เล่นเกมรักกับรุ่นพี่เจ้าชู้ Novels & Stories

“พี่ปอร์เช่…” “ตอนแรกพี่ก็คิดนะ ว่าคนเจ้าชู้แบบพี่จะรักใครจริงได้เหรอ พี่สับสนอยู่นาน ว่าที่รู้สึกกับหนูมันเป็นแค่ความหลงหรือเปล่า แต่ตอนนี้พี่แน่ใจแล้ว… ว่าพี่รักหนูจริงๆ” ฉันเงียบไป ไม่รู้จะตอบอะไร ความรู้สึกมันแน่นอกเกินจะพูดออกมาได้

อาหารที่ทางค่ายเตรียมมาให้ ถูกพวกเราปีหนึ่งปีสองกินกันจนหมด ไม่มีเหลือ “เอาละค่ะน้อง ๆ เดี๋ยวพี่จะพาเล่นเกมนะคะ เกมนี้มีชื่อว่าเกมบอกรัก กติกาง่าย ๆ คือพวกพี่จะร้องเพลง ถ้าพี่เรียกชื่อใครคนคนนั้นต้องออกมาและเรียกชื่อคนต่อ ๆ ไป นะคะ เอาละ เริ่ม”

"ใครบอก ฟางน่ะเก่าไปแล้วย่ะ" "เจ้าชู้ได้ใครมาเนี่ย พ่อแทนก็รักแต่แม่พาย แม่พายก็รักแต่พ่อแทน พี่อาชิก็รักแต่พี่ชะเอม" "เหมือนที่เอรินก็รักแต่พี่ภูงั้นสิ"

ครั้งนี้เธอเสี่ยงลงเล่นเกมรักความสัมพันธ์ลับอีกครั้งก็จริง แต่เธอต้องเล่นอย่างฉลาดและจะปล่อยให้เป็นเรื่องของร่างกายเท่านั้น หัวใจไม่เกี่ยว... แต่เธอก็ไม่แน่ใจว่าจะทำได้จริงหรือเปล่า เพราะเคมีระหว่างเธอและเขามันเข้มข้นเหลือเกิน วันทำงาน

ราชาตอบเสียงเรียบ “งะ..งั้นของแทนใจ!” “ก็บอกว่าพึ่งคบกัน! หูมึงบ้วนคำพูดทิ้งรึไงวะแม่ง!” รุ่นพี่คนนั้นได้แต่เหงื่อแตกพลั่กๆ เมื่อเกมเริ่มเปลี่ยน แต่แทนที่จะเดินหนีก็กลับสู้ต่อ “ถ้างั้น.. ถ้าเป็นแฟนกันจริงไหนลองจูบกันดิ! กล้าเปล่า!”

สะดวกกับกิจกรรมนี้นัก ​เธอผ่อนลมหายใจอย่างเสียวซ่านเมื่อสวมครอบกับความโอฬารของอดีตชู้รัก...ที่ตอนนี้เขาไม่ใช่ชู้อีกต่อไป

ไทเลอร์ยิ้มให้น้องชาย “ผมเล่นรักบี้ด้วยนะครับ” “งั้นเหรอ แข่งเมื่อไหร่บอกพี่ด้วยนะ พี่จะไปเชียร์” “จริงเหรอครับพี่ไทเลอร์ พี่ไปจริงๆ นะ”

คำว่าคู่หมั้นขัดดอกทำให้ฉันหมดอารมณ์เคี้ยวแซนวิชเลยแหะ “คิดว่าเขาจะจริงจังกับเธอเหรอ” “...” ฉันเงียบ “เจ้าชู้ เฟรนลี่ขนาดนั้น คงจับจุดจิตใจของผู้หญิงได้ไม่มากก็น้อย” เสือเค้นน้ำเสียงถามพลางยกแขนทั้งสองพาดอก ฉันรู้อยู่แก่ใจ ทว่ามันไม่มีทางเลือกให้ฉันมากนัก ตอนนี้ก็เล่น เกมกับคุณพ่ออยู่ด้วยจึงไม่อยากให้เรื่องหนี้สินมาเป็นตัวตัดสินระหว่างความสัมพันธ์ของฉันกับพี่โฬมยังไงล่ะ “เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่หลงคารมผู้ชายง่ายๆ นะนิว”

-END NUMNIM- KLOEM TALK ผมก็เพิ่งจะรู้ตัว ว่าการรักใครมาก ๆ เป็นแบบนี้เอง แค่ได้เห็นเธอหลับผมก็สุขใจ การหายตัวไปของผม มันคือความตั้งใจที่อยากจะหายไปจากชีวิตของผู้หญิงที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่ต้องมาอยู่ในเกมบ้า ๆ ที่พี่ชายต่างสายเลือดเป็นกำหนดทุกอย่าง เกมที่ผมและคนที่ถูกดึงลงมาเล ่นจะแพ้ ผลตอบแทนคือความเสียใจของพวกผม ส่วนสิ่งที่คนตั้งเกมจะได้ก็คือความสะใจล้วน ๆ

“แสนรักคือพี่จะอธิบายยังไงดี ครั้งแรกพี่ยอมรับว่าไม่ได้จริงจังกับหนูจริง ๆ กะจะเล่นเพื่อเอาสนุกแค่นั้น แต่พอมันได้เล่นจนถลำลึกไปแล้ว พี่ก็ถอนตัวเองออกจากหนูไม่ได้เลย” “เกมที่เล่นกันมันสนุกใช่ไหมล่ะ แต่ฉันไม่สนุกด้วย” แสนรักวางช้อนลง พร้อมกับลุกขึ้นเดินนี้ขึ้นห้องของต ัวเอง ส่วนพอร์ชที่นั่งอยู่ก็เอาแต่นั่งเงียบด้วยความรู้สึกผิด