วัยรุ่น

พี่เถื่อนคนนี้ น่ารักจะตาย [ราชา x ไอริน] ผู้ชายอันตรายที่ใครๆต่างก็กลัว แต่ทำไมเธอกลับมองว่าเขาน่ารักขนาดนี้กัน นี่สินะที่เขาเรียกกันว่า ความรักทำให้คนตาบอด "บ้านอยู่ไหน จะไปส่ง" "ไม่เป็นไรค่ะ นะ..หนูกลับเองได้" "กลัวกูไปปล้นบ้านว่างั้น?" "คือ.." "เออ งั้นก็กลับเองแล้วกัน!" ราชา วิศวะปี4 หน้าโหดแต่อยู่ในโหมดโหดเหมือนกันกับหน้านั่นแหละ ชอบของหวาน นิสัย ใครพูดไม่รู้เรื่องก็ตบหมดอ่ะ "มึงอย่าทำหน้าอ้อนตีนไอริน" ไอริน นิเทศปี2 สาวแว่นใจกล้าเกินร้อย เห็นดูติ๋มๆแต่ขี้อ่อยมาก นิสัย อย่าให้ต้องโมโห เพราะจบไม่สวยสักราย "แค่พี่จุ้บตรงนี้ หนูก็จะหายเจ็บ" เอซ/แอล วิศวะปี4 สองแฝดที่รักกันดี ชอบอะไรเหมือนๆกัน นิสัย ขี้แกล้ง ชอบปั่นหัวเพื่อน โดยเฉพาะกับราชา "ถ้ามันทิ้งน้อง พวกพี่พร้อมเสียบ"

รักครั้งแรกอาจไม่ใช่รักสุดท้ายในชีวิต แต่บางคนก็คิดว่ารักในใจจะเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว แม้ต้องเจ็บปวดในรักที่ไม่มีทางสมหวัง อย่างเช่นนินจาที่แอบรักนราธิป เพื่อนซึ่งสนิทมาหลายปีและคิดว่าหัวใจเธอจะไม่เปลี่ยนไป แม้กาลเวลาผันผ่าน และเมื่อถึงวันหนึ่งเมื่อเขาทิ้งรักเธอไปและเหยียบย่ำมันอย่างไร้ค่า แม้เธอจะบอกว่าตั้งท้องกับเขา เธอก็รู้ ถึงรักเพียงใดก็ต้องจากลา ความเป็นเพื่อนก็ให้สิ้นสุดลงเช่นกัน ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ ทรายสีรุ้ง

เขาเคยเป็นคนที่แสนดี แต่เพราะเธอ เขาจึงกลายเป็นผู้ชายอันตราย ถ้าเธอไม่ทิ้งเขาแล้ววิ่งตามหาอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง เขาก็ไม่ต้องเป็นคนใจร้ายในสายตาเธอ "มีใครเคยบอกไหมว่าเธอน่ารำคาญ"

"เธอติดหนี้บุญคุณฉันแล้วนะ ทีนี้จะชดใช้หนี้ยังไง" "แลกด้วยร่างกายได้ไหม" "คิดจะแลกด้วยร่างกายอะ ไม่เสียใจภายหลังหรือไง" "ก็เสียใจนะ แต่นายมันก็น่ากินไง"เฮอะ! _________________ นักรบ อายุ 21 ปี เฮดว้ากคณะวิศวกรรมศาสตร์ เอกเครื่องกล ชั้นปีที่3 เจ้าของผับและร้านเหล้าหลายแห่ง หนุ่มหล่อ รวย ตัวสูง หน้านิ่งปากร้ายนิดๆแต่ใจดี "ยัยภัยคุกคาม คุกคามทุกสถานการณ์ ให้ตายเถอะ" __________________ ลูกพีช อายุ 21 ปี สาวคณะบริหาร ชั้นปีที่3 ตัวแม่คณะบริหาร สวย อึ๋ม แสบแบบไม่มีที่ติ "เกลียดผู้ชายที่ชื่อนักรบนะ แต่ให้ตายเถอะหมอนั่นน่ากินเป็นบ้า"

เกิดมายังไม่เคยถูกใครปฏิเสธสักครั้ง แล้วเขาเป็นใครถึงได้กล้าปฏิเสธเธอหน้านิ่ง ๆ แต่ดันหล่อแบบนี้กัน

เมื่อ "อัลกอริทึม" ของลูกชายนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพล ดันไปประมวลผลพลาดจนตกหลุมรัก "ลูกสาวร้านข้าวแกง" ที่มีดีแค่สูตรลับพริกแกงและความขยัน การคำนวณที่ว่าแม่นยำยังต้องพ่ายให้กับหัวใจที่คอยแต่จะหาเรื่องไปกินข้าวแกงทุกวัน!

“มิล่า” ที่ก่อแต่ปัญหาให้ครอบครัวไม่หยุดไม่หย่อน จนเกิดปัญหาภายในครอบครัว เธอจึงถูกลงโทษโดยการถูกส่งตัวมาที่ “เซนต์อาเรียแห่งความหวัง”  ซึ่งเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงเรื่องวินัยและหลักศาสนาเข้มงวดเธอย้ายมาปรับตัวในสถานที่แห่งนี้ เธอมักโดนกลั่นแกล้งเสมอ แต่มีหรอที่คนแบบมิล่าจะไม่ตอบโต้กลับ เธอตอบโต้กลับทุกครั้งที่มีโอกาส แต่ดันโชคร้ายของเธอ ที่พระเจ้าไม่เคยรับฟัง ทำให้เธอถูกลงโทษอยู่เสมอ ระหว่างที่เธอเริ่มหมดศรัทธาในพระเจ้านั้น เธอก็ได้พบกับ “มาร์ช” เขามองเห็นถึงความเจ็บปวดในแววตาของมิล่าและค่อยๆเข้ามาในชีวิตของเธอในฐานะ ‘เพื่อน’แม้ทั้งสองจะรู้ว่าพวกเขาไม่ควรรักกัน เป็นเพราะกฎของโรงเรียน มิล่ายังคงติดอยู่กับซากอดีตที่เธอไม่อาจหนีพ้นท่ามกลางผู้คนมากมายที่แซ่ซ้องร้องสรรเสริญ พร้อมกับเสียงอธิฐานของใครหลายๆคน พร้อมบทเพลงที่นมัสการพระเจ้าในวันอาทิตย์- ความรู้สึกที่ทั้งสองมีให้กันคือสิ่งที่จริงใจที่สุดในชีวิต แต่ก็เป็นสิ่งที่ไม่มีใครอวยพรให้เป็นจริงสุดท้ายความรักครั้งนี้จะกลายเป็นบาปที่ต้องชดใช้? หรือเป็นสิ่งเดียวที่ให้ทั้งสองคน ‘เชื่อ’ อีกครั้งไม่ใช่แค่กันและกัน…แต่ในความหวังของพระเจ้า

ไม่ชอบขี้หน้าเขา....ผู้ชายเจ้าชู้ทำตัวเป็นคาสโนว่าตัวพ่อ แต่เธอกลับหลีกเลี่ยงเขาไม่ได้เพราะดันเป็นพี่รหัสน้องรหัสกัน และยิ่งเธอแสดงออกว่าไม่ชอบเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งวิ่งพุ่งเข้าหามากเท่านั้น! "ฉันว่าเธอก็น่าสนใจดี ไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือน" "จริงๆ ถ้าเธอได้ผัวรวยแบบฉันไปครอบครองเนี่ย กระเป๋าตังค์ของเธอแทบจะไม่ต้องใช้เลยนะ สนใจเอาฉันไปนอนกอดไหม หืม?"

ชีวิตของ 'เธอ' เปลี่ยนไปเมื่อได้เจอเขา ส่วนชีวิตของ 'เขา' เปลี่ยนไปเมื่อได้แต่งงาน...กับเธอ

“มีอะไรครับ” หนึ่งในเพื่อนของผม เอ่ยถามคนที่อยู่หน้าประตู ซึ่งอาจจะเป็นแขกในงานนี่แหละ ผมไม่ได้ให้ความสนใจ “ไอ้วอร์มคนของป๊ามึงมา” แต่พอประโยคนี้ดังขึ้นผมคงต้องให้ความสนใจแล้วล่ะ ผมเงยหน้าจากแก้วเหล้า จึงได้เห็นชายชุดดำสองคน แต่ผมมั่นใจมากว่าไม่มีทางมาแค่สองคนอยู่แล้ว “นายท่านมีคำสั่งมาว่าให้คุณชายห้ากลับบ้านพร้อมพวกเราครับ” หนึ่งในชายชุดดำเป็นฝ่ายพูด ในขณะที่ผมมองหน้าพวกเขา “นายท่านฝากมาบอกว่าหมดเวลาสำหรับความเสียใจแล้วครับ ถ้าหากว่าคุณชายห้าไม่กลับไปพร้อมพวกเรา นายท่านจะมาด้วยตัวเอง” ชายชุดดำคนที่สองพูดเสริมเมื่อเห็นผมนั้นนั่งนิ่ง เป็นคำสั่งหรือคำขู่กันแน่นะ ป๊าก็คือป๊าวันยังค่ำ อยากได้อะไรก็สั่ง ๆ ๆ อยากให้หมดเวลาของความเสียใจก็สั่ง มันง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง แล้วยังไงล่ะ แล้วผมก็ต้องทำตามไง เพราะถ้าไม่ทำตาม ยังไงท่านก็จะมาตามผมด้วยตัวเอง แล้วผมก็ต้องทำตามเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงอยู่ดี ยอมกลับไปแบบไม่ต้องมากปัญหาจะดีกว่า เพราะไม่มีใครต่อต้านป๊าคงคาสำเร็จสักคน

“ ผู้หญิงบ้าไรว่ะ โครตดื้อ อย่าให้ถึงวันแต่งงานนะเฌอลิน…“ มาร์ค มาเฟียหนุ่มที่ต้องขึ้นรับตำเเหน่งเเทนผู้เป็นพ่อตั้งเเต่อายุน้อย โดยมีพันธะสัญญาคือการเเต่งงานกับเธอ เฌอลินคุณหนูสุดดื้อ ที่เจอหน้าเขาทีไรเป็นต้องเถียงกัน จนวันหนึ่งความดื้อของน้องทำให้เขาอยากปราบเธอด้วย... ” ถึงเธอจะเป็นเพื่อนน้องสาวฉัน ถ้าฉันต้องการ ยังไงเธอก็ไม่รอดเฌอลิน “

“เฮียไม่ได้ชอบน้ำขิง แล้วเฮียจะตกลงหมั้นกับน้ำขิงทำไม” “ผู้ใหญ่ต้องการ” นั่นคือคำตอบสั้นๆของผู้ชายที่เติบโตมาพร้อมกับเธอ คำตอบที่ไร้ชีวิตชีวาแต่กลับสร้างความฉุนเฉียวให้เธอได้อย่างมหาศาล!

ปากแข็งนักใช่ไหม ได้!! งั้นเจอของแข็งงัดปากหน่อยเป็นไง!!!!

เขา ชายหนุ่มผู้มีใบหน้านิ่ง เพียงแค่ปรายตามองใครๆ ต่างก็เกรงกลัว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเป็นที่ชื่นชอบของสาวๆ หลายคน แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะสนใจใคร แค่เอาเสร็จก็จบ! เขาไม่เคยมีอะไรซ้ำกับผู้หญิงคนไหน ยกเว้นเธอ ที่เขาเผลอไปมีอะไรด้วยในคืนนั้น ซึ่งเป็นน้องสาวของว่าที่คู่หมั้นเขาในอนาคต เหตุการณ์ต่างๆ ระหว่างเขากับเธอมันทำให้เธอทั้งสองเริ่มใกล้ชิดกันมากขึ้นจนกลายเป็นความผูกพันธ์ที่เขาไม่คิดว่าตัวเองจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้…

"ฉันจะไม่ข้ามสถานะเพื่อนของเราเด็ดขาด" ______________ มาร์ติน อายุ 21 ปี นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ เอกเครื่องกล ปีที่ 3 ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลา นิ่งขรึมแต่แฝงไปด้วยความสุภาพ เขา…ไม่ชอบเล่นกับความรู้สึกของใคร และก็ไม่ชอบให้ใครมาเล่นกับความรู้สึกของตัวเอง __________________ พราวฟ้า อายุ 21 ปี นักศึกษาคณะบริหารชั้นปีที่3 หญิงสาวผู้มีใบหน้าสวยงามเป็นที่สะกดใจของหนุ่มๆ กริยาอ่อนหวานแต่ไม่ใช่คนอ่อนแอ _________________

เธอหายไปในวันที่เขากำลังจะสารภาพรัก...แต่สุดท้ายโชคชะตานำพาให้ทั้งสองกลับมาพบกันในฐานะ " สายรหัส "

ธันวา คุณชายถังแตกเหตุเกิดจากทะเลาะกับผู้เป็นพ่อเลยหอบเอาความฝันตั้งแต่วัยเด็กมาก่อร่างสร้างฐานทำธุรกิจขึ้นมาเอง แต่นอกจากความฝันแล้วก็ไม่มีอะไรติดตัวมาเลยนอกจากความหล่อ เลยต้องพึ่งพา ริกะ นายทุนสาวเข้ามาช่วยสักหน่อย

“รินรดา” ได้รับเชิญให้ไปร่วมงานแต่งของ ชายที่เธอเคยแอบชอบสมัยมัธยม เธอตัดสินใจไปงานนั้นเพื่อพิสูจน์กับตัวเองว่า เธอไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว แต่วันเดียวกันนั้น เธอกลับได้เจอใครบางคนที่ไม่ได้พบหน้ากันมานานกว่าสิบปี และดูเหมือนว่าเขาจะจำเธอได้ขึ้นใจ…

ความสัมพันธ์ที่เริ่มจากการลองเล่นกับหัวใจ นางเอกโดนเพื่อนท้าให้จีบหนุ่มเย็นชาอย่างพระเอกที่ใครๆก็ต่างรู้ว่ากิตติมศักดิ์ของพระเอกนั้นไม่ธรรมดา ทั้งเย็นชา ทั้งเข้าถึงยาก ไม่ชอบวุ่นวายกับใคร รักสันโดษเป็นที่สุด แต่เมื่อท้ามาคนที่ชอบท้าทายเป็นทุนเดิมอยู่แล้วอย่างนางเอกมีหรือจะไม่ลองดู ตอนแรกก็ตึงอินโทรเวิร์ทสุดๆนางเอกจีบเท่าไหร่ก็เมินแต่พอโดนอ่อยบ่อยๆจนติดใจเท่านั้นแหละ ตามหวงนางเอกไม่ห่าง "แล้วจะให้ฉันทำยังไงถึงจะห้ามเธอได้" "เฮียชอบแพรไหมล่ะ ถ้าชอบก็จีบแพรสิ"

“หนู... หนูทำสร้อยพี่ขาด... เดี๋ยวหนูชดใช้ให้นะคะ! “ชดใช้...” ไฟท์เอ่ยขึ้นสั้นๆ “ฉันไม่ต้องการเงิน” ไฟกระซิบเสียงแผ่วริมใบหูเล็ก ก่อนจะผละออกมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้าง “แต่เธอต้องชดใช้ด้วย ‘เวลา’ ของเธอ” “มะ... หมายความว่ายังไงคะ” “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตลอดหนึ่งเทอมเต็มๆ...” “ห๊ะ! บ้าไปแล้ว! ทำไมหนูต้องทำถึงขนาดนั้นด้วย!” ข้าวหอมโวยวายลั่น เบ๊เนี่ยนะ! นี่มันยุคไหนสมัยไหนแล้ว ยังมีการบังคับขู่เข็ญกันแบบนี้อยู่อีกเหรอ ไฟท์ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ “ก็เลือกเอา... จะยอมเป็นเบ๊ฉันดีๆ หรือจะให้ฉันเอาเรื่องนี้ไปฟ้องสโมสรนักศึกษาว่าเธอจงใจทำลายทรัพย์สินและสัญลักษณ์อันทรงเกียรติของคณะวิศวะ โทษฐานทำลายเกียร์รุ่นพี่... โดนแบนกิจกรรมทั้งเทอมแน่ๆ” “ก็ได้! เป็นเบ๊ก็เป็นเบ๊! แต่แค่เทอมเดียวเท่านั้นนะคะ!” “โอ๊ยยยย! แกเอ้ย ฉันอยากจะบ้าตาย! ทำไมชีวิตเฟรชชี่วัยใสของฉันต้องมาพังทลายตั้งแต่วันแรกเพราะไอ้รุ่นพี่ปีศาจด้วยเนี่ย!”