หวานใจนายบริหารจอมเย็นชา Novels & Stories

ผมคิดในใจ "เฮียธรณ์ คุณแอมสวยขึ้นมากจนผมเกือบจำเธอแทบไม่ได้แน่" สวยขึ้นมากแต่ก็แสบขึ้นมากด้วย เธอน่ารักมากตอนอารมณ์ดีแต่อย่าให้เธอไม่พอใจเลยเชียวนะ น่ากลัวชิบ...ไม่รู้ใจทำด้วยอะไร

” นางจางเห็นนางยิ้มแย้มสดใสอย่างบริสุทธิ์ใจ ไม่เผยท่าทางผิดปกติเลยแม้แต่น้อย จึงลอบเอ่ยว่านางช่างทำตัวสุขุมจริง ๆ เห็นได้ชัดว่าในใจต้องการมาก แต่ปากกลับแสร้งทำเป็นปฏิเสธแบบอ้อม ๆ เพื่อให้ตนออกปากเกลี้ยกล่อม หลังจากนั้นค่อยยึดอำนาจดูแลครัวเรือนในจวนได้อย่างสบายใจไม ่ใช่หรือไร?

จุนเหยาหน้าแดง [จอมเผด็จการ ได้อยู่นะ เทคนิคการจีบสาวของนายไม่เลวเลย] [จอมเผด็จการพูดคําหวาน ๆ แบบนี้แล้วหล่อมาก ๆ เลยค่ะ] [พวกเรายังไม่เคยเห็นแอดมินเลย แอดมิน ถ่ายรูปแบบชัด ๆ ให้ดูหน่อยได้ไหม?]

เดิมทีนางตั้งใจมอบหมายงานนี้ให้จี้หานอีทำอย่างกะทันหันอยู่แล้ว ซึ่งก็เตรียมใจว่าจี้หานอีคงสับสนจนทำสิ่งใดไม่ถูก แต่กลับเห็นได้ชัดว่าไม่ได้เป็นเช่นนั้น จี้หานอีจัดการทุกอย่างได้อย่างมีระเบียบแบบแผน ทั้งยังพูดจาชัดเจนมีเหตุมีผล ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นรู้สึกพึงพอใจในตัว จี้หานอี และไม่มีเรื่องใดให้ต้องจับผิดอีก การเป็นนายหญิงผู้ดูแลจวนย่อมต้องการความหนักแน่นเช่นนี้ แม้ดูภายนอกจี้หานอีอาจไม่ได้หนักแน่นเท่าใด ทั้งยังไม่ค่อยคล่องแคล่ว แต่สิ่งที่นางลงมือทำกลับไม่ได้ดูเฉื่อยชาหรือไร้เดียงสาเช่นใบหน้าสักนิด

" ทั้งตัวและหัวใจพี่เป็นของเด็กน้อยที่ชื่อว่า ลูกชุบคนนี้ คนเดียว หนูลบรอยมันออกไปให้หมดแล้วเชื่อใจพี่นะว่า พี่รักหนูคนเดียว พี่ขุนพลรักน้องลูกชุบคนเดียวนะ จุ๊บ!! รักหนู จุ๊บ!! รักเมีย!! จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ ฟอด! ฟอด! หายโกรธพี่นะ เด็กน้อยของพี่ " ขุนพลจูบที่ริมฝีปากเล็กซ้ ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะฝังจมูกหอมแก้มเด็กน้อยไปมาอย่างเอาใจ ท่ามกลางสายตาของพนักงานที่ยืนยิ้มเขินอายกับความหวานของมาเฟียที่แสนดุดันแต่อ่อนโยนกับภรรยาตัวน้อยอย่างเจ้านายของพวกเธอ " อือ ก็ได้ค่ะ อื้อ พอก่อนพี่ขุนพล "

เหมือนเช่นบ่ายวันนั้น ก่อนการประชุมบอร์ดบริหารที่เคร่งเครียด ครองขวัญกำลังยืนจัดเนกไทให้ภูผาอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาโชยมาแตะจมูกจนเธอต้องเผลอกลั้นหายใจ “เสร็จแล้วค่ะ” เธอบอกพลางขยับปมเนกไทให้เข้าที่ “ขอบใจ” ภูผาตอบรับสั้นๆ ดวงตาคมกริบยังคงจดจ่อ อยู่กับเอกสารในมือ

” วิศรุตพยายามจะพลิกตัวขึ้นมาคุมเกมแต่กลับถูกมือเล็กๆ ของน้ำหวานกดไหล่เขาไว้ “อยู่นิ่งๆ ค่ะ... คนเจ็บมีหน้าที่แค่ รับโทษ ก็พอ” เธอกระตุกยิ้มที่มุมปาก แววตาซุกซนนั้นทำเอาประธานบริหารหนุ่มถึงกับหน้าร้อนผ่าว น้ำหวานค่อยๆ ถอนจูบออกช้าๆ ก่อนจะลากไล้ปลายลิ้นไ ปตามรอยช้ำที่มุมปากของเขาอย่างแผ่วเบา ราวกับจะปลอบประโลมและยั่วเย้าไปในคราวเดียวกัน

“ชู่...” ชายหนุ่มปรามเบา ๆ ริมฝีปากกดยิ้มพร้อมกับกดจูบนวลแก้มนิ่ม ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้หน้าท้องแบนราบ รับรู้ถึงอาการเกร็งสลับคลายของเธอ พอหน้างามหันมามอง เขากดจูบปากนุ่ม บดเบียดละเลียดเคล้าเร้ารัดริมฝีปากและเรียวลิ้น ดื่มด่ำความฉ่ำหวานที่ใจถวิลหาไม่จาง เนิ่นนานจนลมหายใจเธอ ปั่นป่วนถึงถอนจูบ “คะ...คุณจะทำอะไร”

เจ้านายขี้อ้อนเดินมาจากทางด้านหลังและลักหอมแก้มใสของรัญชิดาโดยที่เธอไม่รู้ตัว “พี่ภู! ทำอะไรเดี๋ยวคนอื่นมาเห็นเข้ามันจะไม่ดีนะคะ” คนถูกหอมตกใจรีบหันตัวไปใช้มือเล็กฟาดลงที่แขนของคนฉวยโอกาสอย่างแรง “การที่เรารักใครสักคนแล้วเราแค่แสดงออกมาไม่เห็นต้องอายใคร”

จอมพลเป็นนักรักคนหนึ่ง เขาผ่านผู้หญิงมานักต่อนัก ทำไมไม่รู้ว่า สาวใต้ร่างแสนสวยคือสาวบริสุทธิ์ผุดผ่อง ไร้มลทิน ช่องทางรักที่เขากำลังนำกายแกร่งผสาน คับแน่นเสียจนเขาปวดร้าวไปทั้งลำ แต่นั่นหาใช่อุปสรรคในการเสพสังวาส เขาค่อยๆ ขยับ ค่อยๆ ดันทีละนิด ผ่าเยื่อพรหมจรรย์ที่ทำใ ห้จิตใจเขาเบิกบาน “เดือนของพี่...อา” จอมพลรู้ว่าดวงเดือนเจ็บปวด เขามีวิธีทำให้ความรู้สึกของเธอเบาลง จุมพิตหวานเบี่ยงเบนได้เป็นอย่างดี แล้วมีความเสียวซ่านจากนิ้วมือใหญ่ที่ปั่นยอดถันไปมา ก่อนให้ปากทำงานแทนที่ ใช้ช่วงจังหวะนี้ดันตัวตนที่เหลือเข้าไปสุดทาง