Ang Kwento Ng Aking Buhay Mga Nobela at Kwento

Hindi ko mapigilang makaramdam ng inggit sa mga taong nakakagala, nakakapag-aral, at nakakapamuhay nang normal. Labing-walong taon na akong nabubuhay. Labing-walong taon akong nakakulong dito. Ang tanging nakikita ko lamang ay ang mga mukha ng aking ama, ni Ginoong Arthur, at ng mga tauhan na naglilingkod dito. Wala akong kaibigan. Wala akong kalaro. Wala akong kasama na ka-edad ko. Ang aking buhay ay umiikot lamang sa loob ng bakuran na ito. “Ang Gintong Hawla,” bulong ko sa aking sarili. “Tama nga sila. Kahit gaano pa kaganda ang kulungan, kulungan pa rin ito.”

Tumikhim siya saka nagsalita ulit. “Hanggang sa may nagsabi sa’kin ang totoong kaganapan at ang sagot lang sa aking katanungan ay simpleng sagot lamang. Sa oras na mawala sa mundo ang aking kakambal ay saka lamang ako makakalabas sa sumpa. Masakit mang iisipin ngunit hinintay ko ang araw na ‘yon hanggang sa mangyari ang bagay na ‘yon noong mga nagdaang araw.” Maniniwala ba sa ako sa sinasabi niya? Ngunit ang pumukaw ng atensyon ko sa kwento ay ang bato ng buhay na sinasabi niya.

Tama, bago ako mawalan ng malay at tuluyang nawalan ng malay, inihayag niya ang lahat tungkol sa kung sino talaga ako. Pero, naguguluhan ako kung paano mangyayari ang mga imposibleng bagay na iyon sa buhay ng isang ordinaryong tao na tulad ko. Kapansin-pansing nakakakilabot ang kwento ng buhay ko, parang ang daming gulo na nangyayari. Nakakapagod. Ni minsan sa buhay ko ay hindi pumasok sa isip ko na sina Sam, Liam, Noah, at ang kanyang Tatay... Naging bahagi sila ng buhay ko.

kwento ko pa sakanya, kaya natulala siya at namangha. "Sa tingin ko iyan nga ang totoong kwento, dahil sayo na mismo nanggaling. Hayaan mo, gagawa ako ng panibagong akda ukol sa tunay na naganap sa iyong buhay.." nakangiting saad niya sa akin kaya ningitian ko din siya. "..ang ibig sabihin ba nito ay namamaalam ka na ate?" medyo malungkot na tanong niya sa akin.

Kaya kong mabuhay nang wala ang pera ng mga magulang ko. Tumayo ako para pumunta sa kusina at kumuha ng isang basong malamig na tubig. Habang umiinom ako, napatingin ako sa bintana ng aking condo kung saan tanaw ko ang kumikislap na mga ilaw ng siyudad. This is my life. Ako ang nagpapatakbo nito, at walang sinumang lalaki—maging ang sarili kong ama o ang sikat na si Aelion Voss—ang makakapagbago niyon.

From how to start a life with my auntie to how would I end up everyday without auntie. How would life be...without my mother figure. Ang swerte ng ibang mga anak kasi naranasan nilang maging anak sa mga magulang nila. Kasi ako..kahit gustuhin kong magpakaanak..hindi ko magagawa. Hinsi ko naman kasi naranasan magkaroon ng pamilya malibann kay auntie. Hindi ko alam kung anong klaseng kasalanan ba ang nagawa ko para magkaganito ang buhay ko. Am I too evil to deserved these pains and betrayals?

Yun ay halukan ng maraming dagdag na salita ang kwento na akala mo'y buong buhay mo ay alam na nila— na animo'y sila na ang nagbigay buhay sayo sa mundong ito. Malayo na pala ang naging paglalakbay ng isip ko at pagbibigay ng mga lohiko. Nabalik lang ako sa aking sarili ng may naramdaman ako na mabibini na halik sa aking pisngi pababa sa aking leeg.

pagkuwento ko. "You know Dad, there are times that I feel like I wanted to give up. Sukong suko na ako sa paulit ulit na bangungot ng nakaraan sa akin. I'm trying my best to live my life to the fullest. I want to be happy like I used to be, pero paano ko gagawin ang bagay na 'yon? I wanted to make things right, I wanted to fight for what makes me happy, pero paano ko gagawin 'yon kung ang sarili ko hindi ko magawang palayain." unti-unting tumulo ang luha sa mga mata ko.

“Maaaring gayahin nila ang aking itsura, ang aking mga salita, at ang aking kwento. Ngunit ang buhay ko ay binuo sa aking mga pinagdaanan—sa hirap, sa sakripisyo, at sa mga aral na natutunan ko. Ang pagkatao ay hindi ibinebenta, hindi ipinagpapalit, at hindi inaagaw. Ito ay nabubuhay sa kung sino ka talaga. At kung ang tadhana ang naglagay sa akin sa pwestong ito, wala nang sinuman ang makakapag-alis sa akin dito.” Sa sandaling iyon, naramdaman ko ang pagbabago sa paligid. Ang mga tingin na puno ng pagdududa ay napalitan ng paggalang at pagkilala. Napatunayan ko hindi lamang sa kanila kundi pati na rin sa aking sarili na ang aking pagkatao ay matibay at totoo.

mahinahon at may halong concern na sabi niya, tila natauhan siya sa bigat ng sinasabi ko. Umiling ako nang may mapait na ngiti. "Ganun na rin po 'yun. Sobrang malas na po ng nangyayari sa buhay ko, dati pa. Maagang naulila, nakipagsapalaran sa Maynila na walang kahit ano, pagkatapos nun ay nagsunod-sunod na ang kalbaryo ko. But when Raz came into my life, I realized that maybe... just maybe, the world wasn't that cruel. He made me happy. For a short time, naramdaman ko na tao rin pala ako, na may magmamahal at tatanggap.”