่เคยรักวศิน เหมียวต่างหากที่รักวศินไม่เปลี่ยนแปลง ทำไมวศินไม่มองมาที่เหมียวบ้าง?" เธอมองหน้าเขาน้ำตาคลอ ก่อนจะปล่อยน้ำตามันไหลอาบแก้ม "มึงจำใส่สมองอันน้อยนิดของมึงเอาไว้เลย กูไม่เคยรักมึง ไม่เคยคิดจะรัก ออกไปจากห้องกู" "ขอเเค่เศษเสี้ยวหัวใจของวศินได้ไหม? เหมียวอยากให้ศินมองเหมียวบ้าง ฮึก" "ใจของกูมีไว้ให้เปลวคนเดียว คนแบบมึงก็แค่ของกินเล่น ต่อให้ประเคนให้กู กูก็ไม่เอา"

ปีเตอร์ เจย์ลาสโคนี เจ้าพ่อค้าเพชรผู้ยิ่งใหญ่ของโลก แทบจะกลายร่างเป็นมังกรพ่นไฟ เพราะถูกลูบคมจากลูกหนี้ตัวแสบ อยากได้พี่สาวมาทำเมียแต่อีกฝ่ายกลับหัวหมอ ‘ยัดเยียด’ น้องสาวมาจดทะเบียนสมรสแทน แถมยัยสาวปากกล้าอย่างแม่ ‘เมียสวมสิทธิ์’ ยังมีประวัติร่านร้อนเหม็นเน่าคาวคลุ้งไปทั่วทั้งสวีเดน จนได้ฉายาว่า ‘แม่สาวน้อยร้อยเตียง’ แล้วอย่างนี้จะให้เขาเอาทำเมียและแม่ของลูกได้อย่างไรไหว อย่างมากเธอก็เป็นได้แค่ ‘ทาสบำเรอ’ บนเตียง! มีหน้าที่ ‘ดีดดิ้น’ และ ‘แอ่นหยัด’ ให้เขาหายอยาก! วาเนสซ่า ปิเอโร่ สาวสวยเซ็กซี่ขยี้ใจที่ผู้ชายทั้งโลกอยากจับขึ้นเตียง เธอไม่นึกเลยว่าชั่วชีวิตนี้จะต้องมาสวมบท ‘แม่สาวยั่วสวาท’ กับสามีที่ได้มาจากการ ‘แต่งงานล้างหนี้’ ทั้งที่อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี แต่เพราะอยากได้ทรัพย์สมบัติที่เป็นของตระกูลปิเอโร่คืน ทำให้เธอจำต้องเหยียบความอายให้จมดินมลายสิ้นไปกับปฐพี แล้วปฏิบัติการ ‘ยั่วแบบไร้ขีดจำกัด’ เพื่อลากสามีจอมโอหังและมีวาจาเป็นอาวุธขึ้นเตียงทำลูก! “จะมายืนเซ่อปั้นหน้าเอ๋ออยู่ทำไม อยากให้ฉัน ‘ฟาด’ มากนักหรือไง” “หยาบคาย ผู้ชายปากร้าย!”

การแต่งงานของเราเกิดจากความรักของเธอเพียงฝ่ายเดียว หากเขาต้องการจะหย่า เธอก็พร้อมจะไป "มนยอมแพ้แล้ว เรามาหย่ากันตามที่เวย์ต้องการเถอะค่ะ"

คำโปรย “เจ้ามันสตรีวิปลาส แต่งงานได้สี่วันกลับยื่นหนังสือหย่าให้ข้า” “ก็เพราะว่าข้ามีสามีแบบนี้อย่างไร จึงได้ขอหย่า หากไม่อยากตายเร็ว รีบลงนามในหนังสือหย่าเสีย!” เกริ่นนำ แม่สามีที่ว่าร้าย ต้องพ่ายแพ้ให้กับลูกสะใภ้อย่างจ้าวกุ้ยหลิน เมื่อลูกสะใภ้สุดแสบ ไม่ชอบฝีปากแม่สามี วัน ๆ เอาแต่เหน็บแนม พ่นคำพูดไม่น่าฟัง เหยียดหยามกำพืดชั้นต่ำของนาง มีหรือจ้าวกุ้ยหลินจะยอม น้ำแกงไก่ นางก็จัดการเชือดเองกับมือ ไก่ตัวนั้นมิใช่ไก่ธรรมดาแต่เป็นเจ้าบ่าวไก่ของนางที่ถูกส่งเข้าพิธีแทนเจ้าบ่าวตัวจริงและนางก็บังเอิญทำรองเท้าตกลงไปในถ้วยน้ำแกง พูดมากไปหน่อยน้ำลายก็ลงไปอยู่ในถ้วยน้ำแกงเสียอย่างนั้น จ้าวกุ้ยหลิน ไม่นึกว่าแม่สามีจะชอบ ยกซดน้ำแกงไก่สูตรพิเศษจนหมดถ้วยทีเดียว ใครจะร้ายกาจเผ็ดร้อนเหมือนนางกันเล่า วาจายอกย้อน ดูเชือดเฉือนอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละแต่อย่างใด หย่าเป็นหย่า ในเมื่อนางมีมือมีเท้า เหตุใดจะต้องทนอยู่ด้วย