เสน่ห์เรียกจิต Novels & Stories

หญิงสาวพยักหน้ารับ “คุณชื่อเล่นว่าแฟนเหรอ” “ค่ะ มีแต่พ่อแม่ฉันนั่นแหละที่เรียกฉันว่าแฟน ส่วนเพื่อนๆหรือคนอื่นๆก็เรียกฉันว่าพิณ มาจากชื่อประภาพิณของฉัน”

บทที่ 3 เวลารัก...อันแสนสั้น เมลิดาเม้มริมฝีปากไว้แน่นอีกครั้งเมื่อเขาเริ่มขยับสะโพก แม้อยากเป็นอิสระหากก็ไม่ง่ายเลยที่จะปฏิเสธความปรารถนาอีกด้านหนึ่งของความรู้สึก ร่างกายล่ำสันของเขามีอำนาจอยู่เหนือร่างบอบบางที่คอยรองรับการกระแทกกระทั้นในทุกจังหวะแห่งการครอบครอง กลิ่น กายและความหวานหอมที่เขาปรนเปรอทำให้เธอต้องยอมจำนนต่ออำนาจที่สำแดงออกมาจากเสน่ห์อันเหลือล้นนั่น

มนตราครางเรียกเขาด้วยความลืมตัวเมื่อเขาขยับกายช้าๆ แผ่นหลังบางที่ถูกดันชิดกำแพงแอ่นขึ้นเพื่อบดเบียดอกอวบกับอกแกร่งของเขา ดวงตางามปรือปรอยฉ่ำพราวด้วยเพลิงเสน่หา ริมฝีปากก็เผยอครางอย่างไร้จริตยิ่งทำให้คนมองหลงใหลอดไม่ได้ที่จะบดเคล้าจุมพิตเร่าร้อนลงไป ในขณะที่สะโพกแ กร่งก็ไม่หยุดเคลื่อนไหวระรัวเร็วขึ้นตามอารมณ์สวาทที่โหมไหม้ราวไฟป่าหน้าแล้ง

เรียกจ๋า เหมือนมันกระตุ้นความรู้สึกบาง ที่สำคัญเธอโกรธและเกลียดเขามากจึงไม่อยากได้ยิน “หรือว่ามีใครมาเรียกคุณแบบนี้แทนผมแล้วอย่างนั้นเหรอ” “พ่อเจฟาน ฉันเก็บไว้ให้เขาเรียกคนเดียว” แสดงว่าเธอคงรักพ่อของเจฟานมาก

เนาวรัตน์ว่าลุคส์ที่เรียกเธอว่าเตี้ยทั้งที่เธอสูงกว่ามาตรฐานหญิงไทยไปตั้งสิบเซ็น “ก็ลองเรียกสิ”ลุคส์ยิ้มขำเนาวรัตน์ที่เอาคืนเขา “เรื่องอะไรเราไม่ได้สนิทกันสักหน่อย”

#มนต์ดำร่ายรักเสน่หา ว่ากันว่าหากดวงจิตของเราเป็นห่วงหรือหวงแหนสิ่งใดมากๆ จิตนั้นย่อมผูกติดหรือสามารถล่องลอยไปตามความห่วงหาได้เสมอ...

อเด้งรับนิ้วเขาทุกลีลา ยิ่งร้อนแรง ยิ่งเร่าร้อนขึ้นจนสมองของหญิงสาวพร่างพรายไปด้วยฤทธิ์เสน่หา สติทั้งหมดหลุดเลือนไปหมดสิ้น สมองโปร่งโล่งสบายพลิกคว่ำพลิกหายนับจำนวนรอบไม่ถูกจนมึนชา ก้าวเข้าสู่ดินแดนแสนสวยที่ประดับด้วยเส้นรุ้งแพรวพราวแล้วตกลงจากที่สูงเมื่อจังห วะที่เขาเร่งเร้าอีกหลายครั้งส่งเธอไปสู่ความสุขสมแสนหวาน ได้ยินตัวเองหวีดร้องติดๆ กันหลายครั้ง ความกังวลว่าบิดามารดาหรือใครจะมาได้ยินหายไปหมดสิ้น เหลือแต่ความวาบหวามที่ปะทุกรุ่นขึ้นภายใน

เธอกัดฟันพูด พยายามดันตัวเขาออกแต่เขากลับกอดรัดร่างเล็กไว้แน่นกว่าเดิม “ไม่ใช่เมีย? แล้วที่เอากันทุกวันเขาเรียกว่าอะไร อ่า...ห่างผัวแค่ไม่กี่เดือน สงสัยต้องเตือนความจำ” เขาเอ่ยเสียงกระซิบ สูดดมกลิ่นกายหอมจากร่างนุ่มนิ่มที่คุ้นเคยอย่างโรคจิต