Ang Ama Novels & Stories

Pero hindi na pinansin ng dalaga ang lalaki. Nagpalinga-linga si Amara, hindi niya makita kung may mga baging ba sa paligid. Wala kasi sa bahaging iyon. May malalaking puno at malalago, ang nakita niya ay malalapad na dahon at matataas na uri ng damo at halamang may malalambot na katawan.

Tugon ko sa tanong niya. "Nakakainggit siya, kase ang sweet mo sa kanya, minsan nagtataka ako kung pangit ba ako o isa ako sa mga tao na hindi dapat irespeto kase bakit ako lang yung sinasaktan mo, siguro wala talaga akong halaga kaya walang may gusto sa akin." Nakita ko kung paano tumulo ang luha ni Amara habang puno ng kalungkutan ang mga matang nakatingin sa akin.

bulong ko pabalik at hinawakan ang kamay ni Damon. Nang dumating ang order ay sabay sabay kaming nagsimulang kumain. “How are you, iha? Ngayon na lang ulit kita nakita,” utas ni Tita. “I'm fine tita. Medyo busy po sa school,” sagot ko at tipid na ngumiti. “Busy kay kuya,” bulong ni Ariana. Sinamaan ko siya ng tingin. “You're so pretty Amber. Bakit mo nagustuhan ang anak ko?”

“Kaya pala—ikaw ang ama, hindi ba?” Napatingin ang lahat kay Julio. Sandaling natahimik ang lalaki. Tumingin siya kay Amarra—may tanong sa kanyang mga mata. Ngunit sa kabila ng lahat, hindi siya umatras. “Kahit ako pa ang ama,” matatag niyang sabi, “hindi ninyo siya maaaring paalisin na parang basura.”

“Huminto akong sumagot. Huminto siyang subukan. Apat na taon na iyon.” Iniikot-ikot ni Lila ang tasa sa mga kamay. “At ngayon nandito ako. K********t ang ama niya. Natutulog sa kama ng ama niya. Suot ang damit na binili sa kanya ng ama niya.”

Pero hindi ako ligtas. Ang kanyang katawan ay mainit, solid, at habang yakap niya ako, ramdam ko ang tension na nanggagaling sa kanya. Galit siya. Hindi sa akin, pero sa amoy na nakadikit sa akin. Ang amoy ng aming ama. "Nanginginig ka, Elara," bulong niya, ang boses ay bumaba, vibrating sa kanyang dibdib laban sa aking tenga. "Nagyayelo ka."

Mayor pa lamang siya noon. Ang sakit malaman na walang taong may gusto sa iyo dahil nagkamali sila kaya ka lang nabuhay. Pati sarili kong ama ay ikinakahiya ako. Pinigilan ko ang mga luha sa aking mata, pinigilan kong umiyak ng mga oras na iyon.

nakasigaw kong reklamo kay Ama nang makalabas na ako ng bahay. “Linggo ngayon, Maria. Talagang mga lumang kanta ang nasa radyo!” sigaw rin ni Ama sa akin pagkatapos ay lalo niya pang nilakasan ang volume ng radyo. “Naririndi ako! Patayin niyo iyan!” nagdadabog ko nang utos pero hindi pa rin niya ako pinakinggan. Tuloy-tuloy lang siya sa pakikinig ng juke box song, para bang hindi niya ako nakikita at naririnig na nagdadabog.

rinig kong sabi n’ya. “Hello, Mama?”bati ni Amarie mula sa kabilang linya kakagising lang nito base sa boses nito kaya malawak ang ngiti sa labi ko. “Hello, sweetheart. Good morning”bati ko sa kanya mula sa kabilang linya. “Good morning, Mama. Where are you?”tanong nito. “Nandito ako ngayon sa Manila, uuwi ‘din si Mama kaagad, to see you, my love”nakangiting sabi ko.

"Nasaan si Ama!? Mahirap bang sagutin ang simple kong tanong!? Nasaan si Ama!?" "Wala na siya!" Umawang ang aking bibig. Nanginig ang aking labi at namuo ang luha sa aking mga mata. Tila isa iyong bomba na sumabog sa aking harapan kaya ganoon nalang ang aking gulat. Parang nilipad ang aking isip dahil sa tatlong salita na iyon. 'Ama?'