Novel & Cerita หลังจากพี่สาวคนโตกลายเป็นทาส รัชทายาทตำหนักบูรพาตาแดงก่ำ

รัชทายาทกะพริบตาสองสามครั้งก่อนจะสรวลออกมา ท่าทางดูพออกพอใจคำตอบไม่น้อย “ดี ไม่เอาดีเข้าตัวเอาชั่วให้ผู้อื่นเช่นนี้ดียิ่ง นับว่าน้องสาวของข้าสองคนช่างมีสหายที่ประเสริฐ” สตรีทั้งสามมองหน้ากันแล้วยิ้มให้ จากนั้นซินฉีจึงเป็นฝ่ายเอ่ย “รัชทายาทรีบเสด็จกลับตำหนักบูรพาเถอะ เพคะ ป่านนี้เสด็จลุงหวงตี้คงเอาฎีกามาให้ท่านตรวจจนกองพะเนินแล้ว”

หลังจากที่พี่น้องพูดคุยกันเสร็จแล้ว น้องชายต่างมารดาขององค์รัชทายาทก็เดินจากไป เหยาซีฮันกับสวีจื้อซานจึงเดินกลับมายังตำหนักบูรพา ระหว่างทางกลับนั้นสวีจื้อซานก็พยายามชวนสหายคุย แต่เจ้าของตำหนักบูรพากลับถามคำตอบคำราวกับกำลังคิดอันใดอยู่ สวีจื้อซานจึงมิกล้าจะชวนคุยต ่อ เมื่อมาถึงตำหนักบูรพาได้ไม่ถึงหนึ่งเค่อ นางกำนัลของหลัวฮองเฮาก็มาทูลเชิญองค์รัชทายาทไปยังตำหนักคุนหนิงเสียแล้ว เจ้าของตำหนักบูรพาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่จะพยักหน้าตอบรับ

เมื่อก้าวเข้าไปในตำหนักบูรพา เขาเห็นว่าองค์รัชทายาทเย่ชิวหมิงยังไม่กลับมา และพบกับฉีหว่านเอ๋อร์ที่ศาลาในตำหนักภายใต้สายตาของเหล่าข้าราชบริพารหลายคน แม้ว่าทั้งสองจะเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดกัน แต่ตอนนี้ฉีหว่านเอ๋อร์ได้กลายเป็นชายาองค์รัชทายาทไปแล้ว เช่นนั้นนางจึงต้อง หลีกเลี่ยงคำครหาไปโดยปริยาย

ตอนนี้จะห่วงก็เหลือแต่ซานเป่าน้องสาวคนเดียวของพวกเขาแล้วที่มิรู้จะมีใครรับไปเป็นภรรยาหรือไม่ทั้งดื้อ ซนและรู้มาก ขนาดเขาเป็นพี่ชายยังไม่อยากได้นางเลย ชายหนุ่มยิ้มระหว่างที่เดินไปยังตำหนักบูรพา และเจอองค์รัชทายาทในชุดราชองครักษ์ยืนอยู่ ในใจก็นึกว่าใครจะรับน้องสา วเขาไปก็ได้ แต่ยกเว้นคนนี้เอาไว้สักคน ไม่เช่นนั้น คงพากันดื้อจนราชสำนักวุ่นวายแน่ ๆ หลังจากจบวันที่วุ่นวายกว่าทุกวันเพราะองค์รัชทายาทชายหนุ่มก็กลับมาที่จวนของตน

ฮองเฮาตรัสออกมา “เมื่อวานนี้เขาพาเซียวท่าบุกเข้าไปในวังบูรพา ทำร้ายรัชทายาท อีกเพียงนิดก็เกือบจะทำให้องค์รัชทายาทไร้ผู้สืบสกุลแล้ว ตอนนี้รัชทายาทยังไม่อาจลงจากเตียงได้ ราชครูก็สั่งคนให้มาสอบถามแล้ว หมายความว่าต้องการจะสืบหาคนร้ายด้วยตนเอง” หวงไท่โฮ่วตื่นตกใจขึ้น มา รีบตรัสถามออกมา “ทำไมเขาถึงได้ทุบตีรัชทายาทกัน?”

“ไม่มีหากเพคะ คนที่หม่อมฉันเลือกคือจิ้งอ๋อง” แม้รัชทายาทจะเป็นบุรุษที่อบอุ่นเพียงใด ทว่านางย่อมไม่คิดจะกระโดดลงไปในวังวนชิงอำนาจของตำหนักบูรพาอีก “ทว่าท่านจะเป็นพี่ชายของหม่อมฉันตลอดไป”

“ดี เป็นเช่นนี้ก็ดี หลังจากที่เหล่าพี่ชายของพวกเจ้าออกไปรับตำแหน่งและสร้างผลงานให้เป็นที่ยอมรับ หลังจากโยกย้ายพวกเขากลับมาที่เมืองหลวง ปู่จะมอบบัลลังก์ให้รัชทายาท ต่อไปก็เป็นหน้าที่ของพวกเจ้าพี่น้องที่จะช่วยกันดูแลบ้านเมืองให้เจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้นไป” “ท่านปู่ใหญ่วางใจได ้ อีกไม่กี่ปีข้างหน้า ท่านปู่ใหญ่ก็จะกลายเป็นไท่ซ่างหวงที่ว่างงานเช่นท่านปู่ของหลาน”

รอบสระบัวจะเป็นสิ่งปลูกสร้างที่จะเรียกว่าตำหนัก ที่แบ่งออกเป็นหลายฐานันดรศักดิ์ แต่ที่จะใหญ่และอลังการมากที่สุดคงจะเป็นตำหนักมุ่ยเอ๋อ ตำหนักขององค์รัชทายาทหมิงหยางเต๋อที่จะปกครองบ้านเมืองแทนพระบิดาที่เวลานี้ชราภาพมาก ไม่สามารถดูแลราชกิจอันหนักอึ้งได้ ฮ่องเต้ห

พระราชวังหลวง ตำหนักบูรพา วงองค์ใหญ่สูงสง่าของไท่จื่อเฉินจิ้น องค์ชายสี่แห่งแคว้นหมิ่นเย่วที่เพิ่งได้รับการสถาปนาให้ดำรงพระยศเป็นองค์รัชทายาทของแคว้น หากแต่วิถีทางของการได้ครอบครองตำแหน่งนี้แลกด้วยชีวิตของพี่น้องร่วมสายเลือดเดียวกัน เพราะพระองค์ต้องกำจัดพระเชษฐ าถึงสามพระองค์ติดต่อกัน ที่ประสูติออกมาก่อน เท่านั้นยังไม่พอยังวางแผนกำจัดพระอนุชาฝาแฝดองค์ชายเฉินคัง ได้อย่างเลือดเย็นและไม่เห็นแก่ความเป็นพี่น้องแม้แต่น้อย

กเป็นพิเศษอยู่แล้วยิ่งรักใคร่เอ็นดูนางมากยิ่งขึ้น เขาได้แต่หวังว่าเมื่อบุตรสาวของเขาผู้นี้แต่งงานออกจากจวนไป สามีของนางจะรักใคร่และดูแลนางอย่างดี อย่าได้เป็นแบบที่องค์รัชทายาททำกับบุตรสาวคนโตของสกุลต่งเลย ตำหนักบูรพาเต็มไปด้วยความตึงเครียดเมื่อองค์รัชทาย าททรงฟื้นคืนสติขึ้นมาแล้วได้รู้ว่าพระชายาเอกของพระองค์สิ้นพระชนม์ไปแล้วก็ทรงเศร้าเสียพระทัยอยู่ครู่หนึ่งแต่เมื่อทรงได้รู้ว่าก่อนสิ้นใจพระนางเอ่ยอันใดออกมาบ้างก็พลันมีโทสะในทันที