Novel & Cerita แก้แค้น

เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังชัดเจน รามผงะหน้าหัน ก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยแววตาตกใจ ขณะที่ริรินยืนตัวสั่น น้ำตาไหลพราก ไม่สามารถกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ได้อีกต่อไป “พี่จะเอาอะไรกับหนูอีกคะ! อยากแก้แค้นเหรอ? ก็ทำสำเร็จแล้วไง!” เสียงของเธอดังทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ ก่อนจะปิดหน้า และปล่อยโฮออกมาอย่างหมดแรง

้วยการไม่จองเวร การแก้แค้นไม่ใช่ทางออก แต่มันคือปัญหาที่ไม่มีวันจบสิ้น นางยังคิดอีกแง่ว่า ชาติที่แล้วคงไปก่อกรรมทำเข็ญกับอีกฝ่ายไว้ ชาตินี้จึงมาชดใช้ และขอให้เวรกรรมที่มีต่อกันหมดกันในชาตินี้ ทุกอย่างที่มารดาพูดและกล่าวเตือน กัลป์ยอมรับว่าทำไม่ได้ ใจเขามีแต่ความแค้น เป็นความแค ้นที่ต้องสะสาง “มึงไม่ต้องเอาคุณแม่มาอ้าง ถ้ามึงสองคนไม่บอกคุณแม่ ท่านก็ไม่รู้หรอก” กัลป์เถียงกลับ มองลูกน้องทั้งสองด้วยความไม่พอใจ “แล้วกูก็พร้อมที่จะเป็นคนระยำเหมือนมัน ถ้าเผื่อทำให้มันรู้สำนึก”

เพียงแต่วิธีแก้แค้นนี้ช่างแปลกใหม่เสียจริง วิธีแก้แค้นของคนอื่นคือหย่า จากไป และไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีกตลอดชีวิต. ส่วนโหลวซิงอิ๋นในตอนนี้คงคิดจะปิดประตูตีแมวสินะ? เธอน่าจะหมายความแบบนี้ไม่ผิดแน่!

“ชาติก่อนข้าผิดต่อท่าน ชาตินี้ก็กำลังจะผิดต่อท่าน อภัยให้ข้าเถิด…แต่ก็ได้มาเกิดใหม่แล้ว ถือว่าหายกันได้หรือไม่” ฟานอวี้พูดกับตัวเองคล้ายคนเสียสติ “แล้วก็มีแค่องค์ชายสามเท่านั้นที่สามารถเป็นหมากในกระดานแก้แค้นครั้งนี้ องค์ชายสี่..ตายแล้วหรือไม่” นางพยายามนึกย้อนแต่ก็คิดอัน ใดเกี่ยวกับองค์ชายผู้นี้ไม่ออกเลย

พอคิดถึงเรื่องพวกนั้น ไฟแห่งความแค้นก็ลุกโชนในใจฉัน อยากจะตายไปพร้อมกับครอบครัวนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด เมื่อมองดูแผ่นหลังของมู่หยุนเผิงที่กำลังรีบเร่งส่งศพน้องชายไปเผา ฉันก็คิดในใจอย่างเย็นชา

และเมื่อผมรู้ทุกอย่าง ผมกับไอ้ธอนก็เริ่มลงมือแก้แค้น ด้วยการค่อย ๆ คืบคลานจัดการมันทีละนิด เพื่อไม่ให้มันได้เกิดความสงสัยจนไหวตัวทัน กระทั่งไอ้ธอนตาย แต่ผมก็ยังสานต่อความแค้น ‘เอาของของเรากลับคืนมา แล้วแก้แค้นให้พ่อกับแม่ให้ได้ ไม่ว่ามึงหรือกูจะมีอันเป็นไป อีกคนต้องสา นต่อให้จบ’

"แกมันไอ้คนหลอกลวง! ฉันจำได้หมดแล้วว่าฉันไม่ใช่ดาริกา! แกหลอกฉันมาตลอด!" ดารินทร์ตะโกนกลับไปอย่างเกรี้ยวกราด น้ำตาแห่งความคับแค้นใจไหลอาบแก้มร้อนผ่าว ภาพความทรงจำที่พรั่งพรูเข้ามาในหัวทำให้เธอเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีดแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า "แกมันเลวที่สุด คิดจะกักขังฉันไว้แ บบนี้เหรอ ฉันเกลียดแก!"

ค่อย ๆ แทรกเข้ามาในหัวของเยว่ชิงชิงที่นอนอยู่ราวกับพยายามถ่ายทอดเรื่องราวทั้งหมด ไม่นานร่างสตรีที่บอบบางและรอยยิ้มเศร้า ๆ ก็ค่อย ๆ หายไปพร้อมกับชายแก่ที่มารับนาง แม้ว่าจะเรียกสุดเสียงก็ราวกับว่านางจะไม่ได้ยินอีกต่อไปแล้ว “ช่วยตามหาฆาตกรที่ฆ่าข้า แก้แค้นและอยู่ในร่างของข้า ให้ดี ข้าของฝากเจ้าด้วย….เยว่ชิงชิง" “เดี๋ยว!! ไม่นะ ข้าก็มีความแค้นของข้า เดี๋ยวก่อน!!”

เกล็ดมุกผละจากแผ่นหลังอันเปียกชุ่มของเพื่อนรักซึ่งเกิดจากน้ำตาของตัวเอง เธอจ้องใบหน้าของพี่ชายที่รักและเทิดทูนด้วยความผิดหวังเสียใจอย่างล้นเหลือ ไม่นึกว่าพี่ชายจะเลือกแก้แค้นด้วยวิธีนี้ วิธีของคนขลาดไม่เป็นลูกผู้ชาย “เฮียทำแบบนี้ทำไม!? หนูเล็กไม่เคยบอกว่าอยากแก้แค ้นเพราะหนูเล็กไม่เคยโกรธแค้นใคร หนูเล็กรักเขา หนูเล็กรักวาคิม อยากอยู่กับวาคิม แต่ที่เฮียทำกับวีวี่มันไม่ใช่! วีวี่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย เฮียทำแบบนี้ยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า!” “หนูเล็ก! อย่าก้าวร้าวเฮีย”

หนิงเซียนวางดอกไม้ที่เก็บมา วางไว้หน้าหลุมศพของแต่ละคน “ท่านพ่อท่านรู้หรือไม่วันนี้ข้าไปทำอันใดมา…” “ฮึก…ข้าแก้แค้นให้พวกท่านได้แล้ว แก้แค้นให้พวกมันได้รู้ว่าความเจ็บปวดที่พวกท่านได้รับเป็นอย่างไร ข้า….” ความเจ็บปวดที่หนิงเซียนเก็บไว้ได้พรั่งพรูออกมา ความเจ็บปวดที่นางเก ็บไว้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาในที่สุดมันก็ถูกปลดปล่อยเป็นที่เรียบร้อย