เกิดใหม่มาเลี้ยงน้องชายในยุคดวงดาว Novels & Stories

ทั้งสองพี่น้องมองหน้ากันก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี น้องนิว เป็นเด็กกำพร้าที่ถูกแม่ใจร้ายเอามาวางทิ้งไว้ที่หน้าร้านของลมหนาว ตั้งแต่ที่เจ้าตัวเล็กอายุได้ไม่ถึง 1อาทิตย์ ทำให้ลมหนาวและแสงดาวเกิดความสงสาร จึงรับเลี้ยงเด็กน้อยคนนี้เอาไว้ โดยแสงดาวเองอาสาเป็นแม่และลม หนาวอาสาเป็นพ่อเพื่อไม่ให้เจ้าเด็กน้อยคนนี้รู้สึกขาด และให้ยายและพี่สาวของแสงดาวเป็นคนช่วยเลี้ยงดู เพราะลมหนาวเองไม่ค่อยมีเวลาเนื่องจากต้องดูแลร้าน แต่เขาก็มักจะไปเยี่ยมเด็กน้อยบ่อย ๆเมื่อเขามีโอกาส

หัวค่ำวันนั้น ทารกคนแรกก็ได้ถือกำเนิดขึ้น เป็นเด็กผู้ชายตัวใหญ่พ่วงพีสมความต้องการของผู้เป็นพ่อ เยว่ซินที่ได้เห็นหน้าทารกก็ถึงกับน้ำตาแตก เธอยืนยันว่าเด็กน้อยหน้าตาเหมือนคุณตาผู้ล่วงลับไปแล้วของเขามาก ราวกับว่าโขกมาจากพิมพ์ที่ชื่อซุนเยี่ยนฟาง ปีต่อมาก็เป็นเด็กผู้หญิ งที่ได้ลืมตาดูโลก คราวนี้เป็นฟากของคุณปู่ที่เห่อหลานสาว เพราะบิดาของกู้ซีฮันถึงขั้นให้รูปวาดภาพเหมือนต้นตระกูลฉบับที่เป็นดั้งเดิมที่สุดให้เป็นของขวัญวันเกิดเลยทีเดียว

ตอนที่พ่อกับแม่ให้กำเนิดหนิงหยาง ซึ่งเป็นลูกคนแรก พวกเขาก็ดูแลอย่างพิถีพิถันและเอาใจใส่ด้วยตัวเอง แต่ตอนที่ฉันเกิด พ่อกับแม่กำลังยุ่งกับการเรียนของหนิงหยางและการขยายธุรกิจ ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาว่าง ฉันจึงโตมาโดยมีพี่เลี้ยงดูแลตั้งแต่เด็ก

ไป๋เสวี่ยยกมือลูบหัวลูกหมีที่เพิ่งเกิดได้ไม่นานเอ่ยฝากฝังมันกับน้องชายผู้ที่ประคบประหงมเจ้าตัวน้อยไม่ยอมห่าง “พี่รองโปรดวางใจ ข้าเห็นมันเป็นน้องชาย อย่างไรเสียข้าย่อมต้องดูมันอย่างดีที่สุด”

จ้าวหลงยืนมองภาพบุตรชายอุ้มน้องท่ามกลางเสียงหัวเราะ ยิ้มมุมปากอย่างภาคภูมิใจ ส่วนเซวียนอี้ที่นอนพักอยู่บนเตียง หลับตาลงด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน เสียงหัวใจของนางยังคงเต้นเป็นจังหวะเดียวกับเสียงผู้คนเห่อทักทายลูกสาวในอ้อมอกของครอบครัว คืนนี้จวนรองเสนาบดีเจาไม่ได้มีเพียงง านเลี้ยงฉลองความสำเร็จของชายผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้น แต่ยังเป็นคืนที่ ดาวดวงใหม่แห่งตระกูลเจา ได้ถือกำเนิดขึ้น พร้อมเสียงยินดีที่ดังก้องไปทั่วทั้งจวนไม่รู้สิ้น

คำพูดเรียบง่ายนั้นกลับทำให้หัวใจซ่งถิงเฟยอุ่นวาบในอก “พี่ใหญ่ โชคดีที่ข้ามีท่านเป็นพี่ชายในชาตินี้” “พูดอะไรของเจ้า” เขามองน้องชายด้วยความงุนงง “เอาละ เราเข้าไปข้างในกันเถอะ เหล้าท้าเก็บไว้ต้องถูกเปิดฉลองในวันนี้” เขาเดินนำน้องชายเข้าไปในเรือน

ยอมจนตัวเองติดอยู่วังวน โชคดีที่มีลูกสาวความหม่นหมองเเปรเปลี่ยนกลายเป็นสดใส เเม้โลกทั้งใบจจะโหดร้ายเเค่ไหนพอได้มองหน้าลูกทุกอย่างก็จะเป็นสีชมพูไปซะหมดเเต่วันหนึ่งลูกสาวได้เเต่งงานออกจากเรือน หัวใจคนเป็นเเม่ทั้งยินดีเเละเศร้าเหงาไปในเวลาเดียวกัน เพราะทั้งคู่ เเต่งงานกันด้วยเหตุผลของผู้ใหญ่ไร้หัวคิด เข้าสู่สีรัตติกาลดวงจันทร์ทราขึ้นฉายเเสงกลางท้องโพยม บ้านสกุลหลี่ตกอยู่ในความเงียบสงัน ไฟตาบ้านถูกเปิดไว้ทั่วอาณาบริเวณ ลูกน้องหลายคนเดินพลันเปลี่ยนกันเฝ้ายามอย่างเเน่นหนาจนศัตรูคงไม่กล้าใกล้

“ฉันหย่ากับกานต์ยิการ์แล้ว เราไปอยู่ด้วยกันเถอะนะครับ” “หมออย่าพยายามเลย เราเป็นแค่พ่อกับแม่ให้ตะวันดีกว่าค่ะ ไม่ต้องห่วง ดาวจะเลี้ยงเขาให้ดีเท่าที่ดาวจะทำหน้าที่แม่ได้ หมอภีมไม่ต้องห่วงนะคะ ตะวันเขาเกิดมาจากความรัก ดาวย่อมรักลูกของดาวมาก ตะวันคือคนเดียวที่ทำให้ดาวอยากมีชีวิ ตอยู่ต่อไป” ภีมภพจุกแน่นไปหมดทั้งหัวใจ เธอไม่เอาเขา

“ใครกันคะพ่อเลี้ยงคนใหม่?” “ก็คุณภูน่ะสิ ลูกชายของพ่อเลี้ยงแสนคำที่เคยเล่นกับหนูตอนเด็ก ๆ ไง หนูจำพี่เขาได้มั้ยที่ชอบแกล้งหนูแล้วล้อว่าหนูอ้วนเหมือนหมูน่ะ” ดวงใจยิ้มบาง ๆ เมื่อนึกถึงอดีต หวันยิหวาจำได้แม่นแต่เธอเลือกที่จะไม่พูด

าพสะท้อนจากความทรงจำ แต่เขารู้ว่าพี่ชายของเขามองดูเขาอยู่ด้วยความภาคภูมิใจ ในตอนนี้ สิ่งที่น่าประทับใจที่สุดคือการที่ชายหนุ่มได้รู้ว่า "ความลับแห่งดวงดาว" ไม่ใช่เรื่องไกลตัว แต่มันคือเรื่องของ "การทำใจให้สะอาดเหมือนสายน้ำ" การดูแลสวนดอกแก้ว การเป่าขลุ่ยริมคลอง และการให้อภัยใครสั กคนในชีวิตประจำวัน คือการทำภารกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาลแล้ว