องค์รัชทายาทขี้โรคผู้ผิดคำปฏิญาณ Novels & Stories

’ ความทรงจำจากชาติก่อนฉายวาบขึ้นมา ใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนี้ช่างละม้ายคล้ายกับอดีตคนรักที่ทอดทิ้งไปแต่งกับสตรีอื่น ทว่าเมื่อสังเกตดูดีๆ เขายังดูเยาว์วัยนัก และที่สำคัญ ผู้คนรอบข้างต่างก้มศีรษะพร้อมกับขานนามว่า องค์รัชทายาท “องค์รัชทายาทหรือเจ้าคะ” นางถามบิดาเสียงเบา “ใช่แล้ว องค์รัชทายาท องค์ชายใหญ่แห่งราชวงศ์เทียนอู่ พระโอรสของฝ่าบาทกับอี้ฮองเฮา”

“เจ้าพูดบ้าอันใด ปล่อยข้าบัดเดี๋ยวนี้นะเสวียนอี้ ข้าเป็นองค์รัชทายาท มีอำนาจรองจากเสด็จพ่อเพียงผู้เดียว เจ้าจะหาว่าข้าใจร้ายกับเจ้ามิได้นะ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ! ข้าบอกให้ปล่อยอย่างไรเล่า” “องค์รัชทายาทที่ไม่มีสายเลือดมังกร งูดินริอ่านอยากนั่งบัลลังก์งั้นรึ เอาไว้เจ้ารอถามบิดา และมารดาของเจ้าด้วยตนเองก็แล้วกัน! เอาตัวไปไว้ที่คุกได้ดิน เฝ้าให้ดี รอให้เสด็จพ่อหายจากอาการป่วย เวลานั้นข้าจะเป็นผู้ตัดหัวของพวกคนทรยศด้วยตนเอง”

“ก่อนหน้าองค์รัชทายาทป่วยด้วยโรคเก่าอยู่ก่อนแล้ว หากบำรุงร่างกายให้ดีย่อมหายขาดในไม่ช้า แต่เพราะถูกพิษเข้า ร่างกายจึงทรุดหนักลง แต่ด้วยปริมาณที่ใช้มิได้มาก อาการจึงค่อยๆ แสดงออกมาเพคะ” “ถูกพิษหรือ!!!” เหตุใดหมอหลวงถึงตรวจสอบไม่พบ” “ไม่แปลกเพคะที่จะตรวจสอบไม่พบ แรก

แม้ว่าจะโดนขู่ซึ่ง ๆ หน้า แต่ฮ่องเต้ยังคงส่งรอยยิ้มตอบกลับไปเช่นเดิม ทำตัวไม่มีพิรุธใด ๆ “หม่อมฉันทราบดีเพคะ แต่เรื่ององค์รัชทายาทมันเป็นปัญหาของเราสองคนมานาน ใช่ว่าหม่อมฉันไม่อยากจะมี แต่พระองค์ก็ทรงทราบว่าหม่อมฉันมีปัญหาเรื่องสุขภาพ แต่หม่อมฉันเชื่อ ว่าเร็ว ๆ นี้จะต้องมีข่าวดีแน่นอน ถึงอย่างไรองค์รัชทายาทจะต้องเป็นลูกชายของหม่อมฉันเท่านั้นนะเพคะ”

ิเษกสมรสระหว่างองค์รัชทายาทและพระชายา เพราะบุตรีของพวกเขาหลงรักองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ” “ฮะ! เรื่องพรรค์นี้พวกข้าผิดอันใด? หมอหลวงนั่นโง่เขลาขนาดนั้นเชียวหรือ! ถ้าเรารู้ว่าศพของบุตรีเขาฝังเอาไว้ที่ใด เราจะไปขุดมันขึ้นมาและโยนกระดูกให้สุนัขแทะเล่น บังอาจนักมาลอบ ปลงพระชนม์ทั้งที่พวกเรามิได้ทำอันใดผิด!”

น้ำเสียงแหบแห้งเปล่งออกมาอย่างหมดความอดทน จากคราแรกที่เขายอมอยู่เฉย ๆ ให้นางดูดเม้มซอกคอของเขาได้โดยสะดวก ทว่าตอนนี้เขามิอาจอดทนได้อีกต่อไป ร่างสูงพลิกตัวขึ้นมาคร่อมทับร่างระหงที่สะลึมสะลือนางปรือตาขึ้นมามองหรงป๋อไฉ่ด้วยความสงสัย ด้วยเมื่อครู่นี้นางจดจำ ได้ว่าตนเองกำลังทานถังหูลู่อย่างเอร็ดอร่อย "องค์รัชทายาท?" "ได้สติแล้วสินะรู้หรือไม่ว่าเจ้าได้ทำความผิดเอาไว้กับข้า" "ความผิด?" "ความผิดที่ทำให้ตรงนั้นของข้ามันผงาดขึ้นมาอย่างไรเล่า"

“ไม่ต้องยุ่ง!” นางกัดฟันกรอดพูดด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น “คุณหนูรอง ข้าแค่เตือนท่านด้วยความหวังดี ทำไมท่านถึงไม่ยอมรับน้ำใจของข้าเลยเล่า? ท่านรู้หรือไม่ ข้าหมั้นหมายกับองค์รัชทายาทแล้ว นับว่าเป็นคนของรัชทายาท คำพูดและการกระทำของท่านนั้นไม่เพียงเกี่ยวพันกับชื่อเสียงของตระกูลหลิวเท่านั้น อ

“อ๋องติ้งอู่ผู้นี้ก็เท่ากับว่าเดินเข้าสู่ทางตายด้วยตนเอง ปีนั้นที่องค์รัชทายาทอภิเษกสมรสเขาก็มิได้มา กลับเข้าเมืองหลวงมาขออภัยโทษในปีถัดไป ข้าจำได้ว่าปีนั้นกล่าวอ้างว่าร่างกายอ่อนแอจนมิอาจเดินทางไกล เคยสืบสวนดูหรือไม่ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ?” องค์รัชทายาทส่ายหน้า “ยาม นั้นเขามีท่าทีราวกับคนใกล้จะขาดใจจริง ๆ อีกทั้งตอนที่บุตรชายเกิดมาก็มีโรคอ่อนแอติดตัวมาจากในครรภ์มารดา ผู้ใดจะคิดไปแยกแยะว่าเป็นเรื่องจริงหรือเท็จกัน?” เขากินผลไม้แช่อิ่มไปหนึ่งชิ้น หัวคิ้วคลายออก รสชาติดียิ่งนัก

ต่อปากต่อคำกับข้าต่อหน้าธารกำนัล ดูหมิ่นราชวงศ์ นี่คือความผิดประการที่สาม! แอบอ้างองค์รัชทายาท คิดใช้เรื่องนี้ใส่ร้ายว่าท่านพี่องค์รัชทายาทตั้งกลุ่มอิทธิพลเพื่อผลประโยชน์ส่วนตน ทำลายชื่อเสียงขององค์รัชทายาท นี่คือความผิดประการที่สี่!

อัครฝ่ายขวากล่าวขึ้น "ท่านลองอธิบายต่อสักนิดนะ ว่าแบบนี้ผิดที่ใด องค์ชายรัชทายาททำไม่ถูกจุดใด หากท่านว่าไม่ถูกต้อง ท่านจะจัดการเรื่องนี้ได้อย่างไร"