Novel & Cerita 40 Seconds

“Wala ring kwenta, maglakad man o naka-kotse parehong tayong hindi aabot.” “May 47 minutes pa naman tayo. Lumipat ka at ako d’yan, may alam akong shortcut,” sabay hawi sa akin na hindi pa naaalis ang seatbelt. “Dalian mo naman, itulak kita r’yan, e.”

"Ang dalawang henyo ay parehong tumapos sa 10.4 segundo! Inabot na ninyo ang limitasyon ng bilis, kahanga-hanga!" Nanginginig ang mga talukap ng mata ni Jacob. Pareho silang tumapos sa 10.4 segundo. Walang sinumang nakakapantay sa bilis niya noon. Ngayon, nagawa ito ng batang genius na si A. Umangat ang mga labi ni Jacob sa isang ngisi, kanyang mga mahabang daliri ay tumutiklop sa keyboard ng telepono bago mag-send ng mensahe.

“Nandyan na ako before magstart, promise!” Agad syang kumilos. Alas otso na at 30 minutes na lang ay mag-uumpisa na ang audition para sa gaganaping movie. Naligo sya ng mabilisan, usually ay 40 to 50 minutes sya kung magbabad. Pero dahil kailangan nyang bilisan ay naging 10 minutes lamang ang nagawa nyang pagligo. Nagbihis na rin sya kaagad at naglagay ng light make up.

tugon ni El at kaagad na nagsimulang buksan ang bawat compartment ng locker. "You have one hour and twenty minutes remaining time..." paalala ng boses sa speaker. Sinimulan kong tingnan ang bawat compartment sa pangalawang locker at pare-pareho 'yong naglalaman ng malambot na puting unan at maliban doon ay wala nang makikitang ibang bagay sa loob no'n. This might take much of our time if we just keep searching like this.

Nagload 'yon at maya-maya'y nag open. Video 'yon. Madilim ang paligid nang lugar na nilalaman ng file. Inabot nang 40 seconds bago bumukas ang ilaw. Hindi ko na talaga sana itutuloy ang panonood nang biglang may ingay na namuo ro'n. Isang sigaw ang sumambulat sa video. Boses nang isang babaeng tila d*******g sa sakit. Kinabutan ako nang bahagya sa narinig.

SAMANTALA, nang nawala ang pokus ng camera kay Anthony ay mabilis nitong dinukot ang telepono niya mula sa bulsa ng pantalon niya. “Bilisan mo.” [“Isang oras bago ako makarating.”] Tumingin si Anthony sa relo niya, tapos ay sa wedding coordinator nila. [“Forty minutes, kailagan mong makarating dito,”] sagot ni Anthony. “Malabo.” Huminga nang malalim si Anthony at saka sumagot. “Okay, susubukan kong i-delay.”

Marahil ay gusto lamang niyang magkaroon ng ibang mapag-uusapan upang mawala ang kakaibang tensiyong bumabalot sa kanilang dalawa. Napatingin muli sa kaniya ang lalaki. "So..." Bahagyang bumaba ang boses nito. Bago pa man siya makapagsalita ay marahan nitong hinawakan ang kaniyang mukha. Unti-unti siyang hinila palapit at sa loob ng ilang segundong iyon ay muli nitong idinikit ang mga labi sa kaniya. "We have forty-five seconds left."

Ang mga mata niya—matatalim, pero may halong aliw habang pinagmamasdan si Bhem. “Mga forty-five minutes na rin siguro,” aniya, sabay ngisi. “F-FORTY-FIVE MINUTES?! Langya ka, Jack!” halos mapasigaw si Bhem pero agad napigilan ang sarili. Mabuti na lang at soundproof ang opisina. “Relax. Natuwa lang akong panoorin kang nagmumura’t kinikilig mag-isa,” sagot ng lalaki, dahan-dahang tumayo.

Dahil doon, mas lalong nag-init ang galit sa kanyang dibdib, at mas lalo niyang dinalasan at biniatan ang haplos ng kanyang mga kamay sa sensitibong bahagi ng katawan nito. Tinignan ni Warren ang kanyang marangyang wristwatch. "I will give you exactly ten more minutes. Kapag wala ka pa rin pagkalipas ng sampung minuto, aalis na ako." Sampung minuto? Paano siya makakarating doon sa ganoong kaunting oras?!

At sa katahimikan ng gabi, tuluyan na rin siyang dinalaw ng antok. --- KINABUKASAN Magkasabay na binagtas nina Fourth at Caramel ang daan patungong kabilang barangay. Kailangan nilang maglakad ng halos isang oras upang makarating doon. Si Fourth, puro reklamo—masyado raw malayo ang lalakarin nila. Aniya, lumalaki na raw ang muscles niya sa binti. “Cara, anong oras na ba? Sabi ni Nay Salome, 45 minutes lang daw, pero bakit parang ang tagal?” angal ni Fourth.