แก้แค้น Novels & Stories

K jong Han Talk การแก้แค้น ไม่เห็นจะทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด ทำไมถึงกลายเป็นผม ที่ต้องเจ็บปวดซะเองล่ะ ทั้งๆ ที่ผมตั้งใจจะทำให้เธอต้องเจ็บปวด ที่เป็นคนเริ่มต้นเรื่องราวทุกอย่าง แต่กลับทิ้งผมเอาไว้ข้างหลังแค่คนเดียว ทั้งที่การกระทำของผมชัดเจนมาโดยตลอด นี่เธอดูไม่ออกเลยหร

ความแค้นที่มันเคยมีสุมอก ตอนนี้ความรู้สึกพวกนั้นไม่เหลือแล้ว ในหัวใจที่เคยถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิง ก็มอดดับลงเมื่อได้รู้ความจริง ความแค้นเปลี่ยนเป็นความทรมาน ทรมานราวกับจะขาดใจ "ถ้าไม่อยากตายก็เลิกวุ่นวายกับเธอ" ออสตินเสียงกระด้างกระทืบรัว ๆ คนที่นอนจมเท้าไม่ได้ตอบโต้ ดิ้นรนแต่อย่างใด ได้แต่นอนร้องไห้อย่างคนใจสลาย

หญิงสาวกลั้นสะอื้นจนตัวโยน ก้มหน้าปล่อยให้น้ำตาตกลงสู่ท้องทะเล ผู้ชายคนเดียวที่เคยรัก ผู้ชายคนเดียวที่ไว้ใจ เขาแก้แค้นเธอได้อย่างเจ็บแสบ เจ็บซะจนความทรงจำครั้งเก่าอันหอมหวานกำลังจะจางหายไปกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงสู่ท้องทะเลกว้าง 'ต่อให้วันนี้ต้องตาย ฉันก็จะไม่ยอมก้มหัว ให้คุณ อีธาน'

เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังชัดเจน รามผงะหน้าหัน ก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยแววตาตกใจ ขณะที่ริรินยืนตัวสั่น น้ำตาไหลพราก ไม่สามารถกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ได้อีกต่อไป “พี่จะเอาอะไรกับหนูอีกคะ! อยากแก้แค้นเหรอ? ก็ทำสำเร็จแล้วไง!” เสียงของเธอดังทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ ก่อนจะปิดหน้า และปล่อยโฮออกมาอย่างหมดแรง

้วยการไม่จองเวร การแก้แค้นไม่ใช่ทางออก แต่มันคือปัญหาที่ไม่มีวันจบสิ้น นางยังคิดอีกแง่ว่า ชาติที่แล้วคงไปก่อกรรมทำเข็ญกับอีกฝ่ายไว้ ชาตินี้จึงมาชดใช้ และขอให้เวรกรรมที่มีต่อกันหมดกันในชาตินี้ ทุกอย่างที่มารดาพูดและกล่าวเตือน กัลป์ยอมรับว่าทำไม่ได้ ใจเขามีแต่ความแค้น เป็นความแค ้นที่ต้องสะสาง “มึงไม่ต้องเอาคุณแม่มาอ้าง ถ้ามึงสองคนไม่บอกคุณแม่ ท่านก็ไม่รู้หรอก” กัลป์เถียงกลับ มองลูกน้องทั้งสองด้วยความไม่พอใจ “แล้วกูก็พร้อมที่จะเป็นคนระยำเหมือนมัน ถ้าเผื่อทำให้มันรู้สำนึก”

ฉันคิดมาตลอดว่าการ ‘แก้แค้น’ คือการทำอย่างตรงไปตรงมา กลับไม่เคยรู้เลยว่ามันยังสามารถทำแบบอ้อมค้อมได้ขนาดนี้ เริ่มจากทำให้ฉันรู้สึกผิด รู้สึกซาบซึ้งใจ ยกฉันขึ้นไปอยู่บนฟ้า แล้วค่อยกระชากฉันตกลงมาอย่างแรง นี่มันเป็นวิธีการแก้แค้นที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ

“ชาติก่อนข้าผิดต่อท่าน ชาตินี้ก็กำลังจะผิดต่อท่าน อภัยให้ข้าเถิด…แต่ก็ได้มาเกิดใหม่แล้ว ถือว่าหายกันได้หรือไม่” ฟานอวี้พูดกับตัวเองคล้ายคนเสียสติ “แล้วก็มีแค่องค์ชายสามเท่านั้นที่สามารถเป็นหมากในกระดานแก้แค้นครั้งนี้ องค์ชายสี่..ตายแล้วหรือไม่” นางพยายามนึกย้อนแต่ก็คิดอัน ใดเกี่ยวกับองค์ชายผู้นี้ไม่ออกเลย

พอคิดถึงเรื่องพวกนั้น ไฟแห่งความแค้นก็ลุกโชนในใจฉัน อยากจะตายไปพร้อมกับครอบครัวนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด เมื่อมองดูแผ่นหลังของมู่หยุนเผิงที่กำลังรีบเร่งส่งศพน้องชายไปเผา ฉันก็คิดในใจอย่างเย็นชา

และเมื่อผมรู้ทุกอย่าง ผมกับไอ้ธอนก็เริ่มลงมือแก้แค้น ด้วยการค่อย ๆ คืบคลานจัดการมันทีละนิด เพื่อไม่ให้มันได้เกิดความสงสัยจนไหวตัวทัน กระทั่งไอ้ธอนตาย แต่ผมก็ยังสานต่อความแค้น ‘เอาของของเรากลับคืนมา แล้วแก้แค้นให้พ่อกับแม่ให้ได้ ไม่ว่ามึงหรือกูจะมีอันเป็นไป อีกคนต้องสา นต่อให้จบ’

"แกมันไอ้คนหลอกลวง! ฉันจำได้หมดแล้วว่าฉันไม่ใช่ดาริกา! แกหลอกฉันมาตลอด!" ดารินทร์ตะโกนกลับไปอย่างเกรี้ยวกราด น้ำตาแห่งความคับแค้นใจไหลอาบแก้มร้อนผ่าว ภาพความทรงจำที่พรั่งพรูเข้ามาในหัวทำให้เธอเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีดแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า "แกมันเลวที่สุด คิดจะกักขังฉันไว้แ บบนี้เหรอ ฉันเกลียดแก!"