Slice Of Life Novels & Stories

Inilapag ko ang basket sa table at dumiretso na sa kwarto kung saan ako natutulog. Binuksan ko ang drawer na malapit sa kama kung saan ako natutulog at inilabas ang hunting knife ko na napalilibutan ng red diamond at may tatak na RED Diamond sa blade nito. Looking at it intently, ano kaya ang buhay ko kung hindi ako napasama sa organisasyon? magiging katulad kaya ako sa mga nandirito sa isla, kuntento at masaya? Kung hindi kaya kami kasali sa organisasyon hindi sana namatay si mommy.

Nakaawang iyon kaya dahan-dahan akong pumasok sa loob. Madilim at tahimik na silid ang unang sumalubong sa akin pero hindi kalaunan ay may naaaninag na akong maliit na liwanag na nagmumula sa lampshade. "Ahhh....ughhh....yes...lick me there...u..ughh...eat me..ughh!" "Slurp....ughh....ahhhhh...ugh!"

Ang kabalintunaan ay halos hindi mabasa. Humigop ako ng champagne, ang mga bula ay gumagawa ng kaunti upang paginhawahin ang aking mga ugat. "Unbelievable," bulong ko sa sarili ko, tumutulo ang boses ko sa paghamak. Nag-tap ako ng higit pang mga larawan, ang aking mga mata ay nanliit sa bawat pag-swipe. Ang buhay ni Pia ay tila napakakaraniwan, ang kanyang buhay ay kulang sa karangyaan na nakasanayan ko na. Gayunpaman, siya ang pinili ni Luke. Para bang tinalikuran niya ang marangyang buhay na pinagsaluhan namin para sa isang bagay na hindi gaanong kaakit-akit.

Hindi na muli niyang napigilan ang pagpatak ng luha sa kanyang mga pisngi "Magulo ang buhay namin. Minsan, alam mo, pinapangarap ko na lang na mamuhay sa simpleng buhay. 'Yung malaya kong nagagawa lahat ng gusto ko nang walang kumo-kontrol ng mga desisyon ko sa buhay. Naiinggit nga ako sa 'yo minsan. You are living the life you want, Karina." "Akala ko rin noon, dapat kong kainggitan ang lahat ng mag kumpleto at buon pamilya. Pero hindi pala lahat, gano'n kasaya tulad ng napapanood ko sa mga telenovela's. Hindi pala lahat, happy family. Kahit paano, hindi pala dapat ako mainggit."

biglang sulpot ni lucas sa tabi ko na may bitbit na paper plate na puno ng lumpiang Shanghai at spaghetti. "Iniisip ko 'yong malungkot kong buhay dahil wala akong love life, samantalang 'yong kaibigan ko at pinsan ko meron." "Sabi nga ni sining dati 'di ba, Do not go in search of love but go in search of life, and life will find you the love you seek." Tumingin lang ako kay lucas at kumuha ng isang shanghai sa kanyang plato.

lapit ko sakanya Nagpriprito kasi siya ng ano ba toh? "Tosino malamang!" "Ayy!bet ate!naka tosino tayo ah". "Syempre naman! maghahanap ka ng trabaho diba?so dapat masarap ang ulam" Ganiyan kami! Kung sa iba kapag mayaman slice bread lang ayos na?tinapay?diet daw? Kami nga siguro oo minsan nagda diet din pero..minsan lang kasi kami kumain ng masarap.. Kaya sobrang saya na namin tapos yung iba dyan sobrang mapili naku naku!

Pag-iiba ko ng tanong sa kaniya. "I miss your slice..." "Bastos ka talaga!" Bulyaw ko sa kaniya. Nako at buti wala nang tao dito masyado. Magpapakain nalang ako sa lupa kung marinig nila yun. Tumawa naman ito ng malakas at binigyan ko siya ng masamang titig. “Slice of cake or maybe cupcake?” Sinamaan ko siya ng tingin. “Whatever, Archer!”

Kapwa nakangiti nilang tinatanaw ang araw na malapit ng lumubog. Walang nagsasalita sa kanila, kapwa lang sila nakangiti habang tinatanaw ang araw. Papalubog man ito pero bukas ay sisikat din at iyon ang tanda na simula na ng panibagong yugto ng kanilang buhay. Ang buhay na magkasama bilang isang mag-asawa, bilang isang pamilya. "I love you Mommy ko." pahayag ni Blade sabay halik sa noo niya.

Humina ang kanyang boses. Tipid itong ngumiti sa kanya. “Potomu chto moya zhizn' - bardak, i ya ne khochu vtyagivat' tebya v eto. YA ne khochu, chtoby ty zhil s oruzhiyem pod krovat'yu.” [translation: Because my life is a mess and I don't want to drag you into it. I don't want you to live a life with guns underneath your pillow.] Parang may kung anong kumurot sa kanyang dibdib at nanatili siyang nakatitig dito at nakikinig sa kung ano man ang sasabihin nito.

Ang buhay sa palasyo , hindi madali para sa akin.I was constantly bombarded with activities.If i have known to be a part of it in this lifetime i still don't know how much of it should be allowed to see every single day.The whole world seems to get bigger every passing day and it seems like i am not really doing anything for me to call this one a living ,it is a broken dream formed with a lot of responsibilities.