13 소설 & 이야기

Part ออโต้ มือถือผมกลับมาใช้งานได้แล้ว หลังจากที่ดับสนิทไปเมื่อช่วงบ่าย ผมเปิดดูพบว่ามีทั้งแชตทั้งโทรเข้ามามากมาย ผมเลือกอ่านของพ่อกับแม่ก่อน

“ไม่ยุ่งไม่ได้หรอกครับ เพราะตอนนี้เราสองคนชักจะมีปัญหาแล้วครับ” เธอร้อนใจขึ้นมาเลย “ปัญหาอะไร?” “คุณอรรู้จักวันชัยมั้ยครับ ยามใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานเมื่อสามเดือนก่อนน่ะครับ”

เขากระโดดขาเดียวไปที่โซฟา เปิดสมุดโทรศัพท์หาเบอร์ของเลขาแล้วโทรออกด้วยโทรศัพท์ภายในห้องพัก “บอสจะกลับไปพักที่โรงแรมหรือกลับบ้านคะ” เลขาวัยสามสิบสี่ปีนามว่ามัณฑนา ถามเจ้านายที่เด็กกว่าสองปีอย่างนอบน้อม เมื่อนั่งรถออกจากโรงพยาบาล

ฉันขมวดคิ้ว “ใครคะ” “แฟนของแฟนเก่าหวาน ดีที่ช่วยทัน สงสัยเครียดมาก ทั้งความดัน ทั้งระดับฮอร์โมน”

ทูอินวัน NC ยุทธนายื่นมือมาสัมผัสกับแก้มใสๆ ของภรรยาอย่างแผ่วเบา หญิงสาวเอียงหน้าซบสัมผัสกับมือนั้นอย่างน่าเอ็นดู มือของสามีเลื่อนลงมาจับชายเสื้อยืดสีขาวของปัทมาภรณ์ แล้วถลกมันขึ้นมา ก่อนจะถอดมันออกมาทางศีรษะของหญิงสาว ร่างส่วนบนของเธอเปลือยเปล่า หน้าอกสองข้างตั้ งชูชัน ผิวขาวนวลขับเน้นให้สองเต้าดูโดเด่น

ร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าเซนติเมตรหันมามองญาติผู้พี่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระต้องไปทำ พี่มีอะไรหรือเปล่าครับ” “ไม่ออกไปเที่ยวไหนบ้างเหรอ คืนนี้ไปผับในเมืองกับพี่ไหม” ตะวันเดินเข้ามาใกล้ วางมือลงบนบ่ากว้างของเลโอ ระยะห่างที่ลดลงยิ่งขับให้เห็นความแตกต่าง ของส่วนสูงระหว่างพวกเขาชัดเจน

รมปี . . ฟาวววววว... ควับ! “กรี๊ดดดดด...” เสียงกรีดร้องโหยหวนดังออกมาจากร่างอวบอัดเมื่อเสียงเส้นหวายแหวกอากาศครั้งแรกกระทบผิวกาย ดวงตาสวยงามสะท้านใจชายเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส พานคิดไปว่านางแพงถูกเฆี่ยนไปถึง 30 ครั้งกว่าจะตาย แล้วหล่อนเล่ากี่ครั้งกันที่ความเจ็ บปวดนี้จะสิ้นสุดลง

เขาขึ้นด้วยความเป็นห่วง “วันนี้ฉันจะนอนคอนโด” เสียงเครื่องยนต์จากรถสปอร์ตรุ่นลิมิเต็ดที่มีเพียงสิบคันในโลกดังกระหึ่มก่อนจะพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่รถและชายหนุ่มที่อยู่ในนั้น แสงแดดที่ส่องกระทบกระจกรถทำให้เขามองเห็นภาพเบื้องหน้าเป็นสีขาวโพ ลน เพราะการอดนอนเป็นระยะเวลานานส่งผลกระทบต่อสายตาของเขาเป็นอย่างมาก เมื่อม่านตาของเมสันปรับแสงได้ไม่กี่วินาทีถัดไปก็เกิดเสียงดังขึ้น

บทที่ 1 สภาพการจราจรยามพลบค่ำยังคงแออัดเช่นเดียวกับทุกวัน อากาศช่วงปลายเดือนเมษายนซึ่งเป็นฤดูร้อน ยิ่งทำให้เมืองที่แออัดไปด้วยผู้คนและตึกรามบ้านช่อง ทวีความร้อนอบอ้าวมากขึ้นไปเป็นเท่าตัว ผู้คนที่อยู่บนยวดยานและสัญจรไปมาบนท้องถนน สีหน้าล้วนแต่ปราศจากรอยยิ้ม หา กทว่ากลับเป็นข้อยกเว้นสำหรับชายหนุ่มในชุดกางเกงยีนเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูที่ปักตราสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยชื่อดัง โครงหน้าคมคร้ามหล่อเหลาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ดวงตาเปล่งประกายแห่งความสุขออกมาอย่างน่าอิจฉา เหมือนดั่งว่าสภาพแวดล้อมอันเลวร้ายเหล่านั้นไม่สามารถทำอะไรเขาได้

​