11 Novels & Stories

บทที่ 4 เพื่อนเราคนนี้ไร้เดียงสา อารยารู้ว่าเพื่อนประหยัดมาก เงินทุกบาทที่หามาได้ต้องใช้สอยอย่างรอบคอบ แม้แต่ของฟุ่มเฟือยเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็แทบจะไม่ได้ซื้อ เธอจึงมักจะแบ่งปันสิ่งที่ตัวเองมีให้เพื่อนด้วย อย่างพี่สาวของเธอที่ทำงานอยู่ในบริษัทเครื่องสำอางชั้นนำ เมื่อได้สินค ้าทดลองใช้มา เธอก็มักจะนำมาแบ่งปันให้เพื่อนคนนี้ได้ใช้เสมอ “อือ อีกประมาณหนึ่งอาทิตย์ภาคต่อของทรูเลิฟจะออกมาแล้วนะ ได้อ่านที่ให้ไปหรือยัง”

Rrrrrrr สัญญาณเตือนจากเครื่องสื่อสารข้างหูผมดังขึ้น เสียงของนักวิจัยลอดผ่านเข้ามาพร้อมกับโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า เขาจ้องมองผมด้วยสายตาเย็นชา แต่ในแววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความหิวกระหายข้อมูล "เอ็กซ์ ภารกิจถัดไป มนุษย์ลูกครึ่งกบในหนองน้ำเขตปิดตาย น้ำเชื้อของพวกมัน มีเอนไซม์พิเศษที่ช่วยเรื่องการคงสภาพยีนส์ในอุณหภูมิสูง รีบหน่อยมันจะเปลี่ยนที่อาศัย"

เพล้ง เสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บตามด้วยเสียงจานตกลงกระทบกับพื้นจนแตกทันทีที่มะลิพูดจบ ด้วยความไม่ชำนาญทำให้นิ้วของดอกฟ้าเผลอจุ่มลงไปในหม้อจนเกิดความเจ็บและตกใจจนทำให้อีกมือเผลอปล่อยจานใส่เนื้อหมูจนตกลงบนพื้นแตก เสียงของหล่นตกแตกพร้อมกับร่างของดอกฟ้าทรุดลงไปนั่งก

เวลาผ่านเกือบห้านาทีได้ เกมจ้องตากันแบบเด็กๆ ถึงจบลงโดยที่หล่อนเป็นฝ่ายหลบตาเขาก่อน เสียงฝีเท้าก้าวมาหยุดืนอยู่เบื้องหน้า รอยยิ้มบางๆทว่าเย็นเยียบนั่นทำเอาใบบัวหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก ฝ่ามือบางเริ่มชื้นเหงื่อ สายตาหลุบต่ำลงทันทีที่เ ห็นอีกฝ่ายจ้องตรงมายังเธอเขม็ง “ Could you please explain the topic i just taught in a way that i can understand, For example, What is the main point of this article? ”

เข้าสู่ห้องสอบ หนิงหยางมองหาเลขที่ห้องสอบของตนเอง อาจารย์คุมสอบเห็นเข้าจึงเดินเข้ามาสอบถามหนิงหยางถึงหมายเลขห้อง หนิงหยางแจ้งหมายเลขห้องให้กับเขาแล้วอาจารย์ก็เดินนำหนิงหยางไปยังห้องสอบ โชคดีที่หนิงหยางไม่ได้นั่งใกล้สุขา ไม่เช่นนั้นกลิ่นของมันคงทำให้เขาหมดอารมณ์ท

“โอเคจ้ะ” มินตรารับปากก่อนที่พลอยพิชญาจะเดินออกไปทางประตูด้านหลังห้องอาหารที่มีทางเดินเล็ก ๆ ตรงไปยังสวนดอกไม้ของรีสอร์ท แสงจากโคมไฟในยามราตรีอาบไล้ไปทั่วพื้นหญ้าและและดงดอกไม้สีสันลานตาทั้งยังส่งกลิ่นหอมในยามค่ำคืน แสงสว่างทำให้เธอมองเห็นแผ่นหลังของร่างสูงให� �่ที่ยืนอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ เขาเป็นชายชาวต่างชาติอย่างที่มินตราบอก และกำลังยืนหันหน้าไปยังแม่น้ำเจ้าพระยาที่กำลังไหลเอื่อยเบื้องหน้าอย่างเพลินใจ

แล้วปลายสายก็กดตัดสายไปทันที “ไอ้เนตร มึงคุมงานนะเว้ย! กูไปโรงครัวก่อน หิวว่ะ” เขาเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกงยีนส์เก่าๆ ของตัวเองพร้อมกับลุกขึ้นขยับหมวกเซฟตี้และคอเสื้อยีนส์ตัวเองให้เข้าที่แล้วเดินไปยังรถกระบะสี่ประตูฟอร์ด แร็พเตอร์ สีเทาของปี 2020 คู่ ใจของตัวเองที่เปลี่ยนล้อยกสูงเพื่อให้สะดวกเวลาขับขี่บนภูเขาและถนนที่ขรุขระ

อเล็กซิสตอบ เรมีจึงช่วยเธอเช็กข้อมูล เขาคล่องกว่า “อืม อย่าเพิ่งคิดว่านานเท่าไรเลย น่าจะโดนสอยลงทะเล” เขาตอบ “ทางไปนิวโฮปมีระบบป้องกันการรุกรานด้วย ลูเซียนให้ข้อมูลมาหมดเลยเหมือนรู้ว่าพวกเราคิดยังไง” พอเรมีกดปุ่ม รูปกะโหลกสีแดงขึ้นตามจุดต่าง ๆ “เพียงแค่ยานพาหนะประหล าดเฉียดเข้าใกล้จะถูกสอยร่วง ยิ่งยานพวกนี้พวกเราขโมยมา ฉันแน่ใจว่าเลขพาหนะถูกบันทึกเข้าไปแล้ว”

LONDON MAN Time: send picture (รูปผลตรวจ) Zer'VIA : -_-'! NAVA : หลานกูเยอะดี-_- Nawinzinn: มึงคิดว่าได้แฝดสาม แล้วจะจบง่ายๆเหรอไอ้ไทม์-_- TIME: why why why?^[]^

Gray Part End 🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶 😻ความฟินนี้ ไหนใครชอบ คอมเมนต์กันมาเลย!!👇👇