Romans & histoires แก้แค้น

ธาวินเปลี่ยนไปราวกับคนละคน ในห้วงเวลานี้เขากลับไม่รับฟังเสียงอ้อนวอนใดๆ อีกแล้ว ในวินาทีที่ความแค้นเคืองและความเข้าใจผิดอันฝังลึกเข้าครอบงำจิตใจ ชายหนุ่มราวกับมองไม่เห็นพิมพ์มาดาผู้บอบช้ำที่อยู่ตรงหน้า ไม่ได้ยินเสียงร้องขออันแสนเจ็บปวดที่บาดลึกหัวใจ สิ่งเดียวที่เขารับรู้ค ือความโกรธเกรี้ยวที่แผดเผา ความเจ็บปวดที่ถูกกรีดลึกเกิดขึ้นพร้อม ๆ กับความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะลงโทษ และล่วงละเมิดหญิงสาวที่เขาปักใจเชื่อว่าเข้ามาทำลายทุกสิ่งในชีวิตของเขา

เพลงผ้ากัดริมฝีปาก “ฉันรู้... แต่ถ้าฉันตกเป็นเป้าการแก้แค้นของคุณอคิน เขาคงไม่ปล่อยใครที่เข้ามาช่วยฉันแน่... ฉันไม่อยากให้คุณกลายเป็นศัตรูกับเขามากไปกว่านี้”

แต่นักข่าวยังคงรุกต่อ “ประชาชนต้องการรู้ความจริงค่ะ คุณโรสแมรี นี่คือการแก้แค้นจากการที่คุณเคยถูกทำให้อับอายใช่ไหม? หรือว่าคุณวางแผนคืนดีกับคุณเอเดรียน เพื่อช่วยให้ Adrian Corp กลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง?” ใบหน้าของโรสแมรีแดงก่ำด้วยทั้งความโกรธและความอับอาย

สุดแค้นแสนพิศวาส ผู้เขียน : กาสะลอง นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ ………. นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา

ลั่วชิงยวนตอบ หลังจากได้ยินเช่นนี้ สตรีชุดแดงยิ่งคลุ้มคลั่ง แววตาของนางแดงฉานและกรีดร้องว่า “มันตายแล้ว ข้าจะไปแก้แค้นกับผู้ใดกัน มันทรมานข้ามาห้าปี แล้วข้าจะไปทวงความแค้นจากผู้ใด” สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดในโลกนี้ก็คือ ยามที่คนผู้หนึ่งหนีออกมาจากการคุมขังได้เพื่อมาแก้แค้น แต่ศัตรูกลับตายไปแล้ว

ความแค้นนี้คุณหนูสามซึ่งจ่ายเงินไปมากย่อมได้ข่าวมาบ้างจึงพอจับจุดได้และพยายามหาช่องทางแก้ไข เฮ้อ!...เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนางสักนิด เหตุใดจึงกลายเป็นนางที่ต้องรับเคราะห์กรรม ชายหนุ่มเหล่านี้คิดหาวิธีแก้แค้นให้ตรงตัวไม่เป็นหรืออย่างไรนะ

่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับเรื่องนี้เลยแต่ต้องมารับเศษของความแค้นเต็ม ๆ “ต่อไปนี้พี่จะไม่ให้รัลเหนื่อยอีกแล้วนะ” ความแค้นที่เคยมีมันควรลงกับคนที่เป็นต้นเหตุ เขารักน้องสาวคนที่ทำให้น้องสาวเขาต้องเสียชีวิต พ่ายแพ้ต่อความอ่อนโยนและแข็งแกร่งในตัวเธอตั้งแต่ตอนไหนไม่ทราบ อาจจะตั้ง แต่แรก

ซูเซียน เอ่ยเสียงสั่นขณะโอบกอดพี่สาวไว้ ทั้งคู่ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนไหล่สั่น ความแค้นในอดีตมลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความรักที่มีต่อบิดาผู้เป็นดวงใจ ซูเซียนปาดน้ำตา แววตาที่เคยหม่นแสงกลับเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว "พี่หญิงใหญ่ไม่ต้องห่วง ข้าพอมีความรู้เรื่องสมุน ไพรและยาถอนพิษอยู่บ้าง พิษร้ายนี้แม้จะแกร่งกร้าวแต่ก็มีทางแก้ ข้าไล่เรียงตำราแล้ว พบว่าต้องใช้ 'หญ้าคืนวิญญาณ' ที่ขึ้นบนยอดเขาหิมะพันปีในช่วงที่อากาศหนาวเหน็บที่สุดเช่นนี้เท่านั้น!"

เพี๊ยะ! “ไอ้สารเลว” -วิธีปลดปล่อยความแค้นคืออะไร-

ลูคัสตะคอกลั่น ภาพรอยช้ำบนข้อมือและสีหน้าหม่นหมองของลูน่าย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกรอบ เหมือนกับเป็นการราดน้ำมันบนกองเพลิงแห่งความแค้นอีกรอบ (กูไม่ได้ทำ) “กูไม่มีทางเชื่อคำพูดของไอ้ฆาตกรอย่างมึงหรอก” (ถ้ามึงอยากคิดแบบนั้นก็ตามใจ จะโกรธจะแค้นกูยังไงก็ได้ แต่อย่าลืมว่าเรนนี่ไม่เ กี่ยว)