Ang Aking Pamilya Kwento นิยาย & เรื่องราว

Hindi ko alam kung paano sasagutin ang mga tanong niya. Ngunit hindi pa siya tapos. Mas naging mabigat pa ang sumunod na sinabi niya. “Huwag mong kalimutan, ang ating pamilya ay isa sa pinakamayayaman sa buong Manila. Sa ganitong kalaking pamilya, ang manugang na hindi makakapagbigay ng anak… ay magiging malaking kahihiyan para sa ating lahat, hindi lang yun kukutyain at mamaliitin din tayo ng lahat.”

’Yong tipong habang nagkukuwento siya, bumabalik siya sa mismong araw na ’yon. “Kilala niya ako. Ang pamilya ko. At ang mga tuntunin na nakasanayan ko. Damn it, ang lakas ng loob niyang humiling na may mangyari sa amin. At take note, ni pangakong kasal, hindi niya pa masabi.”

wika niya ulit na kinatango ko naman at naglakad ulit. “Alam mo ang swerte mo dahil may mga magulang ka pa rin ngayon, ako kasi nawawala ang ka-isa-isahang pamilya ko,” malungkot kong kwento. “Huh? Bakit anong nangyari?” nagtatakang tanong niya.

pagpapatuloy niyang kwento "Hindi naman ako nagpaalam sa iyo dahil sobrang gulo talaga ng pamilya ko at ayokong idamay ka doon, Ayoko din na husgahan ka ng marami dahil ang buhay ko ngayon ay lantad sa publiko lahat ng tao may say sa akin" saka siya tumayo at humarap sa akin

Kumunot ang noo nito ng ngumuso ako. “Anong sasabihin ko sa mommy at daddy mo, Anzel? Gusto daw nilang makilala ang pamilya ko. Ang saya ko kasi tinanggap nila ako sa kabila ng agwat ng katayuan natin sa buhay. Paano kapag nalaman nila na paulit-ulit ng nakulong ang papa ko? Nahihiya ako dahil hindi na nga maganda ang background ng pamilya ko ay masamang tao pa ang papa ko. Kinakabahan ako na baka isang araw manggulo si papa kapag nalaman niya na mayaman ka.” Kumunot ang noo nito sa sinabi ko.

Mahabang litanya ko. I never met them, I never got to know them and I never got to talk to them. Basically, in our situation, we're like a stranger to each others. Pero ang alam ko ay wala rin talaga kaming iba pang pamilya. Lolo is the only child of his parents, so nasa pamilya lang namin iikot ang mga kayamanan namin.

mahabang kwento n'ya dito. "Ahmmm! Hindi s'ya nagpakita kahit kailan sa inyo? Maybe he was — ahmmm, you know!" "No! Hindi ako naniniwala na patay na si kuya. I can feel it, buhay ang kapatid ko. At hindi ako titigil sa paghahanap sa kan'ya hangga't hindi ko s'ya natatagpuan. He is the only family that I have. Namatay na sina mama at papa at si kuya na lang ang tanging pag asa ko," mahabang sagot n'ya dito.

Ito ang kuwento ko. Ang kuwento ko ay hindi tungkol sa aking pamilya, ang kuwento kong ito ay tungkol sa aking asawa at aking pangangabit. Opo. Naging marupok ako. Malungkot na kung malungkot ang walang masabing pamilya ngunit sanay na ako. Sinanay ko ang sarili kong mag-isa. Naging independent ako sa lahat ng bagay kaya naman hindi mababanaag sa akin ang kalungkutan. Pero hindi naman ako bato. Sa tuwing nakakakita ako ng kumpletong pamilya at masayang kumakain at namamasyal, napapaisip din ako. Paano kaya ang buhay na may nasasandalan sa tuwing tinitira ako ng walang patumanggang kalungkutan? Ano nga bang pakiramdam nang may nag-aasikasong ina pagpasok sa trabaho sa umaga at may ama na may

tudyo ng kabila kong utak. Wala ng pag-asang mabuo pa tayo mga anak ko. Patawarin ninyo ako kung hindi kayo magkakaroon ng kompleto at masayang pamilya. Ipinapangako ni mama na hindi ako magkukulang sa inyo. Kahit ako lang ang magiging nanay at tatay ninyo okay lang. K-kahit mag-isa kong haharapin ang mga pagsubok para lang mabigyan ko kayo ng magandang buhay gagawin ko. Nakayanan naman ni mama dati, noong walang-wala pa tayo. Ngayong mas madagdagan pa ang lakas ko dahil sa inyo mas kakayanin ko pa ang hamon ng buhay ko. Hinahamplos ko ang buhok ni Zaile habang impit na umiiyak. Naaawa ako ng sobra sa kanya dahil naiintindihan na niya ang lahat eh at talagang umaasa siyang mabubuo kami.

pagkukwento ko saka mahinang natawa habang inaalala ang nangyari mula nang magising muli ako. "Go on, magkwento ka lang baby. Makikinig ako" ani ni Anthony. "Kapag nagpapaalam ako na kung pupwede na lumabas ako, kahit sa garden o pool lang, sa labas ng bahay, magagalit si Mommy sa akin. Hindi niya ako papansinin, si Daddy naman tahimik lang at hindi ako malapitan. Siguro takot kay Mommy?" Muling pagkukwento ko saka natawa na naman.