ห้องเกียร์ลับของเพื่อนเนิร์ด Novels & Stories

ปจนสุดลูกหูลูกตา ห้องของไอ้เวรนี้อยู่สุดท้าย เขายืนอยู่หน้าห้องทำใจก่อนทำการเคาะเรียกเบา ๆ รอไม่นานประตูก็เปิดออกเป็นทอยวาดรอยยิ้มเหี้ย ๆ ให้เห็นตั้งเเต่เจอหน้า ผายมือเชิญชวนให้เกี๊ยวเดินเข้าไป เกี๊ยวทำหน้านิ่ง ๆ ยอม เดินเข้าไป ห้องสี่เหลี่ยมปิดทึบด้วยม่าน มีเเสงสว ่างจากหลอดไฟ เกี๊ยวยืนอยู่กลางห้องมีจอโทรทัศน์เปิดทิ้งไว้ พร้อมโน๊ตบุ๊คที่เปิดคลิปจำนวนมาก ทำให้เกี๊ยวรู้เเล้วว่าพวกเเม่งนี้เหี้ยขนาดไหน

บรรยากาศในห้องมีกลุ่มเมฆฝนลอยเต็มไปหมด มันอึมครึมแล้วก็หดหู่ยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก “เกี๊ยว มึงโกรธกูจริงจังไปเปล่าวะ” “กูเคยโกรธเล่นๆ หรือไง มึงเคยเห็นกูโกรธพร่ำเพรื่อมั้ยล่ะ” ครั้งนี้ผมทำให้เกี๊ยวโกรธจริงๆ นั่นแหละ แต่ผมไม่ลงแข่งไม่ได้เพราะไอ้คนท ี่มาท้าผมคือเพื่อนของไอ้บอม วิศวะปี4 ที่มันตามจีบเกี๊ยวแล้วก็หวังจะเคลมเพื่อนผมในคืนนั้นไง

Chapter 30 “กูไม่บอก มึงจะไปตายที่ไหนก็ไป กูเลิกเป็นเพื่อนกับมึงแล้ว” เสียงของพี่เกียร์คุยกับใครสักคน ซึ่งก็พอเดาได้ไม่ยาก มันดังแว่วมาในห้องนอนห้องเล็กที่ฉันกำลังกบดานอยู่ พี่เกียร์กับเพลงพาฉันมาที่ห้องของเขา ซึ่งอยู่ชั้นแรกของคอนโดเดียวกับพี่ไค โดยพี่เกียร์บอกว่า

นรินดาพูดไปด้วยเสียงแหบพร่าแบบโกหกเพื่อนสาวไป “อย่ามาตอแหลฉันนะยัยไวน์ อยู่ซูมดูแล้วย่ะ นั่นมันห้องนอนใหม่ของแก ไม่ใช่โรงพยาบาลแน่นอน แกมันร้าย แอบเอาผู้ชายเข้าห้องก่อนเพื่อนๆอย่างพวกฉันงั้นเหรอ” นาราพูดว่าใส่เพื่อนสาวไปแบบแซวๆ และมั่นใจว่านั่นคือห้องนอนใหม่ของเพื่ อนสาวอย่างแน่นอน ถึงเธอจะยังไม่เคยไปคอนโดใหม่ของนรินดา แต่เธอมั่นใจว่าใช่แน่ๆเนื่องจากเห็นบ่อยตอนเธอคลอไปหาเพื่อนสาว

หล่อนไม่อยากปล่อยอารมณ์ให้เตลิดไปมากกว่านี้ เพราะถ้ามันรู้ว่าเธอมีอารมณ์ มันจะตอบสนองเธอมากกว่านี้เป็นสองเท่าแน่ ๆ เหมือนมันจะไม่ได้ยินเสียงที่เธอพูดเลย มันล้วงเข้าไปที่ร่องอันอวบอูมนั้น สอดนิ้วสากวนรอบ ๆ ในโพรง แนตตี้หลับตาปี๋ มันเอานิ้วล้วงไปสองนิ้วแล้วลากขึ้นมาดม อย่างสดชื่น แล้วบอกหล่อนว่า “ไอ้เจียมมันไม่อยู่ในนี้หรอก เพราะมันดูต้นทางอยู่ ฮ่า ๆ” เพื่อนมันใจดีให้มันเปิดก่อน แต่หารู้ไม่ เพื่อนมันแอบตั้งกล้องซ่อนภายในห้องไว้แล้ว

ตอนพิเศษ ๓ NC+++ เสียงของเคียร์ตะโกนโหวกเหวกโวยวายอยู่หน้าห้องพักอย่างไม่เกรงใจเหล่าเพื่อน ๆ ของเขาเลย ดีนะที่ชั้นนี้มีเพียงแค่ดีไวน์กับเพื่อนอีกสามคนเท่านั้น เนื่องจากต้องการความเป็นส่วนตัว เคียร์จึงจัดให้ตามคำขอของเพื่อน

่กับคนเมื่อกี้ผมแค่ต้องการปลดปล่อย แค่อยากมีเซ็กส์เท่านั้นแหละ แต่นั้นวาคิมก็นึกเสียดายไม่น้อยที่ปล่อยเนเน่หลุดมือ “ยัยแสบกล้าดียังไงมาจับเขาแช่น้ำในอ่าง” ทั้งที่จริงโดนขนาดนี้ต้องไปซั่มสาวสิวะ แบบนี้เสียชื่อผมหมด “เนเน่” วาคิมได้แต่กัดฟันกรอด คลาดโทษเพื่อนร่วมสถาบัน จะว่าเพื่อนก็ไม่ใช่ เพราะกับยัยแว่น ผมไม่คิดจะเป็นเพื่อนเธอสายแข็งอย่างยัยนั้น ศัตรู คู่กรณีก็ว่าไปอย่าง ด้านเนเน่ทว่าขณะที่ร่างบางกลับถึงห้องพักชั้น 9 นั้น

เสียงของเตยหอมทำให้ผมเงยหน้าจากหนังสือในมือ เธอเดินเข้ามากับเพื่อนสนิท ถ้าผมจำไม่ผิด น่าจะชื่อเบล ขวามือผมคือไอ้ไม้ที่กำลังหลับฟุบโต๊ะอยู่ ไม่รู้ว่ามันอดนอนมาจากไหน นอกจากนอนในห้องเรียนแล้วมันยังมานอนที่หน้าลานเกียร์อีก

นักรบตอบเชิงทำเป็นไม่รู้ ทั้งๆ คนที่เพื่อนถามนอนอยู่ในห้องของตัวเอง ก็เรื่องอะไรล่ะที่เขาจะให้เพื่อนรู้ว่าลูกพีชนอนอยู่ในห้องตัวเอง ถ้าไคโรรู้แน่นอนมันต้องใช้สายตาน่ารำคาญมองแสยะยิ้มใส่เขาแน่ๆ เขาจึงเลือกที่จะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับคนที่เพื่อนถาม "ก็เห็นห้องมึงเงียบแปลก ๆ ก็เลยถามดู" "ห้องกูเงียบมันไม่แปลกหรอก แต่คนที่ไม่ค่อยชอบออกจากเซฟโซนของตัวเองอย่างมึงมาที่ห้องกูเนี่ยเรียกว่าแปลก มาหากูถึงห้องป่านนี้มีไร"

" งั้นก็แสดงว่าไอ้เด็กวิศวะคนนั้นคงเป็นแฟนคนที่มึงแอบชอบจริงๆสินะ กูเห็นเขาลือกัน " เพื่อนผมบุ้ยปากไปทางอัฒจรรย์ของสีฟ้าที่ตั้งอยู่อีกฝั่งของสนาม " คนไหนวะ " ผมหันไปถาม " ก็นั่นไง นั่งหงอยเป็นหอยป่วยอยู่น่ะ "