Ama Ni Jose Rizal 소설 & 이야기

"mmm...ang bango mukhang masarap!sino nagluto neto..?tanong ni basty habang kumakain. "si inay,yan ang specialty niya,kaya yan pinaluto ni lolo.."saka paborito rin iyan ni senyorito ivan'paliwanag niya. "senyorito ivan kain narin po kayo.."sabi niya rito.inabutan niya ng pinggan."salamat".

Subalit ngayon ay nasa harapan na niya mismo ito. This... This was the place the Philippines' National Hero shot and killed. Ngayon, nakatayo siya sa lugar kung saan bumagsak ang walang buhay na katawan ni Jose Rizal. She has this sudden goosebumps all over her body. OA man, pero wala siyang magagawa. Ngayon niya lang na-appreciate ang kasaysayan. "Alam ko isang swiss sculptor ang nag-designed niyan eh. Nakalimutan ko kung sino." tukoy niya sa rebulto.

Di gaya sa earth, bata pa lang ako Jose Rizal na yung inaaral, hanggang college, hindi pa rin mawala-wala si rizal nak nang. Alam mo yung mapipilitan lang imemorize yung mga kaganapan ng pananakop ng kastila at hapon na sa totoo lang eh ok lang naman na sabihin na oo, sinakop kami noon pero hindi naman yung isa-isahin yung mga namayapa na. Hindi ba nila alam na hindi maganda ang pag-usapan yung mga patay na? Hahaha.

Jose Rizal ay naging tanyag na babasahin sa buong mundo marahil ay lalo itong magugulat. “Bagamat di ko lubos maunawaan, at ang mga titik ay waring dumudulas sa aking paningin, dama ko ang lalim at husay ng pagkakalikha.”nakakunot ang noong saad ni Macario. "Saan nagmula ang mga bagay na ito?" "M-macario-" "Mahal kong Matilda?" ani Macario nang makitang atubili si Jia.

she snapped at him. "At ano ang masama sa salitang binibini? Sabi nga ni Bonifacio, ang hindi magmahal sa sariling wika ay masahol pa ang amoy sa malansang isda. Pa-ingles-ingles ka pa, eh, sa Manila ka lang naman galing," pang-aasar niya pa. She rolled her eyes upwardly. "It was Rizal who said that, for goodness' sake!" He smiled inwardly. Siyempre, alam niya ang tungkol doon. Puro man siya kalokohan sa buhay ay hindi naman siya ganoon kabobo. It was just that, he loves irritating this lady.

Dito ako hindi sigurado kung malulusutan ko. "How did you know me?" I asked. "Sino ba ang hindi nakakakilala sa mga Dela Vezca--" "I do not accept reason that people know me because I am a Dela Vezca. Oo at mayaman ang pamilya ko, Mr. Luther Rico Valleje, pero iilan lamang ang mga nakakakilala sa akin lalo kung ka-trabaho ng ama ko at ng mga kapatid ko."

tugon ko. Umiling naman ang bestfriend ko sa kanya. "Medyo malabo eh, alam mo kasi 'yang si Rox ang tipo n'yang sa lalaki 'yung mala Dr. Jose Rizal. 'Yung matalino at maginoo." Pakiramdam ko ay nag-iinit na ang pisngi ko sa tuloy-tuloy na pang-aasar nitong kaibigan ko buti na'lang at natapos na ang lunch.

Pero nginitian naman niya ako. "Sige, Azeria." sa likuran pala siya dumaan. "Kumain ka na ba?" wika niya. "Hindi pa po, kararating ko lang rin." "Hindi ito ang kauna unahang pagpunta ko rito sa Manila, minsan ay ako rin ang uma-asikaso rito. Lalo na kay senyorito Rezoir, kaya ako na ang bahala sa pagluluto hija."

“Gift?” Naghintay ako na may kunin siya kung saan pero nanatili siya sa kaniyang pwesto. “Edna Jimenez is your idol, right? The famous Filipino painter?” he suddenly asked. Edna Jimenez is an award-winning and famous Filipina painter today. Noon pa man ay idolo ko na ito. Naalala ko pa noon na kapag may art exhibit siya sa Manila ay palagi akong dumadalo. I’ve met her once but never got the chance to talk with her.

“Delia Diaz Clemente, I just wanna know na sobrang mahal ko kayo ng anak natin. Handa akong ipagsigawan sa buong mundo na mahal ko kayo. Hindi ko alam noon kung paano ako aamin sayo na gusto kita dahil kahit ako hindi ko maamin sa sarili ko na mahal na kita. “we have gone through many trials but we have overcome them all, hindi ko maamin sa sarili ko na unang pagkikita pala natin ay dun na rin ako nahulog sayo. I'm scared a lot because of your past but you gave me the assurance that you will just stay by my side. Thank you dahil binigyan mo ako ng isang scarlet vera reigo.