Pak Reon Berhenti! Aku Bukan Kekasihmu Lagi

PUMALAHAW NG IYAK ang batang babae habang walang humpay na hinahampas ng ama nito gamit ang sinturon.

Anomang pakiusap ng bata rito ay tila bingi na ito at sige pa rin sa paghampas.

He had just taken drugs in their mansion's basement. Pagkatapos nitong inumin ang ilegal na gamot, tutungo ito sa entrada ng mansyon at hahanapin ang batang babae upang gagawin nito ang pagpapasakit rito kagaya ngayon.

Nasubsob ang batang babae sa sahig. Nilingon ang ama na parang wala na sa sarili.

The girl had just gotten far away from the gate her father forbades to come closer. Ang rason kung bakit nagalit ito, o minsan, kahit walang dahilan, hahatawin pa rin siya nito gamit ang sinturon.

Isang maling galaw na hindi nito magugustuhan, ipapakita nito kung gaano ka-rahas ang may sa impyernong kamay ng ama ng batang babae.

The little girl must adapt to this thing. Oo, kailangan niyang makasanayan ang ganitong klase ng trato. But things on her head couldn't sink in.

Bakit ginagawa ito ng ama ng bata palagi?

Nag-uumapaw ang mga luha sa pisngi.

Nagmamakaawa ang batang babae na tigilan ng ama ang ginagawa pero para itong walang narinig. Tila ito ay hinahampas ang ligaw na hayop sa kagustuhan nitong masaktan ang sariling anak, dahilan kung bakit ginagawa nito ito sa bata na para bang kabilang sa mga hayop na pagkakakitaan at nakahanda ng ihawin sa slaughterhouse.

Subalit wala itong pakialam. Pinili ng ama ng bata na ayaw makinig.

His heart was so closed that it was hard for him to listen to his own child.

"P-papa! Tama na 'ho! T-tama na, papa!" Hindi ng bata mabilang kung ilang beses na itong pagmamakaawa nito sa sariling ama. "M-masakit na m-masyado papa! H-hinding-hindi ko na po kayo susuwayin! Susunod na po ako sa iuutos ninyo palagi!"

Madilim ang mukha ng ama ng bata.

Walang kabuhay-buhay ang malamig nitong mga mata. Hindi nakuntento ay inabot ng ama ng bata ang walis tambo at ito ang kasabayan na inihampas sa mahinang katawan ng bata kasama ang sinturon.

Pakiramdam ng bata ay tila mamatay na ito sa labis na sakit.

Katumbas ng paglapat ng dalawang uri ng kagamitang parusa ng ama ng bata sa kanya ay parang kinukuryente ng libo-libong boltahe ang kanyang katawan.

Alam ng bata na walang darating upang tulungan siya. Alam ng bata na walang kahit na sino man ang may kayang pahintuin ang ama nito sa ginagawa.

Only her mother who used to love her but chose to abandon her, dahil may nakilalang mas mayaman pa sa kanyang ama.

Hanggang sa nagsimulang manlabo ang mga mata ng batang babae.

Her weak, yet strong persistent to asked her father wins.

"P-papa!" Gamit ang namamaos na boses.

Umungol tanda ng pagtutol ang ama nito. "Hindi ka nakikinig! Hindi ka marunong sumunod sa mga gusto kong mangyari! Dapat lang ito sa'yo!"

"N-nagkakamali 'ho kayo papa!"

Lumabas ang mahihinang hikbi sa kanyang bibig na kanina pa ng bata pinipigilan. "Hindi ko sinubukang makipag-usap sa batang kapitbahay natin. N-nagkataon lamang po na nasa gate siya ng mansyon ng madatnan mo kaming nandoon!"

"Sinungaling!" Sabay walang paawat na hampas ng paulit-ulit.

Naikuyom ng bata ang maliliit na kamao.

Walang lakas ng loob kundi ay ang tanggapin ang tila'y latigo na marahas, at mahapding parusa ng ama. Pikit-mulat ang mga mata, napapaigtad ang batang babae sa tuwing lalapat ang sinturon at walis tambo sa kanyang marupok na katawan.

Salitan na ginamit ng ama upang parusahan ito, dinaramdam na lamang ng bata ang sakit.

For some reason maybe, the child had got used to it.

Nasanay ang maliit niyang katawan sa walang pagbabago na trato ng kanyang ama.

Hindi niya lubos maisip kung bakit nakayanan pa niyang makipag-usap sa ama sa kabila ng dinaramdam na sakit.

[I wish I hadn't been born in this world. Bakit pa ba ako nabuhay sa mundong 'to?]

But the child could not find any answers to it.

Sa tuwing lasing sa droga ang ama nito'y, diretso itong aakyatin ang mansyon. Ang musmos na batang babae ang palaging pagbubuntunan nito ng galit.

Kagaya na lamang ngayon.

Ang parusang kamatayan na ipinataw ng ama ng bata ay katumbas ng imperyerno na nalalasap nito sa kamay mismo ng sariling ama.

*****

Napabalikwas siya ng bangon. It was just the same nightmare as the other night. Ang bangungot na iyon ang gabi-gabing dumadalaw sa kanya sa kabila ng kanyang pagtulog.

Hindi siya nilulubayan ng masamang panaginip. Para itong multo sa tanikala na sinusundan siya hanggang sa pagtulog niya nang malalim.

Nang masigurong walang tao maliban sa kanya ay nakahinga siya nang maluwag.

Sinalubong siya ng malamig, madilim ngunit kakaibang takot ang nararamdaman niya sa paligid.

Kasama ang masasama niyang panaginip bilang parte ng araw-araw na buhay niya, hindi na ito bago para sa kanya. This is the place where she rightfully belong.

She's always like this, she always woke up with the most painful body she had felt before. Namamanhid rin ang buo niyang katawan.

Hilam siyang natawa.

Why on earth does she still feel alive anyway?

Naroon sa utak niya na hindi na dapat ibuka niya ang mga mata sa mga sandaling ito.

Dapat hayaan na lamang siya ng panginoon na tuluyang mahimlay sa sarili niyang puntod.

Bumaba ang tingin niya sa pulsuhan. Ang pulang likido na pumapatak sa paanan ng kanyang hinihigaang kama ang nagpapatunay na totoong buhay pa siya. Nakaikot rito ay ang puting bandeha.

Tahimik siyang naibulong sa hangin kung bakit hindi na lamang siya hahayaan ng sinomang taong naglagay nito na mamatay na lang.

Matalim ang mga mata niyang binalingan ang itinapon niyang kutsilyo sa paanan niya. Tila ay may sariling buhay ang kanyang katawan at inabot iyon, then she had a creepy smile plastered on her face.

She felt happy holding a knife and ready to slit her wrist like it would be the best comfort it could give of her entire life.

Saka niya walang pagdadalawang-isip na hiniwa ang sariling pulso. Lots of blood scattered in her room, but she felt more comfortable feeling it. Pikit niya ang mga mata. Ang maliit na ngiti ay nakaplastar sa kanyang mukha. O higit man sa lahat, wala siyang nararamdamang kahit anomang sakit.

Kumakalma siya.

Parang hinihele nito ang katawan niya oras na hihiwain niya ang pulso. But the next day she would wake up, it seems like a miracle it would healed again with the bandage circulated in her wrist.

Sino sa mga pakialamerong tao ang gumagamot sa kanya oras na magigising siya kagaya ngayon?

It was perfectly treated. Ngunit wala naman itong silbi, dahil para sa kanya, kakaibang comfortability ang nararamdaman niya sa tuwing inaalis ang puting bandeha, sabay patak ng puting likido, satisfaction was all she felt.

Tahimik siyang nanalangin sa Panginoon na bakit hindi nalang siya kunin o hahayaang mamatay? She's tired of living like a dead.

Wala namang kabuluhan ang buhay niya.

Makikiramay kaya ang langit kung mangyari iyon sa kanya?

Isa pa ay wala naman talagang dahilan pa ang buhay niya kung mananatili pa sa mundo. It will gives her lots of discomfort kasama na ang gabi-gabing pagdalaw ng bangungot na iyon sa kanya.

She wanted to escape, pero ang pagtakas ay hindi ang natatanging solusyon.

She got tired of waking up in the hospital everytime she would open her eyes the very next day.

Nagtataka nga siya kung bakit nanatili siyang humihinga gayong hindi na niya mabilang kung ilang beses na niyang pinagtangkaan ang sariling buhay. God never wanted her to die, maybe. Ngunit iyon ang hindi niya kayang panindigan dahil sumusuko na ang katawan niya at marahil ang diwa na rin.

She maybe looked alive, but all she could feel is like dead.

Gigising sa umaga upang hiwain ang sariling pulso. And things will be repeated again and again, but still she wakes up once more in the hospital the very next day.

She stood up. Hawak ang kutsilyo ay pumwesto siya sa pinakasulok. Thinking it would be the end of her life, sinimulan niyang hiwain muli ang pulso na kanina niya lang binigyan ng atensyon.

But she came to halt when the lights were on.

Kagat niya ang labi. A man wearing a white robe found her eyes. Bumaba ang mga mata nito sa hawak niya.

"Shit! Put that down, Mrs. Salazar!"

Mrs. Salazar? Who is he calling that name?

The next thing she knew, the man was already talking to somebody on the phone. Kasunod ay ang pagpasok ng tatlo pang malalaking katawan na lalaki saka siya pinagtulungang hawakan upang hindi pumalag, then everything went black.