เบต้า Novels & Stories

“คุณกล้าดียังไง?” น้ำเสียงของเอวาเต็มไปด้วยความโกรธ เบรนดายิ้มเยาะราวกับว่าเธอมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ “ไม่ใช่ความผิดของฉันที่เด็กนี่เดินไม่มองทาง นี่เป็นชุดรุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นของหลุยส์ วิตตอง และนังเด็กเวรนั่นเกือบจะทำลายชุดฉันด้วยการสาดน้ำผลไม้ใส่”

ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมที่เขาชอบใช้ประจำ ​Mith กลิ่น Cherry syrup ​กลิ่นนี้เอาจริงเป็นน้ำหอมที่เธอกัดฟันจะลองซื้อมาใช้ เพราะเป็นกลิ่นซิกเนเจอร์ตัวดังของแบรนด์ เธออยากลองใช้เพราะเห็นรีวิวจากยูทูปเบอร์คนหนึ่งเชียร์อัพน้ำหอมกลิ่นนี้ ว่าเป็นกลิ่นหอมยั่วเย เซ็กซี่มีเสน่ห์ แบบคุณหนูชุดแดงลงจากรถบีเอ็มสุดฮอต ตอนนั้นก็มีแฟน อยู่อยากตัวหอมแบบเซ็กซี่บ้างอะไรบ้าง อยากลองเปลี่ยนมาดตัวเองจากสาวแนวเซอร์ เป็นสาวเซ็กซี่บ้าง เสื้อผ้ายังทำใจให้ใส่ไม่ได้เพราะไม่แนว เลยลองเริ่มที่กลิ่นก่อนเผื่อจะบิ้วไปทางอื่นได้

“มันต้องใช้การประคบ” “เอาอะไรประคบละ” “เจลเย็น” พูดจบเด็กน้อยตัวอวบก็วิ่งไปหน้าตู้เย็นก่อนที่เขาจะลงมือเปิดประตูแล้วหยิบเอาเจลเย็นในช่องฟิตออกมาให้อาหนุ่ม เมื่อมาร์คเห็นแบบนั้นก็ได้แต่ทำท่าแปลกใจในความรู้ของตั้งใจ

พนักงานมหาวิทยาลัยเท่านั้น อันดาทำวิจัยเกี่ยวกับการบำบัดน้ำเสียโดยใช้แบคทีเรียที่ย่อยสลาย โปรตีเอส (คือย่อยโปรตีนนั่นเอง) โดยใช้น้ำทิ้งจากโรงงานปลากระป๋อง

อลันเดินเข้ามาพร้อมเอกสารหนึ่งฉบับ อีธานจำต้องละสายตาจากเอกสารตรงหน้า “งั้นเขาก็ยังเป็นเบต้าอยู่ แต่เป็นเบต้าที่เป็นโอเมก้าด้วยงั้นเหรอ?” “ใช่ครับท่าน”

คล้อยหลังเงือกรับจ้าง ปลายรองเท้าคู่ใหญ่ถูกใช้เขี่ยลงไปยังหางเงือกสีฟ้ามันระยับ มือจับยกชุดนายเงือกอันหนักอึ้งขึ้นมาสำรวจ จมูกโด่งกดก้มลงไปทำท่าสูดดมใกล้ๆ “มีอะไรหรือเปล่าครับ คุณชาร์ค” “โอเชี่ยน ประวัติของมัน...ได้ระบุเอาไว้หรือเปล่าว่าเป็นโอเมก้า เบต้า หรือแค่คนธรรมดาทั่ วไป” หางเงือกถูกโยนกลับไปให้การ์ดดูแลความปลอดภัยเพื่อนำมันกลับเข้าไปเก็บในตู้อุปกรณ์

"จำได้ไหมผู้ชายที่เราชอบมาตลอด เขาเป็นเจ้าของโรงงานผลิตและส่งออกรถหรู" "เขาคือเมสัน" รษาเม้มปากแน่นอีกครั้งที่ชื่อนี้สร้างความกลัวให้เธออย่างมาก

กว่าจะรู้ตัวโอเมก้าผู้โดดเดี่ยวก็มาหยุดยืนอยู่หน้าห้างสรรพสินค้า ผู้คนมากมายขวักไขว่พลุกพล่านทุกผู้คนล้วนหมุนวนเดินผ่านรอบตัวเธอด้วยความรวดเร็ว มีเพียงตัวเธอเท่านั้นที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ โอเมก้ากลิ่นวานิลลามิลค์ที่หอมหวานราวกับลูกกวาดเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เหนื่อยล้าจน แทบอยากหายไปจากตรงนี้ ไปอยู่ในที่ที่ไม่มีใครรู้จักหรือได้พบเจอ หรือหากเป็นไปได้ก็ให้หลับไปตลอดกาลเลยยิ่งดี “นั่นมันเรนน์ ดาราที่เป็นข่าวนี่” “ใช่ ๆ ที่ว่าวางยาโอเมก้าจนเกือบถูกอัลฟ่ารุมน่ะ” “ใจร้ายว่ะ ฉันเป็นเบต้า แล้วฉันอายมากที่มีเบต้าแบบนี้”

พาลินเองก็เพิ่งเห็นว่าแขนของตัวเองมีรอยข่วน ชายหนุ่มไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด แต่เพราะเป็นคนตัวขาวแผลที่เห็นมันเลยดูชัดเจน “ที่ห้องมียาใช่ไหม ยาอะไรนะที่ขวดมันเหลืองๆ ส้มๆ” “เบตาดีนครับ เดี๋ยวผมซื้อที่เซเว่นก็ได้ พี่โดมรอตรงนี้ก่อนเดี๋ยวผมมานะครับ”