เกิดใหม่ยุค90ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย8ขวบ Novels & Stories

ลลินพยายามหายใจให้เป็นปกติ ภาพวังไม้ โคมผ้า และเด็กชายในชุดสีขาวยังคงชัดเจนอยู่ในความคิด “ฉันฝันว่าตัวเองเป็นเด็กค่ะ” “เด็ก?” “อายุประมาณเก้าขวบ”

ถึงช่วงเวลาจะผ่านพ้นไปสักสิบปีหรือไม่ก็ยี่สิบปี การแก้แค้นของจางลี่มันก็ยังไม่สายเกินไป มันไม่เกี่ยวกับว่าเธอจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ แต่ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่ก็สามารถเอาคืนได้ยันต้นและดอก (หนี้ที่ติดค้างเอาไว้ คราวนี้แหละกูจะคืนให้) . . . “จางลี่ เธอไปทำตั้งแต่เมื่อไหร่” “เป็นควา มลับ” “อะไรกัน ความลับอีกแล้ว บอกฉันหน่อยสิ”

หลิวเฟยยังไม่บอกชื่อของหลินเยว่ออกไปตามตรง “อายุสิบแปด... ที่นี่มีเด็กๆ ตอนรับเข้ามาเราจะกะอายุคร่าวๆ เพื่อทำประวัติขึ้นมาใหม่ ดังนั้นช่วงอายุที่คุณตามหาจะเป็นช่วงสิบเจ็ดถึงสิบเก้าปี ซึ่งคนที่อายุเกินสิบแปดต้องออกไปใช้ชีวิตนอกศูนย์แล้ว เหลืออยู่เพียงเด็กที่อายุสิ บเจ็ดและสิบแปดอยู่หกคน เป็นผู้หญิงอยู่สามคน ฉันจะให้คนไปตามตัวเด็กๆ มาให้นะคะ” หลินเส้าเหม่ยอธิบาย

หญิงสาวมอง กล่องเล็กๆ ที่ภาณุส่งมาให้ ในขณะที่เดินตามกันมานั้น "ได้ยินว่าน้องฟ้าใสอายุครบ 1 ขวบ ของรับขวัญหลานครับ" "ขอบคุณค่ะ" บอกว่ารับขวัญลูก เธอก็เลยจำเป็นต้องได้รับไว้ เพราะมันเป็นของรับขวัญชิ้นแรก

ชาถูกรินเติมลงในถ้วย “ข้าเห็นแม่นางน้อย ด้วยวัยยังเยาว์นักไม่ทราบเจ้าอายุอานามได้เท่าไหร่แล้ว” “ข้าน้อยอายุได้ 18 ปีพอดี ในปีนี้”

หลี่ถิงน้อยใจในวาสนาของตนเอง บัดนี้นางอายุสิบห้าปีแล้ว ก่อนหน้านี้มิใช่ว่าไม่มีผู้ใดมาทาบทามสู่ขอ แต่ด้วยรู้มาตั้งนานแล้ว ว่าตนเป็นคู่หมายขององค์ชายแปดแทนพี่สาวที่ถูกเนรเทศออกไป

เขาเหลือบมองกระจกทองเหลืองบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง เงาสะท้อนในนั้นคือเด็กหนุ่มรูปงามวัยสิบแปดปี ผมยาวสยายดำขลับตัดกับผิวขาวดุจหิมะ ดวงตาหงส์ที่เคยใสกระจ่างดุจน้ำค้างยามเช้า บัดนี้กลับลึกซึ้งและเย็นชาเกินวัย ราวกับบ่อลึกที่ไร้ก้นบึ้ง เขาได้หวนกลับมาแล้วจริงๆ... กลับ มาในช่วงเวลาก่อนที่โศกนาฏกรรมทั้งหมดจะเริ่มขึ้น "ลู่ชิง ตอนนี้ยามใดแล้ว?"

หยางเฟย “แก่ที่หน้าท่านสิ พวกเราเพิ่ง 8 ยังไม่ทันได้ 9 ขวบ เพ้อเจ้อให้มันน้อย ๆ ลงหน่อย” หยางชิง “เจ้าเด็กคนนี้นี่ คันก้นแล้วใช่หรือไม่”

เด็กหนุ่มรีบเอ่ยขึ้นดวงตาฉายแววยินดี “เป็นเด็กหญิงวัยแปด เก้าขวบพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยทูลลา” จงเทียนเอ่ยออกไปซึ่งทำให้คนรอคำตอบได้แต่แสดงสีหน้างุนงง

คนตัวเล็กลืมตาโพลง เด้งตัวลุกขึ้นมานั่งเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรผิดหู “…..พี่” “โอ้วมายก็อด” “เว่อร์” “ก็พี่ไม่แทนตัวเองแบบนี้ตั้งแต่เพลงอายุ 10 ปี”