About My Life Story นิยาย & เรื่องราว

"I know that every one of you who are here tonight mostly are from a well known family and famous clan in and outside the country. Telling you about my achievements will only bore you,so instead let me tell you my story." The crowd cheered maybe not expecting that I will just tell them a story. Mas mabuti nang sa akin manggaling na galing ako sa hirap. Alam ko pagkatapos nitong gabing to dadagsain ako nang mga issues kaya mas mabuting unahan ko na. "Gusto niyo ba yon?" I heard them laughing and clapping their hands as they nodded their heads in unison. "Actually this is my favorite story of all times. A story of hardships, struggles and survival. Maybe karamihan sa mga andito ngayon ay hindi

wika ko. "Sige," sang-ayon naman niya. Nang kumakain na kami marami siyang baong kwento patungkol sa mga ka work niya na daig pa daw naging taga pagmana ng kumpanya. Kong maka utos ay akala mo kong sino. Natatawa na lang ako sa mga kwento niya. Napaka bubbly person kasi niya na hindi ko man lang magawa. I grew up with a serious life. Hindi uso sa amin ang biruan kaya kong minsan naiisip ko na napaka boring ng buhay ko kasama ang pamilya ko.

Pero sadyang makulit talaga ang lahi niya. Palagi siyang may baon na kung ano-anong kuwento. Pagkatapos ay mas mahaba pa ang mga reply niya kumpara sa 'kin. Ilang beses din niya kong kinulit na ako naman ang magbahagi ng kuwento ng buhay ko. But I refused. Wala naman kasing interesante sa buhay ko. Unlike him. Who's been a honor student since grade school, an athlete, a singer, a best friend to Ralph and a popular one.

Ang asin ay iba sa asukal kaya wag magpapaloko. Anyway, balik sa tanong ni Ate Gladys kung ano ang balak ko. If talking about myself, I will prioritize my healing and my personal growth. I'm still young, madami pang magagandang bagay ang naghihintay sa akin. I may have failed at times but failures is just part of my life. Ganun talaga, minsan kailangan nating pagdaanan ang bahaging yun ng buhay para matuto. Life is never ending learnings naman. Araw-araw natututo tayo sa mga nangyayari sa buhay natin.

Inaantok na rin ako. Mabilis akong natapos sa pagawa ng aking background information. Lugar kung saan ako ipinangak, nag-aral, pangalan ng mga magulang ko at iba pa. Mga importanteng detalye sa buhay ko. Hindi naman kailangang ilagay ko lahat-lahat dahil paniguradong hindi rin ito papansinin ni Liam. Malaki ang agwat namin sa buhay. Kung ikukumpara ko ito, talo ako lalo na't nakapag-aral siya sa isang prehistiyusong paaralan sa buong mundo.

"Come on... Huwag ka nang mahiya... Matutuwa pa ako kung kahit papaano magkagaanan tayo ng loob bago tayo umuwi pabalik ng Manila. A lot has happened between us. I know you're keeping count of all of it. If I were to ask you now, I know you have an answer. Hindi pa kita nakikilala. Hindi ka pa nagpapakilala sa akin..." Matagal niya akong tinitigan. May pagsuko akong na-sense sa pag-buntong-hininga niya nang malalim. "I was fifteen years old when I was diagnosed with my disorder. My mom was working at a club, and... you probably know what that means... I've never met my dad. Yeah. I was exposed to my mom's lifestyle. We don't have any other relatives. Maybe we do, but she just doesn't want to

Tama, bago ako mawalan ng malay at tuluyang nawalan ng malay, inihayag niya ang lahat tungkol sa kung sino talaga ako. Pero, naguguluhan ako kung paano mangyayari ang mga imposibleng bagay na iyon sa buhay ng isang ordinaryong tao na tulad ko. Kapansin-pansing nakakakilabot ang kwento ng buhay ko, parang ang daming gulo na nangyayari. Nakakapagod. Ni minsan sa buhay ko ay hindi pumasok sa isip ko na sina Sam, Liam, Noah, at ang kanyang Tatay... Naging bahagi sila ng buhay ko.

Nagsaing muna ako ng kanin gamit ang rice cooker bago naghiwa ng karne. Mag-isa na lamang ako sa buhay ngayon at kahit kailan ay hindi ko nakilala ang aking mga tunay na magulang. Wala rin akong natatandaang mga alaala ko simula pagkabata. Basta't pagkagising ko na lamang isang araw, nasa loob na ako ng isang kumbento. Sa edad na labinlima, nagsimula na akong magbanat ng buto at natutong mamuhay nang mag-isa. Mahirap ang walang karamay sa buhay ngunit kinakaya ko naman. Dahil hindi ako nakapokus sa aking ginagawa, aksidente kong nasugatan ang aking daliri. Dumugo ito agad at nalagyan ng patak ang sibuyas na hinihiwa ko.

Mahirap na rin kasi kumuha ng taxi sa oras na ito, kaya sumakay na siya sa kotse ni Liam. Habang nasa daan, tahimik lang sila pareho, pero hindi awkward. Biglang tumingin si Liam kay Abigail, "What are you thinking?" "Design." "You have an idea?" "Wala," sagot ni Abigail. "Dennis said that people will resonate with those who have a story, so you can use your story." "Stories come from love, friendship, family, and life. My life is very plain, my family is very harmonious, and my friends are very good, so I really can’t think of any good story."

Tss. “So… tell me about yourself,” saad niya kaya nagsimula na akong magkwento. Maybe I should tell him something about me. “Hmm… I’m an only child and when my parents died, my grandfather took care of me. We are one big family because we are living in one roof with my cousins and uncles and aunties,” naalala ko naman sila. Nami-miss ko na din sila at hindi ko naman sila magawang matawagan. “I have two best friends and one of them is my cousin. We are very close to each other—I am very close with my family and they did not make me feel alone. Besides, they completed my life. But still, these past years, I feel like I don’t feel completed at all,” I looked at him lovingly and smiled sweetly.