เสน่ห์เรียกจิต Novelas e Histórias

เสียงหวานของสาวผมสั้นเดินมาพร้อมกับสาวสวยขวัญใจประทีป “แกเปล่าไอ้เจ” ไอ้เจที่ชวีเรียกไม่ใช่ใครที่ไหน คือเมียรักของเขานั่นแหละ แต่เพราะเรียกแบบนี้จนชินปาก เจนิตา[4]เองก็ไม่ได้ใส่ใจว่าเขาจะเรียกเธอว่าอะไร เธอตัดสินคนจากการกระทำมากกว่า

เธอพร่ำบอกกับตัวเองอย่างเงียบ ๆ และนี่คือเรื่องราวของหญิงสาวผู้ถูกล่า ความรักที่ถูกห้ามปราม และเสน่ห์ร้ายในคืนถวายตัว ที่จะเปลี่ยนชีวิตเธอและผู้คนรอบข้างไปตลอดกาล

มธุรสร้องเรียกเสียงหวานพร่า สยิวซ่านจากศีรษะจรดปลายเท้าราวกับก้าวไปยืนบนปากปล่องเหว ถูกหล่อหลอมด้วยพื้นดินแห้งแล้งและลาวาเดือดปุดๆ จนร้อนฉ่า กายาสั่นสะท้านไหวบดเบียดเข้าหาความอบอุ่น พลางขยับเคลื่อนมือนุ่มนิ่มไปบนกายกระด้างอย่างสะเปะสะปะด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุ ‘โอ้...honey ท ี่รักของฉัน’ ไซม่อนอัดลดหายใจเข้าปอดเต็มๆ กดกอดรัดกายเพรียวนุ่มจนไม่มีที่ว่าง ถาโถมเพลิงเสน่หาซึ่งสนองตอบรับทุกท่วงท่าการขยับตัวยังความเสียวซ่านระคนสุขล้ำใส่คนตัวเล็กเป็นระลอก

ฉันพูดขึ้นพร้อมกับยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม “ใช้คำว่าเสน่ห์ดีกว่า” คินเปลี่ยนคำพูดของฉันและยิ้มอ่อน ๆ มาให้ “งั้นซันเดียก็อยู่ในแผนด้วยสินะ”

แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ เมฆาออกแรงขยับนิ้วเพื่อเป็นการปลุกปั่นอารมณ์ของเธอให้คล้อยตาม "ทะ...ที่รักขา"นารีสูดปากครางเรียกชื่อชายหนุ่มเมื่อนิ้วสากเริ่มขยับเข้าออกจนน้ำหวานเริ่มรินไหล

แตะต้องผู้หญิงสกปรกอย่างเธออีกแม้เพียงปลายเล็บ” เจ้าบ่าวกระซิบผ่านไรฟันที่ถูกขบกันอย่างข่มอารมณ์ของตนเอง โกรธเกลียดสาวสวยไร้ศีลธรรมตรงหน้า แต่โกรธตัวเองมากกว่าที่ดันไปเผลอไผลกับรูปรสของคนสวยแต่รูปแต่จูบคงไม่หอม ถึงแม้กลิ่นสาวที่ติดอยู่ตรงจมูกโด่งยังละมุนหอมกรุ่น ไม่คลาย

ปลุกเร้าอารมณ์รักในกายหนุ่มสาวให้คุกรุ่นเรียกร้องให้เสพสมร่วมเสน่หา ทั้งความรักความใคร่ปนเปหลอมรวมเป็นหนึ่ง งดงาม เร่าร้อน บรรเจิดในห้วงอารมณ์อันร้อนระอุ “มองสบตาพี่สิคะ” หัสดินช้อนปลายคางมนให้แหงนขึ้นสบตา ดวงตาหวานใสหม่นมัวดำดิ่งสู่ห้วงสวาทไม่ต่างกัน

นางแบบสาวส่งเสียงหวานอ้อนออด ยื่นนิ้วชี้ไปสะกิดยอดอกที่กำลังแข็งเป็นไตอย่างยั่วเย้า โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตนกำลังทำให้มาเฟียหนุ่มไม่พอใจ “ใครอนุญาตให้เธอเรียกชื่อฉันแบบนั้น” เสียงห้าวห้วนติดจะดุดันเอ่ยถามด้วยความไม่พอใจ คำพูดของหล่อนทำให้อารมณ์พิศวาสที่กำลังลุกโชนพลันล ดระดับลง มาร์เวลละมือจากร่างงามที่กำลังเคล้นคลึงอย่างเมามันลงในบัดดล

เสียงของเขาเบาหวิวทว่ากลับชัดเจนในโสตประสาท "การกระทำเช่นนั้น... หากไม่เรียกว่า 'ปกป้อง' แล้วจะให้เรียกว่าอะไรได้อีกหรือ?" หลินเยว่ซินชะงักงัน "ข้าเพียงแค่..." "หรือว่า..." เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวนาง "จิตใจที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผาของท่าน... เริ่มเกิดความลังเลขึ้นมาแล้ว ?"

ไม่ใช่เพียงเพราะเรือนร่างระหงและส่วนสัดโค้งเว้าที่ทำให้อารมณ์พิศวาสของเขาลุกโชน. แต่สิ่งที่ปลุกเร้าความรู้สึกรุมร้อนภายในจิตใจของรัชทายาทอันดับสองแห่งจาเบลุซก็คือ มนตร์เสน่ห์บางอย่างที่ถ่ายทอดผ่านท่วงท่า และแววตาที่เย็นชา หยิ่งยโส