Novel & Cerita หย่าหวนรักกลับมา

หยางลี่ยิ้ม จริงใจจนแพรวาสัมผัสได้ ดวงดาวอับแสงกลับเปล่งประกายสว่างสุกใสอีกครั้ง จบบริบูรณ์ ตอนที่63จบแบบที่1 “ข้ารอเจ้าหวนคืน หากว่าเจ้าไม่อาจหวนคืน ข้าจะขอเดียวดายชั่วนิรันดร รอเจ้าหวนคืน พร้อมรอยยิ้มของเจ้า โบยบินสู่อ้อมแขนของข้า

บอกลาเธอทั้งน้ำตาและหวังว่าในสักวันหนึ่งเธอกับเขาเราจะวนกลับมาเจอกันอีกครั้ง คารอสปรารถนาอย่างนั้น ขอให้เราวนกลับมาเจอกัน ในเวอร์ชันที่เราต่างเป็นคนที่ดีขึ้นกว่าเดิม (end) ************

เขาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ แล้วหันไปส่งยิ้มกับฮันนี่ “จะอยู่ที่นี่อีกนานเหรอ ไม่คิดจะกลับอังกฤษแล้วใช่ไหม” “กลับสิ ผมต้องกลับไปแต่งงานกับคุณนี่ครับ ก็คุณพ่อคุณอยากอุ้มหลานจะแย่อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” แคสเตอร์บังเอิญเห็นลลินเดินเข้ามาพอดี จึงจงใจเน้นประโยคท้ายให้หญิงสาวได ้ยินเต็มสองรูหู

โน้มตัวลงตวัดข้อพับเนียนขึ้นกระชับในอ้อมแขน หญิงสาวซุกซบใบหน้าร้อนผ่าวลงบนอกกว้าง ปล่อยให้สามีอุ้มพาขึ้นลิฟต์กลับห้อง ในสายตาของอดีตคนรักที่เป็นไปไม่ได้สำหรับเธออีกต่อไป วันเวลาไม่เดินย้อนกลับคืน เฉกเช่นความรักของบางคนอาจไม่มีวันหวนกลับทางเดิม

แต่สุดท้าย การแต่งงานที่ไม่ได้เกิดจากความรัก ก็จบลงที่การหย่าร้าง และเขาเพิ่งได้ข่าวว่าเจนณรงค์หอบลูกสาวตัวน้อยกลับประเทศไทยแล้วเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน เขาไม่รู้ว่าเธอรู้เรื่องนี้หรือยัง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ชายคนนั้นได้ติดต่อเธออีกหรือเปล่า ในเมื่อตอนนี้เจนณรงค์กลับมาเป็นโส ดอีกครั้ง คงไม่พลาดที่จะกลับมาขอโอกาสจากเธอ ในเมื่อคนสองคนรักกันมากขนาดนั้น

ามองดูหล่อนด้วยความงุนงงและไม่เข้าใจในการปรากฏตัวครั้งนี้ “แหม... ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ จำสิตาไม่ได้เหรอ... สวยขึ้นใช่ไหมล่ะ” หญิงสาวคลี่ยิ้มหวานระรื่น พลางเอ่ยประโยคที่ทำให้ชายหนุ่มต้องขมวดคิ้วแน่น “สิตาหย่าแล้วนะคะธารา... สิตาคิดถึงคุณมาก ก็เลยเลือกที่จะกลับมาหาคุ ณ”

ฉันละสายตาจากเด็กน้อยแล้วถามคุณย่ากับคุณพ่อ "เปล่าหรอกลูก ย่ากับพ่อของขวัญกำลังจะพาขวัญกลับไป" "กลับไปไหนคะ แล้วตอนนี้ขวัญตายแล้วใช่ไหมคะ" "ขวัญยังไม่ตายลูก ย่ากับพ่อของขวัญจะพาขวัญกลับไปหาคนที่ขวัญรักและเขาก็รักขวัญมากๆด้วยตอนนี้เขากำลังรอขวัญอยู่แต่ขวั� �จะไม่ได้กลับไปคนเดียวนะลูกยังมีเหลนตัวน้อยของย่าด้วยอีกคนนึง"

ไป๋หลันพูดในที่สุด "แต่มีข้อแม้อย่างหนึ่ง" มู่หรงเยว่เงยหน้าขึ้นมองนางอย่างมีความหวัง "อะไร?" "ท่านอ๋องต้องหย่ากับข้า" ไป๋หลันตอบอย่างตรงไปตรงมา "เพราะคนรักของข้ากำลังจะกลับมาถึงเมืองหลวงแล้ว"

ตอนหมั้นหมายก็ไม่ได้มีอะไรมากอยู่แล้ว หากอีกฝ่ายมาขอคืนนางก็พร้อมจะคืนให้ทุกอย่าง ทุกอย่างจริง ๆ หยดน้ำตาหยดลงบนบันทึกแม้จะไม่ทำให้บันทึกเสียหายแต่มันก็ทิ้งร่องรอยเอาไว้ เหมือนเรื่องของนางกับมู่เฉิน แม้ทุกอย่างจะจางหายไปหมด แต่ความเจ็บก็ยังเป็นรอยแผลเป็นในใจที่ร ักษาไม่หาย

“ไม่ใช่เมียใหม่หรอก แต่เป็นเมียคนเดิมที่คุณเคยไปเซนเป็นพยานตอนหย่านั่นแหละ” (อ๋อค่ะ) เธอรู้สึกใจหายวาบเมื่อรู้ว่าเขากลับไปหาเมียเก่า เธอรู้สึกสิ้นหวังเมื่อรู้ว่าเจ้านายที่เธอแอบชอบมานานกลับไปคืนดีกับเมียเก่าเสียแล้ว