หลังขอหย่า สามีเย็นชากลับทำลายข้อห้าม Novels & Stories

ต้าหวางตรัสถาม ฉีหวางเย่จึงหันกลับมาหาพระองค์ทันที และตรัสเรียบเฉย “หลังจากอภิเษก สามเดือนข้าจะหย่าให้นาง เพราะข้าจะตีแคว้นซีอวี้ และจะออกจากราชสำนัก ไม่หวนกลับมาอีก” ฉีหวางเย่ตรัสจบ ทำให้ต้าหวางทรงพิโรธขึ้นมาทันที

“ข้าจำเรื่องราวได้ทั้งหมด ข้าเดินทางมาที่นี่ แม้จะใช้เหตุผลที่แม่สามีคิดจะรับอนุมาบังหน้า แต่แท้จริงข้ามาเพื่อ ห้ามไม่ให้เขาเปิดศึกกับ เอ้อหยีร์” “ทำศึกกับเอ้อหยีร์? ฮ่องเต้ไม่อนุญาต การทำเช่นนั้นถือว่าขัดคำสั่งฮ่องเต้ มีโทษสถานใด เจ้าย่อมรู้ดี การที่เขาหย่ากับเจ้าก็นับว่าทำ ให้เจ้าไม่ต้องถูกต้องโทษถึงแก่ชีวิต”

ปลายฟ้ามองฉันสลับกับพ่อตัวเอง ลูกไม่มีทีท่าจะห้ามอะไรฉัน แต่สามีเขายังดูไม่มั่นใจหลาย ๆ อย่าง เพราะหลังจากฉันบอกไปแบบนั้น เขาก็เงียบและไม่พูดอะไร “งั้นโอเคค่ะ ถ้าคุณคิดว่าฉันตัดสินใจเร็วไป ฉันจะคิดทบทวนอีกสักอาทิตย์ ถ้าฉันตัดสินใจได้แล้ว คุณก็อย่าห้ามฉันนะคะ” ฉันยื่น ข้อเสนอให้สามีตัวเอง จนเขาพยักหน้าเบา ๆ รับ และเดินไปเล่นกับหลานสาว

ขยี้อยู่นั่นแหละรู้ว่าหมดรัก ไม่เคยดูไร้ค่าขนาดนี้มาก่อน ตอนแต่งก็บังคับแต่งพอตอนเลิกยังต้องมาบังคับเขาเลิกอีก “เราไปหย่ากันดีๆ ไหมคะ” “ฉันไม่หย่า! จำไว้ว่าห้ามพาผู้ชายคนไหนเข้ามาในบ้านและห้ามเธอไปไหนกับพวกมัน”

มีข้อห้ามมากมายพอสมควร ทั้งเรื่องการวางตัว การนอกใจ และการคบชู้เรื่องเหล่านี้ถูกสั่งห้ามทั้งหมด แต่ถ้าคู่สัญญาตกอยู่ในสภาพที่กำลังมีความรักสามารถมาพูดคุยเพื่อร้องขอการหย่าได้..

ซิงเหยียนยังคงเงียบ แท้จริงก็ไม่อยากจะเอ่ยถามเรื่องนี้ แต่เรื่องที่เธอโดนหลี่น่าทำร้าย คนที่ขึ้นชื่อว่าสามีไม่ปกป้องด้วยซ้ำ “ข้อสัญญาระบุไว้ว่าหากเธอหย่าเธอจะไม่ได้อะไร เธอยอมเหรอ” ก็ยังเงียบ เรียวปากอวบอิ่มเม้มแน่นเข้าหากัน รู้สึกครุ่นคิด แต่จังหวะนั้น ร่างสูงก็ลุกข ึ้น เธอมองตามด้วยใจที่หวาดหวั่น จากนั้นเขาก็พูดขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่จะสาวเท้าออกไปนอกห้อง

แม่ฉันตาเบิกโพงด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่า จะได้ค่าสินสอดมากมายขนาดนี้ "แต่ ฉันมีข้อแม้ค่ะ เมื่อแต่งงานแล้ว พักพิงค์จะไม่สามารถกลับมานอนที่บ้านได้อีก และถ้ามาหาคุณแม่ ก็ต้องให้กีต้าร์มาด้วยทุกครั้ง มาได้แค่ สัปดาห์ละ 1 ครั้งต่อวันเท่านั้น และห้ามนำเรื่องที่บ้านของฝ่ายสามี ไปเล่าให้ใครฟังเด็ดขาด อ๋อ! แล้วที่สำคัญเมื่อจดทะเบียนสมรสแล้ว พักพิงค์จะไม่สามารถหย่าได้อีกตลอดชีวิต" "อะไรนะคะ"

สุดท้ายแล้วความวุ่นวายนี้ก็ถูกท่านผู้เฒ่าเย่เข้ามาห้ามไว้ แต่สามีภรรยาคู่นี้ก็แตกคอกันเพราะเรื่องนี้ไปแล้ว ฮูหยินเย่เรียกเย่หมิงอย่างโมโหมาก จากนั้นก็มิสนใจสิ่งใด และกลับบ้านพ่อแม่ของนางในวันนั้นทันที

เซี่ยเป่าเจินยังคงนิ่งเฉยต่อสิ่งที่ตนพึ่งกระทำลงไป เพราะเขาไม่คิดว่าเป็นความผิดของตน ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีโทสะ "หึ..." "ข้าขอสั่งห้ามให้เจ้าหย่าขาดจากสามี! จงอยู่แต่ในเรือนแล้วทำตัวให้มันดี ๆ เสีย" เมื่อกล่าวจบร่างสูงก็สะบัดชายเสื้อจากไปในทันที โดยไม่หันกลับมามอ งบุตรสาวไร้ค่าเช่นนางอีกเลย

ร่างเปียกปอนขาวซีดไร้การตอบสนองใดๆ มู่หรงอี้หวายไม่ยอมถอดใจ เขาเคยพานางกลับมาแล้ว ครั้งนั้นยังไม่ตั้งใจช่วยเท่าครั้งนี้ เช่นนั้นในเมื่อเขาทุ่มสุดตัว มัจจุราชก็ห้ามพรากนางไป “ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าตาย เจ้าก็ห้ามตาย ได้ยินไหมเหยาเอ๋อร์ เรายังไม่ได้ไปเที่ยวกันเลยนะ ข้าจะพาเจ้า ไปเมืองเวิ่นเซียน ไปแช่น้ำร้อนให้ผิวสวยยังไงล่ะ สามีใจดีขนาดนี้ดังนั้นเจ้าห้ามจากข้าไป”