Ang Aking Pangarap Novels & Stories

Tumango ito, “Sobra pa sa sarili ko. Kaya nga iniwanan ko lahat ng pangarap ko, alang-alang saiyo.” Napakurap-kurap si Debbie, “Hindi ko gugustuhing talikuran mo ang mga pangarap mo para lang sa akin. Go ahead, bumalik ka na kung nasaan ka man at wag mo akong alalahanin. . .tuparin mo ang mga pangarap mo.” “Paano kung sabihin ko saiyong ikaw na ngayon ang pangarap ko?”

Pwede bang ako na lang, universe? T*angina, Ximena, magpakatino ka. Ayan ka na naman, nagpapaka-Maria Clara sa labas pero sa loob, puro kalandian ang iniisip. Amo mo 'yan, girl! CEO ng buong kumpanya! Hindi mo pwedeng… pangarapin lang nang basta-basta. Pero teka, masama bang humanga? Hindi naman siguro counted as kasalanan 'yung tahimik na pagtingin at pangarap na kunwari lang. Libre naman ang mangarap, ‘di ba? At least sa panaginip, pwede akong maging leading lady.

Natatakot akong mangyari ang bagay na 'yun. Hindi siya ang babaeng hahangarin kong makasama sa maliit na panahon.Dahil ang gusto ko, habang nabubuhay ako ay makikita ko ang mukha niya. Gusto ko siya makasama sa lahat ng bagay. At kapag nangyari 'yun, wala na akong hihilingin pa. Matupad man ang mga pangarap ko, kung wala naman siya ay balewala rin ang lahat. Dahil sila ni Mama ang dahilan kung bakit nangangarap ako.

Basta nararamdaman ko lang ay naroon ako, ginagawa ko ang bagay na masaya ako at feeling ko naroon ang buhay. "Actually... hindi rin ako sigurado kung kailan. Wala akong alam pa sa ngayon pero siguro sa susunod na limang taon, nararamdaman ko ay may narating na ako sa buhay, pangarap ko ring magkaroon ng sarili kong brand at sana sa susunod na limang taon ay akin itong makamit," sinabi ko puno ng pangarap, passion, at pagmamahal.

I sighed, "Yeah, kailangan pa palang darating sa punto na on the verge of giving up na ako sa family ko, pero na realize ko na dapat pala na hindi ako bibitaw sa mga wish at pangarap ko." "Ngayong natupad na ang pangarap mo, ano naman ang sunod mong pangarap, beb?" Nag-iisip-isip naman ako pero isa lang ang siguradong-sigurado ako, "Syempre, ang makapagtapos with flying colors, magkaroon ng trabaho, at ikaw bilang Pamilya ko."

Pangarap lamang iyon. Maaaring imposibleng mangyari ang ganitong pangarap. Itinuring ko na lamang iyon bilang palatandaan ng hinahanap kong kasiyahan. ALAS ONSE NA... Ito na naman ako sa bahay. Maaari nang matulog nang mahimbing at humilik habang nananaginip sa birthday cake.

Gusto ko na ring kumawala sa mga tao sa paligid ko na parang lahat ay sinasamantala ako. Isang bagay lang ang nagpapalakas ng loob ko sa araw-araw—ang pangarap kong yumaman. Hindi lang basta umangat, kundi maging bilyonaryo. Kaya kong tiisin ang lahat ng ito dahil alam ko, balang araw, magkakaroon ako ng pagkakataong gumanti sa lahat ng nang-aapi sa akin. Hindi ako titigil hangga’t hindi ko natutupad ang pangarap kong maging mayaman. ‘Yun lang ang paraan para hindi na ako apakan ng mga kagaya ni Dolores, ni Tita Teofila, at ng mga kagaya nilang demonyo ang ugali.

Mahina kong sabi. "Kala ko naman ano! Bwisit ka talaga Anna, kinabahan ako dun!" Naiinis nitong sabi na tinawanan ko lang. Alam kong parang OA masyado pero para sakin hindi, napakalaking bagay na ito sakin ito yong pangarap ko. High School lang tinapos ko at hindi na ako nangarap pa ng mas malaki tinatak ko na sa isip na walang mangyayari kong hihigitan ko pa ang pangarap ko. Kaya ng umalis sila Mar papuntang Maynila at sinabi nitong babalikan ako, ay duon ko na inilaan ang lahat at isinaisip na ito na ang pangarap ko dahil alam kong balang araw matutupad ito. Katulad ng nangyayari ngayon.

Umiling din ito kalaunan, "Ayaw ng daddy mo. He wants him to beg. Luluhod pabalik sa bahay. Hangga't hindi niya gagawin iyon ay hindi siya tatanggapin pabalik ng Daddy mo." Nasaktan ako dahil doon. My heart felt the little pain for Rigel. Nag-init ang mga sulok ng mata at nanghihinang napatitig sa baso. Wala namang ginawang mali ang tao bukod sa sundin ang pangarap niya. If I am free and brave, I will do the same— to chase my dream without limits. Hindi ko kinayang manatili sa loob lalo pa't parang wala na lang kay mama na wala na sa bahay si Rigel. Nakakalungkot ngunit hindi ko naman kayang baguhin ang desisyon nila.

may kaunting tama pa ako ng alak kasi halos alas dose palang ng hating gabi ngayon. “Yes, nang matikman ko kung gaano ka kasarap ka-séx, pinangarap kong matikman ka lalo sa tunay na buhay. ‘Yung sa totoo na talaga, ‘yung hindi na sa panaginip mo. Isa ‘yan sa pangarap ko kapag nabuhay akong muli. Pangarap kong matikman ka,” matapang na sagot niya kaya napangiti ako. Hindi ko inaasahang sasabihin ito ni Miss Alina sa akin. Nagmukha tuloy takam na takam siya sa akin. Pangarap na raw niya akong matikman. Bigla tuloy akong tinigasan ulit.