Back From The Brink Novels & Stories

“Okay lang ako. Iniisip ko lang, ang mga mayayaman… flexible pala talaga sila. Yung tipong kaya nilang lumunok ng kahit ano para lang maka-survive. Kaya sila yumayaman.” Napa kunot ang noo ni Nick. “Ibig sabihin… babalik ka pa rin sa Hernandez family?” Tahimik pero diretsong tumango si Daisy. “Oo. Kasi doon lang ako makakabawi.” Alam niyang delikado. Alam niyang mahirap. Pero malinaw sa kanya kung gusto niyang bumangon, kailangan niyang bumalik sa lugar kung saan siya mismo nasaktan.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang tumalikod, naglakad palayo, ngunit ang kanyang mga hakbang ay mabigat, parang may dala-dalang libong bigat sa kanyang balikat. Nang tuluyan na siyang mawala sa paningin sa likod ng mga puno, saka lamang ako nakahinga nang malalim, ngunit ang bigat sa aking dibdib ay dumoble. Ang pagtatagpong ito ay hindi inaasahan, hindi naplano, ngunit tila isinulat na ng tadhana. Ang sikretong matagal kong itinago ay hindi na mananatiling nakabaon nang matagal. Ang pagbabalik ni Maverick ay nangangahulugan ng pagsisimula ng bagong yugto—hindi lamang ng lungkot, kundi ng paghaharap sa katotohanan, sa nakaraan, at sa kinabukasang maaaring magbago sa buhay naming lahat .

Mabilis ang kanilang pagtakbo hanggang sa marinig nila ang malakas na pagsabog. Nilingon ng batang babae ang sasakyang kinaroroonan ng kaniyang mga magulang. Nanghina ito sa nasaksihan. Hindi makapaniwala sa nakita hanggang sa mawalan ito ng malay. (END OF FLASHBACK) ALIYA'S POV

Inampon niyo lang naman pala ako…‘’ Magsasalita sana si daddy pero biglang may tumawag sa kanya at pagkatapos ay naguguluhan siya kung aalis ba or kakausapin muna niya ako. Ilang saglit lang ay mas pinili niyang umalis. ‘’Dito ka muna sa bahay…’’, sabi niya at nagmamadali na siyang bumalik sa hospital. Napaupo na lang ako at napahawak ng ulo dahil hindi ko na alam ang gagawin ko. Sobrang bigat ng araw na ito para sa’kin.

>>> FLASHBACK “ M-Mrs. Anderson, “ Nauutal kong tawag sa kaniya saka mabilis na tumayo pagkatapos kong bumalik sa realidad. “ In my office, Ms. Cruz. “ Ma-awtoridad niyang turan sa akin saka ako tinalikuran. Dali-dali ko naman siyang sinundan hanggang sa loob ng opisina niya. “ Close the door and take your seat, Sabrina.” Utos niya sa akin habang printe siyang nakaupo sa swivel chair niya. Mabilis ko namang ginawa ang ipinag-uutos niya.

“It’s really me.” He pulled me close, holding me tight, his embrace a haven of warmth and security. The fear, the anger, the confusion—it all melted away in the embrace, replaced by a wave of overwhelming relief. I pulled back slightly, needing to explain, to share the incredible journey I’d been on, the miraculous return that had brought me back to him. “It was Ariadne,” I began, my voice still trembling slightly. “She… she let go. She found my soul, somewhere… I don’t know where. She talked to me, helped me find my way back.”

Makalipas ang tatlong araw. "Putang**a!" Napabalikwas ako nang marinig ang mura ni Papa. Agad akong bumangon at lumabas ng pintuan. Katulad nitong nakaraang araw, hindi ko na namalayan ang hagdahan at agad na tumalon. Nasubsob pa ako sa sahig dahil nawalan ako ng balanse pero tumayo rin ako agad.

Napakahina ng puso nito hanggang sa biglang nawalan ng tibok. Nagkagulo silang lahat ng mawalan ng tibok ang puso ng bata, agad na ni-revive ni Andy ang bata siyang pagpasok naman ni ni Jade sa ER at para itong mawawalan ng ulirat ng makitang nag sasagawa ng CPR si Andy

C4 BFRTR Sa isang buwan na pananatili ko sa kanila ni Carla at Dominic ay marami akong natutunan, nedyo nawala na rin ang takot ko sa mga tao lalo na sa mga kasama namin dito ni Carla. Masaya rin ako dahil kahit paman sa kasamaan na ginawa ko noon ay hindi galit sa akin si Carla. Minahal niya pa rin ako na pa rang isang kapatid.

Matapos ang dalawang taon kong paghihintay sa pagbabalik niya, saglit na lamang pala siyang mananatili sa akin. Bumalik lang siya upang ayusin ang buhay ko, bumalik siya upang makita niya mismo sa harapan niya na nagawa kong patawarin ang mga magulang ko sa mga pagkukulang nila, bumalik siya upang siguraduhing ayos lang ako. Ganoon kabilis lumipas ang lahat hanggang isang araw gumising na lamang ako mula sa aksidente at muling luminaw ang bulag kong mga mata sa pag-aakalang muli ay masisilayan ko ang maganda niyang mukha ngunit nagkamali ako... dahil ang mga matang ito ay tangi na lamang palang magagawa ay ang pagluha habang pinapanood ko ang ataol niyang unti-unting nilalamon ng lupa." Maha