Ang Aking Kahinaan 5 Novels & Stories

The next minute, gusto mong umiyak dahil naalala mong niloko ka. "Five years," mahina niyang sabi. "Five years kami. Binigay ko lahat." Napatingin siya sa mga daliri niya. "Oras ko. Effort ko. Pera ko kapag wala siyang pera. Ako pa nga minsan nagbabayad ng date namin." Napatawa siya nang mapait. "Teacher lang ako at hindi naman kalakihan ang sahod ko. Pero okay lang kasi mahal ko."

Problemadong ani nya, kita ko ang paghilot nya sa kanyang sintido saka madiing napa-pikit. Wala akong nagawa kung hindi yumuko ulit, Now all i can feel is guilt ramdam ko rin ang pamamasa ng aking mata, D*mn why the heck i felt this? Kasalanan nya rin naman diba kinukulong nya ko na parang hayop! I just want to live normal and do the things i want.. 'Ano ka ngayon, edi tiklop ka Zaina nasaan ang angas mo kanina.. Wala diba, G*ga kasi!'

FIVE YEARS LATER. KASALUKUYANG, mahimbing mula sa pagkakatulog si Anika nang bigla siyang napabalikwas nang bangon mula sa masamang panaginip. Muli na naman niyang napanaginipan ang malabo at ang mukha ng hindi niya kilalang lalaki. Ang pagngiti nito at paano siya niti alagaan.

Pinupunto niya na mukhang pera ako. And today is my fifth day here as a maid. Hating gabi nang nakaramdam ako gutom kaya dahan-dahan akong bumangon mula sa kama ko. Tiningnan ko ang mga kasama kong tulog na tulog. Muli sana ulit akong babalik sa pagtulog at titiisin na lang ang gutom pero tumunog ang tiyan ko kaya napangiwi ako at napilitang tumayo. May sarili kaming kusina dito sa quarters pero wala talagang laman ang refrigerator ng quarters ngayon.

Kabit cya kung baga. Sorry Celine…sobrang mahal ko lang talaga si Angelo. Mag iipon lng ako ng lakas ng loob at iiwan ko na sya sayo. Ayaw kong makasakit ng tao. Lalo na ikaw Celine.. sabi nya sa sarili. *****

Hindi niya alam kung anong mas mahirap—ang bigat ng responsibilidad sa trabaho, o ang bigat ng emosyon na pilit pumapasok sa puso niyang matagal nang nilagyan ng harang. Hindi siya ganito dati. Isang Alyana na marunong mangarap, maniwala, magmahal. Pero pagkatapos ng mga taong sinayang niya sa isang lalaking sinaktan lang siya, natuto na siyang magtayo ng pader. Hindi para sa iba. Kundi para sa sarili niya. Pero bakit si Bash? Bakit sa lahat ng tao, siya pa?

naupo ako sa sofa at sumunod naman ito sa akin. "Kung sana nakikinig ka lang sa mga payo ko sa'yo, hindi ka sana nasasaktan ng ganyang kadali. I know na may kanya-kanya tayong kahinaan, pero kung palagi mong inuuna ang kahinaan mo, walang mangyayari sa'yo. Sa mundong ito, lakas, tapang, at talino ang kailangan just to survive," pagpapalakas niya sa akin ng loob.

Ilang sandali pa akong lumuha bago kinondisyon ang sarili. “No way, hindi ako papayag na mapunta na lang ng basta sa lalaking hindi ko naman kilala. I have five days para makapag-isip ng plano. I need to escape. Hindi ako papayag na maging pambayad utang lang sa isang estranghero!”

“Aba, ako pala’y iyong nakikilala. Siguro’y isa ka nga sa mga masugid kong tagahanga.” “Ako? Kilala mo ba kung sino ako?” “Huwag mo na munang buksan ang iyong mga mata, sabayan mo ang aking pagbibilang hanggang cinco, maliwanag?” “Uno… Dos… Tres… Cuatro… Cinco…” Ang mga boses na iyon… “Hindi mo nanaising takutin ang mga alitaptap kung kaya’t tahimik ka na munang maglakad.”

Kainis. Running for 6 years na ako sa work ko. Mahirap, pero masaya. Lalo na't priceless ang mga ngiti nang mga natutulungan ko. Usually naman sa mga tinatanggap kung cases 'yong mga taong walang wala. They wanted to have a justice, that's why my service is free. Mayaman naman rin kami kahit papa ano. May naiwang mana ang mga magulang ko bago sila pumanaw. Sobrang miss ko na rin sila. Miracle baby raw ako, dahil sinabi na rin ng Doctor sila Mommy at Daddy na 50/50 ang chances na magka anak sila. Kaya nang dumating ako sa buhay nila, maraming nag bago. Ako raw ang nag bigay saya, kulay sa madilim nilang mundo.