หย่าหวนรักกลับมา Mga Nobela at Kwento

อาชวินยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนหัวใจธามเต้นแรง "ธามจะให้มันเป็นแค่อดีตจริง ๆ เหรอ? เรากลับมารักกันอีกครั้งได้ไหม อาร์ตยังรักธามนะ รักเสมอรักมาก" ธามหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข ใบหน้าร้อนแรงสร้าง พยายามกลบความเขินอาย

“ไม่ใช่รักใหม่ แต่เป็นรักเก่าที่หวนคืนมาต่างหาก ชิวหมิง หากเจ้าได้พบของรักที่เคยหายไป เจ้าจะยังเก็บมันมาไว้ในมืออยู่อีกหรือไม่” “ของรัก อย่างไรก็คือของรัก ไม่ว่าของชิ้นนั้นจะหลุดมือไปแล้ว หากข้าพบมันอีกครั้ง อย่างไรก็ต้องรีบคว้ามาไว้ในมืออยู่แล้ว” “เช่นนั้น ข้าคงต้องรีบเก็บของ นั่นกลับมาสินะ”

“การแต่งงานของเราไม่ได้เกิดจากความรัก” “…” “ถ้าไพลินกลับมา..เธอต้องหย่า” “ค่ะ พลอยรู้” หญิงสาวยังคงรับเสียงหวาน

ตอนนั้นฉันก็ไม่คิดว่าจะมีวันนี้เหมือนกัน แต่กาลเวลาก็พาเรามาถึงจุดนี้ ฉันกลับมาบ้านพร้อมกับสัญญาหย่าและกล่องเก็บเถ้ากระดูกของลูกที่กอดไว้แนบอก

ข้าจะกลับมา กลับมาเขียนชะตาของตนขึ้นใหม่ กลับมากระชากหน้ากากของสวรรค์จอมปลอม และลากความจริงทั้งหมดลงมาประจานต่อหน้าสามภพ

ดวงตาที่แดงช้ำคู่นั้นสั่นคลอนหัวใจของภารนัยให้ทนดูเฉยๆ ไม่ไหว เขากลั้นลมหายใจไม่ให้น้ำตาไหลส่งยิ้มให้คนรัก “ผมกลับมาแล้ว” โอบกอดเรือนร่างไหวสั่นของหญิงคนรัก ให้หล่อนปลดปล่อยจิตวิญญาณความอ่อนแอออกมาได้เต็มที่ เพิ่มแรงรัดกอดให้แน่นมากขึ้นเพื่อให้ธารธาราอุ่ นใจว่ามันผ่านไปแล้ว

หล่อนครางออกมาแผ่วเบา สมองคล้ายหยุดทำงานลงชั่วขณะ “รักมากที่สุดเลยด้วยนะทูนหัว” “ตะ... แต่คุณนนกลับมาเมืองไทยเพื่อหย่ากับผึ้งนะคะ แล้ว... รักผึ้งตอนไหน...” คนตัวโตส่ายหน้าไปมา ขณะพรมจูบไปทั่วดวงหน้าหวาน

เฉินห่าวซวนเอ่ยกระซิบบอกกับคนที่นอนระทดระทวยอยู่ใต้ร่าง โจวซิ่วหลันปรือตาขึ้น ดวงตาหวานเชื่อมสบเข้ากับดวงตาที่อัดแน่นไปด้วยความปรารถนาของอีกฝ่ายราวกับต้องมนต์สะกด "ไม่ว่าในอดีตคุณจะเคยรักใครหรือเคยเป็นของใครมาก่อน แต่ในเมื่อคุณแต่งกับผมแล้ว เป็นเมียของผมแล้ว คุณก็ไม่ มีสิทธิ์ที่จะกลับไปหาใครหรือคิดถึงใครอีก คุณต้องมีแค่ผม สามีของคุณเท่านั้น"

คนอยากได้โอกาสเพื่อกลับมาเริ่มต้นครอบครัวใหม่กับเธอเขาทำตัวอย่างนี้เหรอ ในเมื่ออยากจะกลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันใช้ชีวิตร่วมกัน ทำไมถึงเลือกปิดบังกัน คนในครอบครัวเขามีเรื่องให้ปิดบังกันเหรอ

หลี่ถงปียวเองก็ไม่อยากจะทนมองหน้าอดีตบุตรเขยคนชั่วนานไปกว่านี้เช่นกัน "ถูกต้องท่านพ่อกล่าวได้ไม่ผิดเจ้าค่ะ ในเมื่อมีอาหารมากมายให้เลือกกิน เหตุใดข้าต้องหวนกลับไปกินหญ้ากินฟางด้วยเล่า ติ้งอันโหวลงนามเถิดรั้งต่อไปใจของข้ามันก็ไม่อาจกลับไปรักท่านได้ดังเดิมอีกแล้ว"