หลังจากพี่สาวคนโตกลายเป็นทาส รัชทายาทตำหนักบูรพาตาแดงก่ำ Novels & Stories

[ว้าว เป็นไทเฮา ไทเฮาคนที่รักและเมตตามากที่สุด ดีที่พระองค์ทรงปกป้ององค์รัชทายาทพี่ชายตลอดหลายปีที่ผ่านมา น่าเสียดายที่สุดท้ายนางก็ถูกหรงอ๋องกักบริเวณในตำหนัก เป็นโรคตรอมใจจนสิ้นพระชนม์] [มองดูลูกชายแท้ ๆ ของตัวเองฆ่าพี่ชายแท้ ๆ ของเขาเพื่อบัลลังก์ ในใจคงรับไม่ได้ สินะ?]

คำพูดของนางเต็มไปด้วยความร้อนตัวทำให้องค์รัชทายาทจ้องมองลูกพี่ลูกน้องของตนเองในทันที นางเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดคั้นของเขานางจึงได้รีบสารภาพออกมาเสียงเบา “ก็แค่แอบโรยยาผงที่ทำให้เกิดผดผื่นคันลงไปบนเสื้อคลุมของพวกนางเพียงเท่านั้น พวกนางอยากปากไม่มีหูรูด แอบน ินทาว่าสุดท้ายพระชายาก็หมายปองแค่เพียงตำแหน่งนายหญิงของตำหนักบูรพา พออดีตองค์รัชทายาทเลือกแต่งกับผู้อื่นพระนางก็เลยยุยงให้องค์รัชทายาทแย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาทมา” เมื่อเฉินซูเมี่ยวเอ่ยเช่นนี้องค์รัชทายาทก็พยักหน้า

นางเกรงว่ามู่เซิงเกอจะกลับคำเสียเหลือเกิน จึงรีบลุกขึ้นทันที “แม่จะไปติดต่อแม่สื่อเดี๋ยวนี้ ประจวบเหมาะกับที่พี่หญิงของเจ้าจะแต่งเข้าตำหนักบูรพาในอีกครึ่งเดือน พวกเราก็กำหนดเป็นวันเดียวกันเลย มงคลซ้อนมงคล!” มู่เซิงเกอขานรับพร้อมทอดสายตาลงต่ำ ลุกขึ้นไปส่งแม่มู่ออกน อกประตูจวน ยามเดินกลับมา ก็ประจวบเหมาะเห็นคนของตำหนักบูรพากำลังแบกหามสินสอดเข้ามาทีละหีบๆ พอดี “องค์รัชทายาททรงใส่พระทัยกับคุณหนูใหญ่จริงๆ!”

สมแล้วที่สอบได้จอหงวน วาจาคมคายยิ่งนัก "ในเมื่อคุณชายรองพูดถึงเพียงนี้ ตัวข้าที่เป็นองค์รัชทายาทก็คงต้องกลับไปแล้วล่ะ เจ้าช่างเป็นพี่ชายผู้ห่วงใยน้องสาวจริง ๆ ทว่า... อีกไม่ถึงครึ่งเดือนน้องสาวของเจ้าก็จะต้องเข้าตำหนักบูรพาแล้ว เมื่อถึงตอนนั้นตำหนักของข้าย่อมต้องต้อนรับคุ ณชายรองอย่างสมเกียรติอย่างในวันนี้แน่นอน"

ดินเข้าไปเก็บของฝากมากมายไว้ในครัวเสียก่อน เธอจึงต้องนั่งสนทนากับบุรุษจากตำหนักบูรพาทั้งสอง แต่ก็ถูกขัดขึ้นอีกหน เมื่อเสี่ยวหยางวิ่งพุ่งมากระโจนใส่รัชทายาทในทันที “เว่ยหลาง! ข้าจะเป็นพี่ใหญ่แล้ว!” เสี่ยวหยางเอ่ยพร้อมทั้งกอดรัดตัวของเว่ยหลางไว้แน่นด้วยความดีใจเห ลือประมาณ

"เจ้านำภาพเหมือนทั้งหมดไปให้องค์รัชทายาทเสีย แล้วรายงานทุกคนคำพูดขององค์หญิงใหญ่ องค์รัชทายาทจะได้ช่วยข้าควานหาราชบุตรเขยที่ถูกใจองค์หญิงใหญ่ได้เสียที" "พ่ะย่ะค่ะ" ขันทีน้อยรีบม้วนภาพเหมือนทั้งหมดแล้วตรงไปยังตำหนักบูรพาขององค์รัชทายาททันที ผู้ที่สามารถคาดเดาจิ ตใจขององค์หญิงใหญ่ได้นั้น เห็นจะมีองค์รัชทายาทเพียงผู้เดียว

เทียนตี้หย่งตอบด้วยใบหน้าแจ่มใส “ตั้งใจว่าอีกซักครู่ก็จะไปตำหนักบูรพาพ่ะย่ะค่ะ” รัชทายาทหัวเราะชอบใจ “เชอะ ถ้าข้าไม่มาเห็นพวกเจ้า ข้าก็คงถูกลืม เจ้าไม่เห็นพี่ชายคนนี้อยู่ในสายตาแล้ว”

สตรีที่แม้งดงามอ่อนหวานละมุนตาแต่ทว่ามีลูกแล้ว ถูกใช้งานมาแล้วทุกส่วน ย่อมไม่อาจได้รับสิทธิ์ปีนเตียงรัชทายาท ตลอดกาลย่อมเป็นได้แค่คนสนิทของสองแม่ลูกสูงศักดิ์แห่งตำหนักบูรพา ไม่จำเป็นต้องระแวงหรือระวังเลยสักนิด

"เพคะ..หวังต่งเดินไปทางตำหนักบูรพา รัชทายาทไม่อยู่ไปเรื่องที่ดินที่ฝ่าบาทมอบหมาย น้องชายไม่อยู่ที่นั่นเป็นที่พักของน้องสะใภ้ บอกว่าเดินเล่นเพลินฟังอย่างไรก็ไม่ขึ้น" "อืม มีสนมไม่น้อยที่อยู่ที่นั่น สะใภ้เราเดาถูกคงอยากยืมปากพวกนางสร้างความแตกแยกว่าองค์ชายใหญ่แอบมาหาน้องส ะใภ้ยามที่น้องชายไม่อยู่ รัชทายาทที่เดิมทีก็ไม่ไยดีพระชายา องค์ชายใหญ่เกรงว่านางจะเหงาเลยมาหา หากเกิดปัญหาจริงๆ คนที่เดือดร้อนคือฉีฮุ่ยหมิ่น ฝ่าบาทต้องเลือกพระโอรสของตนเองมากกว่าเลือกบุตรขุนนางกำพร้าที่ไร้แรงสนับสนุนจากครอบครัว"

รัชทายาทกะพริบตาสองสามครั้งก่อนจะสรวลออกมา ท่าทางดูพออกพอใจคำตอบไม่น้อย “ดี ไม่เอาดีเข้าตัวเอาชั่วให้ผู้อื่นเช่นนี้ดียิ่ง นับว่าน้องสาวของข้าสองคนช่างมีสหายที่ประเสริฐ” สตรีทั้งสามมองหน้ากันแล้วยิ้มให้ จากนั้นซินฉีจึงเป็นฝ่ายเอ่ย “รัชทายาทรีบเสด็จกลับตำหนักบูรพาเถอะ เพคะ ป่านนี้เสด็จลุงหวงตี้คงเอาฎีกามาให้ท่านตรวจจนกองพะเนินแล้ว”