短編นิยายคลุมเครือ のストーリーと小説

ในวันแม่ ฉันอยากส่งของขวัญให้แม่สามี แต่ไม่คิดว่าจะเห็นแม่สามีพาชายผิวสีคนหนึ่งเข้ามาในห้อง ครึ่งชั่วโมงต่อมา แม่สามีก็เดินออกจากห้องด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ...

คำสารภาพจากหญิงสาววัย 19 ปี: ของใหญ่ของพ่อบุญธรรมคือของขวัญบรรลุนิติภาวะที่ดีที่สุด “ชิงชิง พ่อแค่หยากจะเซอร์ไพรส์ลูกน่ะ” พ่อบุญธรรมเอ่ยขึ้น พลางกระชากกระโปรงของฉันอย่างบ้าคลั่ง...

ในระหว่างที่ฉันกำลังรับหน้าที่เป็นครูสอนพิเศษตามบ้าน อาการเสพติดกามของฉันก็กำเริบขึ้นมา ฉันตกอยู่ในสภาวะถึงจุดสุดยอดต่อหน้าต่อตาผู้ปกครองของเด็กนักเรียน ยาที่มีก็กินจนหมดเกลี้ยงแล้ว และตรงหน้าของฉันก็คือเด็กที่ฉันกำลังสอนอยู่ ในตอนที่ฉันถูกความเสียวซ่านเล่นงานจนแทบจะเสียสติ มือข้างหนึ่งก็ลูบไล้ขึ้นมา มันแฝงไปด้วยความรุนแรงในแบบที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน กำลังหยอกเย้าปรนเปรอร่างกายที่แสนอ่อนไหวของฉันในจุดลับตา ฉันพยายามอดทนต่อความรัญจวนใจนั้น และฝืนสอนต่อไปอย่างตะกุกตะกัก ในที่สุด เมื่อสอนมาถึงคำศัพท์คำที่หก ฉันก็หลุดเสียงสะอื้นออกมา แล้วทรุดฮวบลงตรงนั้นอย่างหมดรูป และในตอนนั้นเอง บางสิ่งที่ร้อนระอุและลำพองเต็มที่ ก็จ่อประชิดเตรียมพร้อมอยู่ทางด้านหลังของฉัน

แฟนสาวของผมยืนกรานว่าจะพาซุนอี๋ เพื่อนสาวคนสนิทของเธอไปเที่ยวกับเราสองคนให้ได้ ทว่าเธอหารู้ไม่ว่า เพื่อนรักอย่างซุนอี๋แท้จริงแล้วคือผู้หญิงแพศยาที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ภายใต้ใบหน้าใสซื่อ เธอสวมกางเกงในจีสตริงมาอ่อยผมลับหลัง...

โสเภณีตาบอด คือหญิงพิการที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อสนองรสนิยมผิดปกติของลูกค้าโดยเฉพาะ พวกเธอมองไม่เห็น จึงไม่สามารถแยกแยะได้ว่าลูกค้าหล่อหรืออัปลักษณ์ ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายยังพิการ เมื่อเผชิญอันตรายก็ทำได้เพียงตัวสั่นและพึ่งพาผู้อื่น จึงทำให้พวกเธอเชื่องอย่างยิ่ง ยอมถูกเหยียบย่ำโดยไร้แรงขัดขืน ซึ่งนั่นก็เป็นการตอบสนองความใคร่ในการครอบครองของลูกค้าระดับต่ำสุด พวกเขานั้นอัปลักษณ์ ไร้ความสามารถ ไม่มีความสำเร็จอะไรในชีวิต จึงสามารถสัมผัสถึงอำนาจได้ก็ต่อเมื่ออยู่เหนือผู้หญิงที่อ่อนแอไร้ทางสู้ที่สุด และตึกหญิงตาบอด ก็คือสวรรค์ของลูกค้าประเภทนี้ พี่สาวของฉัน หน้าตางดงามราวกับนางฟ้า แต่กลับตาบอดเพราะล้มกระแทกหัวตอนเด็ก กลายเป็นภาระของครอบครัว พออายุครบสิบหก พ่อก็ขายเธอเข้าที่นี่ และฉัน...ผู้มีดวงตาปกติ ก็ถูกขายตามเข้ามาด้วย

ฉันอัดอั้นกับความใคร่มานาน จนฮอร์โมนเริ่มแปรปรวนแล้ว เพราะอย่างนั้นฉันจึงไปยังร้านนวดที่พี่สาวแนะนำ หวังว่าจะรักษาความว่างเปล่าในร่างกายของฉันให้หายได้ เมื่อมืออันร้อนผ่าวของช่างนวดหนุ่มร่างกำยำลูบไล้ลงบนร่างกายของฉัน แต่ฉันกลับรู้สึกว่า ไฟปรารถนาทั้งร่างลุกโชนยิ่งกว่าเดิม จนจวนจะกลืนกินสติของฉัน……

หลังจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ น้าสะใภ้เห็นว่าผมกลายเป็นคนปัญญาอ่อน จึงไม่เคยปกปิดร่างกายยามอยู่ต่อหน้าผมเลย แม้จะถูกผมแตะเนื้อต้องตัวก็ทำได้เพียงแค่เออออห่อหมกไปกับคนปัญญาอ่อนอย่างผมเท่านั้น ผมเริ่มรุกหนักขึ้นเรื่อยๆ ค่อยๆ หยั่งเชิงขยับล้ำเส้นตายของน้าสะใภ้ไปทีละนิด จนวันหนึ่ง ผมอาศัยจังหวะที่น้าชายกำลังหลับลึก แอบปีนขึ้นไปบนเตียงของน้าสะใภ้ เพื่อเสพสุขกับเรือนร่างอันเย้ายวนที่ผมเฝ้ามองด้วยความหิวโหยมาแสนนาน น้าสะใภ้สั่นสะท้านอยู่ในอ้อมกอดของผม ทั้งกลัวว่าน้าชายจะรู้ จึงทำได้เพียงกัดฟันอดกลั้นเสียงครางรัญจวนพลางพยายามปลอบประโลมผมที่เป็น "เด็กปัญญาอ่อน" จนค่อยๆ สูญสิ้นเรี่ยวแรงลงจากทั้งความเสียวซ่านและแรงสำนึกผิดที่โถมเข้าใส่พร้อมกัน... โดยที่เธอไม่รู้เลยสักนิดว่า แท้จริงแล้วผมกลับมาเป็นปกติตั้งนานแล้ว

หลังจากคลอดธรรมชาติ ฉันก็ประสบกับสภาวะช่องคลอดหลวมโครกจนกลายเป็นเหมือนหลุมดำขนาดใหญ่ ขนาดของสามีนั้นไม่สมดุลกันอย่างแรงจนเขาปฏิเสธที่จะร่วมรักกับฉัน เมื่อพ่อสามีรู้เรื่องนี้เข้า เขาก็มองฉันด้วยสายตาที่ลึกลับ ก่อนจะเข้ามาขวางฉันไว้ในห้องน้ำ แล้วบอกว่าเขามีภาวะอวัยวะใหญ่โตผิดปกติ ซึ่งมันช่างพอดีกับขนาดของฉันอย่างพอดิบพอดี...

เพื่อนสาวในที่ทำงานชอบแวะไปร้านนวดสัปดาห์ละห้าวันเป็นอย่างต่ำ ทุกครั้งที่ไป วันต่อมาเธอจะมาทำงานที่ออฟฟิศด้วยสีหน้าแจ่มใสอย่างมาก ฉันอดใจไม่ไหวเลยถามเธอว่า หมอนวดที่ร้านฝีมือดีมากขนาดนั้นเลยเหรอ? สัปดาห์หนึ่งเธอถึงไปตั้งห้าครั้ง? เธอยิ้มและตอบกลับมาว่า ฝีมือของหมอนวดเก่งระดับไม่มีใครเทียบได้เลยล่ะ เธอลองไปนวดดูสักครั้งก็จะรู้เอง ด้วยเหตุนี้เอง ฉันจึงตามเพื่อนร่วมงานคนนั้นไปที่ร้านนวดที่มีชื่อว่า ‘ลุ่มหลง’ นับจากนั้นเป็นต้นมาฉันก็ถอนตัวออกมาไม่ได้เลย

"ครืด ๆ ~" "โอ๊ย เบาหน่อย ฉันไม่ไหวแล้ว" ของเล่นที่อยู่ในตัวฉันมันสั่นด้วยความเร็ว ฉันหนีบขาสองข้างแน่น ใบหน้าแดงก่ำอยู่ในมุมหนึ่งของโรงหนัง ข้างกาย เป็นแฟนหนุ่มที่วางรีโมทลง ก่อนจะกดหัวของฉัน พลางรูดซิปและดึงกางเกงลง......

"พี่จ๋า ตรงนั้นของพี่มีอะไรนูนออกมาน่ะ ทำไมถึงไม่เหมือนของหนูเลย" น้องสาวข้างบ้านผู้ใสซื่อวัย 18 ปี มองมาที่จุดนั้นของผมด้วยความอยากรู้อยากเห็น แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความกระหาย ผมแสร้งทำเป็นไขสือแล้วตอบไปว่า "ไหนลองให้พี่ดูหน่อยสิว่าของเธอเป็นยังไง" คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะไม่มีความรีรอหรือเคอะเขินเลยแม้แต่นิดเดียว อยู่ ๆ เธอก็ถอดกระโปรงสั้นสีขาวของตัวเองลง เผยให้เห็นความขาวเนียนดุจหิมะที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า "พี่ดูสิ ของหนูมันเรียบกริบเลย ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง"

"อืม...พอพี่ชายไม่อยู่ น้องชายก็เลยมามั่วกับพี่สะใภ้... พวกนายนี่จริง ๆ เลย อ๊ะ..." หลังจากพี่ชายทำธุระเสร็จและจากไป จึงเหลือเพียงพี่สะใภ้ที่นอนอยู่บนเตียงอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว ผมสัมผัสเธออย่างอดใจไม่ไหว แต่แล้วเธอก็สะดุ้งตื่นจากการสัมผัสของผม และดึงผมเข้าไปในอ้อมแขน ปล่อยให้ผมทิ้งร่องรอยไว้บนร่างกายของเธอ และท่ามกลางความเร่าร้อนนั้น ผมเงยหน้าขึ้นและได้เห็นร่างของพี่ชายยืนอยู่

ผมเป็นผู้ชาย แต่กลับเป็นโรคประหลาดที่สามารถผลิตน้ำนมได้ เพื่อไม่ให้ใครมองว่าผมเป็นพวกวิปริต...ผมจึงพยายามเก็บเรื่องนี้เป็นความลับสุดยอด จนกระทั่งอาการมันแย่ลงเรื่อยๆ ผมเลยต้องแอบไปที่โรงพยาบาล แต่สิ่งที่ผมไม่คาดคิดคือ. หมอศัลยศาสตร์เต้านมที่ผมได้เจอจะเป็นรุ่นพี่สุดหล่อที่ผมแอบปลื้มมานาน! …

"อ้าออกอีกนิดสิ เหมี่ยวเหมี่ยว ดีมาก แบบนั้นแหละ" ฉันนอนระทวยอยู่บนเตียงตรวจ มือทั้งสองข้างขยำผ้าปูเตียงเอาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงที่ดังมาจากทางด้านหลังนั้นทุ้มต่ำและดูสำรวม แต่กลับทำให้ฉันรู้สึกร้อนผ่าวไปจนถึงใบหู ท่าตรวจนี้มันชวนให้รู้สึกอับอายจนเกินไป สะโพกของฉันถูกบังคับให้โก่งยกขึ้นสูง ราวกับท่วงท่าของการยอมจำนน "คุณหมอคะ... ฉันอ้ามากกว่านี้ไม่ไหวแล้ว..." ฉันเม้มริมฝีปากล่าง พลางเค้นเสียงสั่นพร่าอย่างจงใจ ซี่กรงโลหะของเตียงตรวจ ฉันมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเอง ผมเผ้ายุ่งเหยิงระไปกับแก้มที่แดงซ่าน ในดวงตาคลอเคล้าไปด้วยน้ำตาดูหยาดเยิ้ม

หลังจากสามีของฉันเสียชีวิต ฉันก็ปล่อยตัวปล่อยใจมากยิ่งขึ้น ทุกครั้งในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด ฉันอยากจะถูกใครสักคนบดขยี้หัวใจที่รวนเรของฉันอย่างแรง ร่างกายที่รุ่มร้อนทรมานฉันอยู่ตลอดเวลาเหมือนสมัยสาว ๆ ฉันจึงทำได้เพียงต้องไปปรึกษาหมอในคลินิกชนบทเพื่อรักษาอาการที่ยากจะอธิบาย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะ…

"คุณอาคะ ที่บ้านพอจะมีแตงกวาเหลือบ้างไหมคะ? ขอหนูยืมใช้หน่อย..." พายุไต้ฝุ่นกำลังมาเยือน เพื่อนสนิทของลูกสาวเลยติดอยู่ในบ้านของผม กลางดึกคืนนั้นเธอเดินมาหาผมด้วยใบหน้าแดงซ่านเพื่อขอแตงกวา แถมยังบอกอีกว่า "พอดีหนูหิวนิดหน่อยค่ะ เลยอยากหาแตงกวาทานรองท้องดู" เมื่อผมมองไปยังยอดอกที่นูนเด่นขึ้นมาภายใต้ชุดนอนของเธอ เลือดในกายของผมก็สูบฉีดพล่านทันที ก่อนจะแกล้งเอ่ยหยั่งเชิงไปว่า "อาว่า ที่ตัวอา มีของที่อร่อยกว่าแตงกวาอีกนะ"

"อาคะ ถ้าจะนวดต้องถอดกางเกงด้วยเหรอ?" ช่วงกลับบ้านต่างจังหวัดในวันปีใหม่ ฉันดันกินอะไรผิดสำแดงจนปวดท้องหนัก แต่ในหมู่บ้านห่างไกลแห่งนั้นไม่มีโรงพยาบาลหรือคลินิกให้พึ่งพา จึงจำใจต้องให้หมอเฒ่าในชนบทช่วยรักษา แต่จู่ ๆ เขาก็ดึงกางเกงฉันลงแล้วพูดว่า "เธอไม่เข้าใจหรอก นี่เป็นการขับพลังชั่วร้ายออกจากร่างกายเธอ" ส่วนล่างของฉันเปียกชุ่มไปหมด และเขาก็ได้เห็นมันในตอนที่เขาถอดกางเกงลง ความปรารถนาของเขาพวยพุ่ง จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าใส่ฉันทันที...

ฉันทนความเปลี่ยวเหงาตอนอยู่บ้านคนเดียวไม่ไหว ก็เลยตามสามีออกทะเลไปด้วย วันที่สองของการอยู่บนเรือ กลับเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ฉันถูกบีบให้เข้าไปหลบในห้องหลบภัย มือของกะลาสีคนหนึ่งสอดเข้ามาในเสื้อผ้าของฉันจากทางด้านหลัง มือนั้นค่อยๆ ลูบไล้จากช่วงเอวเลื่อนลงไปข้างล่าง ฉันหลับตาปี๋ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สองขาสั่นระริกไม่ยอมหยุด หวังว่ามือข้างนั้นจะ.....ต่อไปเรื่อยๆ

"มะ... ไม่นะ ตรงนั้นมันยัดเข้าไปไม่ไหวแล้วนะ อื้ออออ~" บนเตียงคนไข้ ฉันกำลังโก้งโค้งอวดบั้นท้ายขาวเนียนเพื่อให้หมอช่วยตรวจอาการความต้องการทางเพศที่สูงเกินไป ทว่าเขากลับทำเหมือนกำลังหยอกล้อเล่นสนุกกับร่างกายของฉัน ฝ่ามือหนาคอยบดคลึงนวดเฟ้นสะโพกงอนงามไม่หยุด แถมยังสอดนิ้วลึกเข้าไปข้างในนั้นอีกด้วย ยิ่งฉันเอ่ยขอร้อง เขากลับยิ่งดูตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อย ๆ ฉันทนไม่ไหวจนต้องเหลียวหลังกลับไปมอง แต่แล้วก็ต้องตกใจสุดขีด นี่มันไม่ใช่หมอ แต่นี่มันอาจารย์สมัยมหาวิทยาลัยของฉันไม่ใช่เหรอ? ทันใดนั้น เขาก็โถมกายกระแทกกระทั้นสวนเข้ามาหาฉันอย่างรุนแรง ...

"ไม่... อย่า พะ... พอก่อน... สี่คนมันมากเกินไป ฉันรับไม่ไหวหรอก" บนรถบัสยามเที่ยงคืน เพื่อนร่วมงานสี่คนของสามีฉุดกระชากฉันกดลงกับเบาะนั่ง เรียวขาทั้งสองข้างถูกพยายามถ่างออกอย่างแรง เพื่อนร่วมงานคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันสะบัดเข็มขัดออกมา แล้วฟาดลงบนบั้นท้ายแน่นตึงของฉันอย่างแรง "ถ่างขาออก! ผู้หญิงอย่างแก มันก็คู่ควรจะให้พวกพี่ๆ ได้เสพสุขกันหน่อยสิ" จากนั้นเขาก็ฉีกกระชากกางเกงในที่เปียกชุ่มของฉันจนขาดวิ่น