Ano Ang Pagsasaling Wika Mga Nobela at Kwento

Pagta-tama ko pero nacu-cutan ako sa pagsasalita n'ya kaya tuloy tuloy na 'to. "Niririgawan!" "Nililigawan nga kasi 'yon!" "Niririgawan nga kasi!" "Ayusin mo kaya! Nililigawan!" naiinis na wika ko. Proud pa s'ya kagabi na sanay na magtagalog pero pag-prounounce ng Nililigawan hindi? "Eh, hindi ko nga ma-pronounce, eh! Niririgawan!" "Nililigawan nga kasi!" "Niririwagan nga kasi!"

Pinugaran na rin ng takot at pangamba ang aking dila kaya hindi magawang nakapagsalita. Ipinikit bigla ni Solana ang kanyang mga mata. Kanyang itinaas bahagya ang kanyang mga kamay habang nakatingala sa kalangitan ang mga palad nito. Matapos ay nagsimula siyang magsalita ng mga salitang hindi ko maintindihan. Bumibigkas na siya ng isang orasyon para sa ritwal na gagawin niya. Mahina ngunit mabilis ang pagbigkas niya sa mga salitang pang-orasyon at taimtim na dinadama ang bawat titik na isinasampi at ang buong paligid.

Muling wika niya rito. “Pero ‘wag kayong mag-alala, dahil ganun din ako.” “Mali ka, pinapangako namin, na aalis na kami at hindi na mangugulo pa.” Sagot ng ama nito sa kanya. “Hindi ako papayag na ganun ang mangyayari.” Muli itong nagulat, dahil sa kanyang sinabi. “Dahil gusto kung pagbayaran niyo itong ginagawa niyo.” Madiin na wika niya.

Ngiting wika niya rito. “‘Wag kang mag-alala, babalik agad si Daddy.” Muling wika niya habang hinalikan ito sa noo. “Pangako mo ‘yan Daddy ha, babalikan mo ako.” Sagot nito, kaya tumango siya rito. “Mommy, kaya na po ang bahala sa kanya.” Wika niya sa kanyang ina. “Oo Anak, ‘wag kang mag-alala.” Ngiting wika nito, matapos niyang halikan ito sa pisngi.

nakangiti kong wika "Walang ano man. Isa pa, hindi na din naman ako sanay na malayo ka sa akin. At siguro, kung hindi mo ako isinama, uuwi nalang ako sa probensya at doon ko na lang hihintayin ang huling sandali ng buhay ko." nakangiti niyang wika Kaagad din naman akong napakalas sa pagkakayakap sa kanya "Ano ka ba? Ano po ba iyang sinasabi ninyo? Mabubuhay pa po kayo ng matagal at magsasama pa po tayo matagal, Manang." nakangiti kong wika

pahabol pa nitong wika sa kanya. —---

seryoso kong wika "What? ako Talaga? HIndi ba pweden bukas na lang? I mean, feeling ko wala akong energy na magbantay ngayun. Baka mamaya, tutulugan ko lang iyang si Carlito lalo na at puyat din ako." seryoso nitong wika

“Masama bang maging masaya?” “Nakakangalay sa panga.” “Ang maging masaya?” pang-aasar niya rito kahit alam niyang ang kaniyang pagngiti ang tinutukoy nito. “Ang slow mo,” naiiling na wika nito. “Ang sungit mo,” ganting pahayag niya.

Muling wika nito sa kanya. “Babalik din po agad ako Lola.” Ngiting wika niya rito. “Hindi ka pwedeng umalis Annika.” Madiin na wika ng kanyang ama sa kanya. “Tama si Pearl, mas mabuti kung magpahinga ka muna.” Muling wika nito sa kanya.

puno ng pagmamakaawang wika niya but Arisson just tilted his head and look at her in confusion. "Anong ibig mong sabihin?" Nagtatakang tanong nito sa kaniya. Puno ng sakit na napangisi siya at napailing habang pinupunasan ang sariling luha, "this! Kung nakakaalala ka stop this, because it hurt so bad, ple..ase." Puno ng pakiusap at pagmamakaawang wika niya bago siya tumalikod para lisanin ang lugar.