Bakit Umaalulong Ang Aso Novels & Stories

usal ni Joeliano, kumunot naman ang noo ng dalaga at napailing. “Maari ba iyon?”tanong nito. “Mortal na magkaaway ang aso at pusa. Unang umibig lalaking aso sa babaeng pusa, kakaiba iyon sa mata ng mga kalahi ng aso sapagkat ang aso ay para sa aso lamang at ang pusa ay para lamang sa mga kalahi niyang pusa at bukod pa roon ay magkaaway ang kanilang mga lahi. Ngunit sadyang matindi ang pagmamahal ng lalaking aso sa babaeng pusa. Pilit niyang iilalapit ang kaniyang sarili, sa tuwing magkaka-usap sila ay lalo siyag nahuhulog dahil sa taglay nitong kabaitan. Hindi nagtagal ay nalaman iyon ng mga kalahi ng babaeng pusa. Tutol ang mga ito at sinabi ng mga ito na kung hindi nila ititigil ang kanila

nagugutom na talaga ako, inuuna mo yan kahalayan mo Love, yaya ko, sa kanya para kumain, na ng "Almusal. tumango na lamang ito sa akin at hinila na ako patungo sa lamesa at pinaupo sa may bangko, hindi na ako umangal pa dahil talagang nagugutom na ako, hindi na kasi ako nakakain kagabi dahil sa ginawa namin pag katapos ay na ka tulog naman ako ngunit pag sapit ng madaling araw ay nag simula naman ito, angkinin ako parang hindi ito na pa'pagod sa ginagawa namin, dalawa kaya gutom na gutom talaga ako, pero bigla nang laki mata ko ng makita ko ang mga pag kain na nakahin sa lamesa hindi dahil sa sunog o ano pa man. "Kundi. Hungarian Sausage/ hotdog/ egg/ tortang talong/ ang malupit pa ay ang ti

Uso paba 'yun ngayon? "Sa mundo namin ay dapat marunong kang mangaso para sa dugong iinumin mo..." Napatango ako. "...Ngunit gagawin mo lamang ito kapag kinakailangan dahil baka may makahalata na may nabubuhay pa lang bampirang hindi marunong mangaso. Pampalakas ng katawan ang dahilan kung bakit nangangaso kami. Sa madaling salita ay hindi kami mabubuhay ng wala iyon." Mas naiintindihan ko na, parang vitamins pala ang dugo sa kanila o tubig.

kumakain ng pagkain ng aso? Baam! Ipinatong ni Lucas ang kanyang mga palad sa mesa. "Ang aking aso ay kumakain ng pagkain ng aso sa buong buhay nito. Ngayong nandito tayo sa mansyon ng Woods, hindi ba ito magkakaroon ng mas masarap na pagkain?"

Hindi niya maintindihan kung bakit sa pandinig niya ay masyado itong lalong yumayabang kahit na ang mga tono naman nito ay kalmado. Sumunod si Alexa nang maglakad na si Aslan, kasabay ang tumayong magandang aso. It's beautiful indeed. Napakaganda ng kulay nito at napakalaki. Naaamoy niya ang amoy ng shampoo. Jumbo. Malamang ay jumbo nga sa laki ang aso. "I…Namamasyal ako," aniya sa binata. "Sa ibaba ka mamasyal."

“Uy meron ha. Di ako kumakain ng karne ng crocodile at saka ng rabbit, saka palaka, ng ahas at saka ng aso ‘no!” “Aso? Me kumakain ba ng aso?” “Oo, marami sa Baguio na kumakain ng aso.” “Yikes, ang weird.” “Weird talaga. Lalo na iyong mga koreano, ang daming mahilig sa aso. Pero bawal iyon kaya patago ang bentahan sa Baguio ng karne ng aso.” Kwento pa nito sa kanya. Napansin niya iyong sauce sa may bibig nito. Kumuha siya ng tissue at pinunasan iyon. Napatitig sa kanya si Catherine.

“Aso?* ‘Bakit hindi ko naisip yon?’ Pinalakpak ni Freyja ang kamay niya at sinabi sa ibang, “Huminto muna tayo. Magpahinga muna tayo, ang dami niyong naitulong. Iisip tayo ng solusyon kapag nandito na ang aso.” Nag thumbs up si Norman. “Ang talino mo. Bakit hindi ko ito naisip? Ang tagal nating nagpakahirap.” Ngumiti si Freyja at lumapit kay Colton. “Hindi kasing galing ng ilong natin ang sa aso, hindi ba?” Tumawa siya. “Oo, sayang talaga ang oras.” Dinala ng taga roon ang German shepherd niyang aso, at lumapit si Freyja at tinanong, “Anong pangalan niya? Masunurin siguro siyang aso?”

mahinahon na sabi ni Mommy. "Hindi nga problema yung dog food e nahiya naman yung pagkain na kaya kong dalhin araw-araw. Ang mahal ng pagkain ng aso tapos tayong nag-aalaga ay pinagsawaan yung mumurahing ulam!" Tito Diego brushed his hair in frustration. "Bahala ka na d'yan!" Tumalikod na sa amin si Tito Diego at iniwan na kami. Bumuntong-hininga si Mommy bago ako hinarap.

Binuksan ko iyon at inilagay ang password. Bumungad sa akin ang wallpaper. Isang aso. Pero hindi sa aso napunta ang tingin ko. Kung hindi sa— braso niya. Yakap niya ang aso, kita ang biceps niya habang hinahalikan niya ito sa ulo. “Ang sarap sigurong maging aso…” hindi ko mapigilang bulong. “Why? Gusto mo ba ng treats?” “AY! ASO—”

"Salamat po! Ang sarap po kasi lagi ng luto ninyo kaya napaparami po!" "Asus, ayos lamang iyan! Grabe rin ang alala namin tuwing nawawalan ka ng ganang kumain!" Aniya saka nagpaalam na bumalik na sa kusina dahil baka masunog ang kanyang niluluto.