Novel & Cerita เลขาร้อนรัก

“เลขบัตรประชาชน” “12345678910111213141” “เบอร์โทรศัพท์” “14747474747” “ที่อยู่ที่พักอาศัย” “ย่านซิงเหอวานหมายเลขเจ็ด เขตเมือง เมืองเจียงเฉิงค่ะ”

“ผมก็ไม่เคยเจอนะครับ แต่ก็อาจเป็นไปได้เพราะใครๆ ก็อยากได้กุหลาบของปริ๊นเซสกันทั้งนั้น และตั้งแต่วันมะรืนนี้ไป ใครๆ ก็ต้องอยากได้กุหลาบจากสวนอุ่นรัก คุณพลน่าจะได้รางวัลนะครับ คุณหนูว่าไหม” “จ้ะ หนูก็ว่าอย่างนั้น” สะบันงาก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มก่อนจะชะงักเพราะเสียงเร ียกเข้าจากโทรศัพท์ที่หย่อนไว้ในกระเป๋ากางเกง รอยยิ้มกระจายจางหายเมื่อเห็นเบอร์ไม่โชว์ชื่อมีแต่ตัวเลข เพราะเธอไม่เคยคิดอยากจะจดจำเจ้าของเบอร์โทรศัพท์นี้ แต่ก็ดันจำได้ เพราะไม่มีใครมากนักหรอกที่เธอจะคุยด้วย

ซ่านนนนน “โอ๊ยยยยยยย!! ร้อนนนน” ‿︵‿︵ʚɞ GET ME FREE LADY ʚɞ‿︵‿︵

Chapter 50 “ใครโทรมาคะ เบอร์ไม่คุ้นเลย” พริกหวานส่งมือถือให้แฟนหนุ่มแล้วที่ว่าเบอร์ไม่คุ้น เพราะหน้าจอแสดงเบอร์โทรที่เขาไม่ได้เซฟรายชื่อไว้ในมือถือ

แป้งร่ำดูเบอร์ที่โทรออก ทำไมเป็นเสียงผู้หญิงรับสาย "ฮัลโหลค่ะ เบอร์พี่ตฤณนะคะ" คนรับสายยังย้ำอีกรอบ แป้งร่ำตอบไปทันที "เจ้าของเค้าไปไหน ทำไมถึงมีคนอื่นรับสาย"

สิ้นคำพูดที่ดูเหมือนจะไม่มีความเห็นอกเห็นใจในความรักของลูกชายตัวเองเลยสักนิด มือเรียวยาวที่ประดับประดาไปด้วยเพชรพลอยดูสวยงามก็ได้หยิบยื่นกระดาษใบบางเลื่อนมายังตรงหน้าของหญิงสาวคราวลูก โดยที่ในกระดาษบางใบนั้นได้มีตัวเลขที่ทำให้สาวน้อยถึงกับอดเบิกตากว้างไม่ได้ เลข� �ูนย์ที่เรียงรายยาวกันเป็นพืดอยู่ด้านหน้าจุดทศนิยมมาพร้อมกับเลขหนึ่งเด่นสง่าที่อยู่ด้านหน้าสุดที่พอนับรวมดูแล้วมีถึง 9 หลักเลยทีเดียว และทันทีที่ฉันหายตกใจในตัวเลขตรงหน้า ฉันก็รีบเงยหน้าขึ้นไปมองหญิงสูงวัยที่ยังคงทีท่าจิบชาในแก้วอย่างสบาย ๆ อยู่

ตอนนี้จึงมีเพียงแค่ชยพลเท่านั้นที่เมื่อรู้ข่าวจากแม่ของตัวเองว่าช่วงนี้จะติดต่อสีฝุ่นไม่ได้เพราะเธอไปหาเพื่อนก็เกิดเป็นห่วงจึงโทรมาหาด้วยความร้อนใจ “มีของดีอะไร ทั้งหนุ่มในป่า นอกป่า ถึงได้รักได้หลงขนาดนี้” “รักหลงอะไร ไม่ได้เป็นอะไรกับใครทั้งนั้นแหละ” สีฝุ่ นตอบกลับเดโชด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อแต่ไม่ใช่เพราะเธอเขินที่โดนเขาแซวเรื่องชยพลแต่เขินใครอีกคนที่อยู่ในป่าเสียมากกว่า ก่อนจะกดรับสายของชยพลที่โทรเข้ามาหาอีกครั้งหลังจากที่ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้รับ เพราะลงไปซื้อของมาเพิ่มเต็มจนตอนนี้แทบจะยัดใส่เข้าไปในกระเป๋าไม่หมดแล้ว

เขาจับแท่งร้อนถูไถไปบนกลีบกุหลาบงาม ก่อนจะสอดท่อนเอ็นร้อนลงมาทีละนิดให้โพรงอุ่นนุ่มค่อยๆ รับเขาไปอย่างไม่รีบร้อนเพราะห่างหายการร่วมรักไปนานร้องสาวทโพรงถ้ำของเธอจึงทั้งคับและแน่นจนเขาปวดร้าวเมื่อเข้าไปได้เพียงครึ่ง “อ่าห์....เค้กจ๋า แน่นมากผมจะคลั่งตายแล้วนะที่รัก” เขาครางแหบพร่าก่อนจะปลุกเร้าร่างกายของเธออีกครั้งด้วยริมฝีปากร้อนบนเต้าคู่งามอย่างไม่ปรานี “อื้อ คุณเข้มเข้ามาหมดหรือยังคะ”

นิ้วสากแทรกกลางรอยแยกสีสด บดขยี้เรียกน้ำหวานอย่างเชี่ยวชาญ “เบล คิดถึงผมไหมที่รัก” เขาทรมานเธอ ให้ร่างเล็กร้อนเร่าและบิดเกลียว จูบเธอร้อนแรง เฝ้าพึมพำเรียกชื่อเธอน้ำเสียงโหยหา “ค่ะ ฉันคิดถึงคุณ เดเมียน”

เสียงปลายสายที่โทรเข้ามาพูดขึ้นเมื่อผมกดรับสาย นั่นคือไอ้คริสเพื่อนสนิทอีกคนของผม “มึงส่งโลเคชั่นมาเดี๋ยวกูตามไป” “เออ เดี๋ยวกูรออยู่หน้าโรงแรม ใจเย็นนะมึง”