อ๋องแห่งเจียงหนาน ปั่นป่วนเพราะหญิงงาม Novels & Stories

“มิได้พูดอันใดเกินจริงเลยนะ งดงาม องอาจหลอมรวมในหนึ่งเดียว ชาวจิ้งหนานช่างโชคดียิ่งที่มีผู้นำเช่นองค์หญิง” “เฮ้อ…ท่านอ๋อง แม้ลูกสาวข้าจะงดงามเก่งกาจเพียงใด แต่ใช่ข้าจะมิหนักใจ เพราะตราบจนทุกวันนี้ยังไม่มีบุรุษใดที่จะมาทาบทามสู่ขอเลยสักคน”

"เฮอะ! ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วแคว้น ตั้งแต่ไหนแต่ไร เคยมีหรือองค์หญิงแห่งเจียงหนานที่มิได้งดงาม?" ว่ากันว่าสตรีในวังหลวงล้วนมีสิริโฉมงดงามทุกพระองค์ เป็นความงามตามแบบฉบับของชนพื้นเมืองแห่งแคว้นเจียงหนาน และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งข้อเท็จจริงที่ไม่มีผู้ใดปฏิเสธ "เอาล่ะ เ จ้าถามจนหนำใจแล้ว จ่ายเงินค่าขนมที่เจ้ากินไปด้วย"

“อ้าว ทำไมเล่าหญิงงามงามลำพังไร้คนเชยชมชื่นชมเช่นไรจึงเรียกหญิงงาม” “ไท่จือ ท่านมีหญิงงามมากมายให้เชยชม คนนี้ เจิ้งจินเทาบังอาจพูดว่าไม่ได้”เจิ้งลี่กังอมยิ้ม

“หากหน้าตาเช่นเจ้าอัปลักษณ์ข้าว่าในแคว้นนี้คงไม่มีหญิงงามแล้ว” “โอ๊ะ! นั่นคุณหนูเหริน มิใช่หรือ พี่รองนางคงมารอท่านใช่หรือไม่” เจียงเซียวเล่อรีบเอื้อมมือไปเขย่าตัวพี่ชายให้ตื่นขึ้นเพื่อมองสตรีที่กำลังจะเดินเข้าจวน

ไป๋ซื่ออันหัวเราะอย่างภาคภูมิ ดวงตาแดงเรื่อจากเหล้า “ก็แค่ให้ชื่อเสียงของนางมัวหมองหน่อยเท่านั้น ผู้ใดจะกล้าแต่งกับสตรีที่ถูกโจรป่าฉุดคร่า แล้วข้าก็จะกลายเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยนางออกมา เมื่อถึงเวลานั้น ต่อให้เป็นอนุ นางก็ไม่มีทางปฏิเสธได้” หญิงงามยิ้มบางๆ แต ่ในใจร้อนดั่งเพลิง ไฟหึงหวงแผดเผาอยู่ในอก นางรู้ทันทีว่าหากแผนของไป๋ซื่ออันสำเร็จ ลู่ซือหนานก็จะเข้ามาแทรกกลางระหว่างตนกับเขาอย่างสมบูรณ์

หรือบางทีสตรีผู้นั้นพอเห็นว่า ท่านอ๋องของพวกเรารูปงามมากขนาดไหน ก็ห้ามใจไม่อยู่ขึ้นมา เผลอกระโจนเข้าใส่ มิใช่เพราะไม่สำรวมเช่นนั้นหรือไร ท่านอ๋องถึงได้ไล่นางไปให้ไกลตา! เจียงเยี่ยนฟางที่แอบฟังอยู่ก็ได้แต่เค้นเสียงเย็นในใจ ท่านอ๋องของพวกนางก็รูปงามสมคำร่ำลืออยู่ หรอก แต่พวกบ่าวในจวนแห่งนี้คงลืมไปแล้ว ว่าชาวบ้านเองก็ร่ำลือถึงเรื่องที่ตรงนั้นของชินอ๋องผู้เกรียงไกรใช้การไม่ได้แล้วเช่นกัน ต่อให้นางจะหน้ามืดตามัวหลงในรูปโฉมเพียงไร แต่จะไปทำอะไรกับคนพิการได้เล่า

หมัวมัวของท่านหญิงเจียงอิ่งแอบหลุดขำ จวิ้นอ๋องทรงรับสั่งได้หน้าเฉยมาก “ท่านอ๋องประชดข้า?!” หญิงชราแหวใส่ จ้องตาหลานชายด้วยสายตาเฉียบขาด ตัดสินใจเอ่ยถามในสิ่งที่คับข้องใจทันที

เจี่ยงเหยาเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็โทสะปะทุ ท่านอ๋องเก็บสตรีจิ้งจอกหน้าตางดงามเช่นนี้ไว้กับตัวได้เช่นไรกัน นางยังไม่ทันแต่งเข้าไปเขาก็รับสตรีอื่นมาเป็นนางบำเรอเสียแล้ว ไม่ได้การ นางจะต้องจัดการตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม เจี่ยงเหยาไม่ถามอันใดต่อก็ยกมือขึ้นมาตบหน้าจินฝูอย่างแรงจนหน้า สวยๆของนางเกิดรอยแดงห้านิ้ว จินฝูมึนงงไปชั่วขณะ พ่อบ้านตู้ที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบเอาตนเองเข้ามาบังตัวจินฝูเอาไว้ แต่กลับถูกเจี่ยงเหยาตบหน้าจนล้มลงไปกับพื้นอีกหน

ทุกคนล้วนเงยหน้า มองไปเหนือบันไดอย่างพร้อมเพรียง หญิงงามในชุดสีเข้ม ตัดกับผิวขาวเนียน สะกดสายตาของอ๋องหนุ่มนิ่งค้าง มิอาจละจากไปได้ จ้าวอ๋องคลี่ยิ้มอย่างมีความนัย “เจ้าคือ...” “ท่านอ๋องย่อมรู้จักข้าดีอยู่แล้ว ไยแสร้งถามอีกเล่าเจ้าคะ”

๋องใส่อยู่เป็นของท่านอ๋องหรือ? บาดแผลของท่านอ๋องก็ได้คุณหนูหลิวช่วยรักษา เสื้อผ้าก็ไม่ใช่ของท่านอ๋อง นั่นไม่ได้แปลว่าท่านอ๋องถูกคุณหนูหลิวเห็นจนหมดเปลือกแล้วหรือไง? ท่านอ๋องไม่เคยแม้แต่จะจับมือหญิงใด แต่คราวนี้กลับถูกผู้หญิงลูบคลำไปทั่ว ความบริสุทธิ์ผุดผ่อง ป่นปี้หมดแล้ว!” “แค่ก ๆ!” เจียงจิ่วไหล่สั่นระริก แทบจะหลุดหัวเราะพรืดออกมา