เกิดใหม่มาเลี้ยงน้องชายในยุคดวงดาว Mga Nobela at Kwento

เป็นประกายดาวที่พูดเหน็บแนมพี่ชายเบาๆ “ยัยดาว ได้พี่คนใหม่แล้วลืมเฮียเลยเหรอ” “แน่นอน ใครจะอยากมีพี่ชายที่กระเตงสาวไปไหนมาไหนไม่ซ้ำหน้าแบบเฮียกัน” “พูดจาเลอะเทอะ เฮียมีที่ไหน”

งานเลี้ยงการเข้าสังคมล้วนเป็นฮูหยินที่เคยเป็นรองและน้องสาวผู้น่ารักสดใส บิดายังใส่ใจแค่พวกนางทั้งสอง เมื่อฮูหยินรองให้กำเนิดบุตรชายอีกหนึ่งคน บรรยากาศภายในจวนไป๋สำหรับไป๋หมิงเยว่ยิ่งย่ำแย่ คุณหนูใหญ่จึงคล้ายถูกขังให้อยู่ตำหนักเย็นก็ไม่ปาน

“เจ้าของร้านเป็นหลานชายของพี่สาวเต๋อเฟย” หลินเวยพยักหน้า “แล้วโรงค้าข้าว” “เป็นลูกพี่ลูกน้อง ร้านชา บุตรเขยของตระกูลเดียวกัน”

มื้อเย็นวันนี้บ้านตระกูลเสิ่นจัดงานเลี้ยงฉลองให้กับเจ้าก้อนแป้งน้อยสมาชิกคนใหม่ของบ้านอย่างอบอุ่น เสิ่นเลี่ยงลี่นั้นตื่นเต้นกว่าผู้เป็นพ่อเสียอีก เมื่อได้รู้ว่าน้องชายที่เฝ้ารอมานานได้มาอยู่ในท้องของคุณแม่ เด็กหญิงก็วิ่งไปขออาหารบำรุงกับคุณย่า มาให้พี่จื่อหนิงทำให้คุณแม่ทาน บำรุงน้องชาย จากนั้นคุณหนูเสิ่นก็วนเวียนอยู่รอบกายของคุณแม่ไม่ห่าง

ซูอวี่อินจูงมือลูกชาย ค่อย ๆ เดินออกจากวิลล่าหลังนี้ทีละก้าว น้ำเสียงของเธอไม่มีความอาลัยหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย “ใช่ เราจะมีบ้านหลังใหม่ และแม่จะอยู่เคียงข้างลูกตลอดไป” งานเลี้ยงวันเกิดครั้งนี้จัดขึ้นบนเรือสำราญ ซูอวี่อินอุ้มลูกชายขึ้นเรือ สายลมทะเลที่พัดมาปะทะทำให ้เส้นผมของทั้งคู่ปลิวกระเซิง

ไม่รู้ว่าเธอละโมบไปไหมหากจะขอเป็นของเขาตลอดไป "นานเท่าที่ดาวอยากจะอยู่กับผม" สิ้นสุดการเป็นพ่อลูกในทางกฎหมาย ดาวประดับได้สูติบัตรใบใหม่ที่ไม่ระบุชื่อพ่อ มีเพียงชื่อวาดเดือนซึ่งเป็นมารดา

เฟยมองไปที่ห้องนอนใหม่ของตัวเอง เขาไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะมีวันนี้ เขาที่อยู่ตัวคนเดียวมาหลายปี วันนี้จะมีครอบครัวของตัวเองอีกครั้ง มีคุณป้า มีพี่ชาย มีคนยอมรับ เขามีความสุขมากเลย และนี่ก็คงเป็นคืนที่ทำให้ชายหนุ่มนอนหลับอย่างมีความสุข วันนี้หยางไปหาดาวที่บ้าน เขาตั้งใจจะมาสอ บถามดาวว่า สามารถรักษาแขนของน้องชายเขาได้ไหม

นย์กลางของจักรวาล เป็นดวงอาทิตย์ที่ทุกชีวิตต้องโคจรล้อมรอบ ทว่าไอ้ทารกสวมเอี๊ยมหน้าใหม่สามก้อนที่เพิ่งคลานเข้ามา กลับไม่แม้แต่จะปรายตามองความยิ่งใหญ่ของเขามารบนศีรษะบุตรเสนาบดี พวกมันเลือกที่จะคลานไปนอนน้ำลายยืดข้างถังขยะอย่างมีความสุข ประหนึ่งว่าการนอนหลับนั้นสูงส่งย ิ่งกว่าบารมีของตระกูลหลง

” เสมือนมีพลังก่อเกิดขึ้นมาในฉับพลัน ดวงดาราปาดน้ำตาทิ้ง ก้าวเดินออกจากบ้านที่ตนอยู่มาตั้งแต่เกิด ออกไปเผชิญโลกกว้างกับลูก หล่อนไม่สนใจว่าใครคือพ่อของลูก เรื่องที่หล่อนสนใจคือ จุดเริ่มต้นของชีวิต จะยืนอยู่ด้วยลำแข้งของตัวเองให้ได้ ดวงดาราจะสู้ด้วยสองมือสองเท้าและหนึ ่งสมองของตน

ดวงดาวประชดใส่น้องชายของลูกเขย “รู้แบบนี้ไม่ยกหนูนิดให้หรอก” “โธ่คุณดาว อย่าคิดมากสิคะ” ยุพารีบปลอบประโลมเมื่อเห็นท่าทางหนักใจของอีกฝ่าย