Bakit Umaalulong Ang Aso นิยาย & เรื่องราว

"Hindi ako tutol na gusto mong mag-ampon ng aso, at maaari ko ring tanggapin kung nais mong panatilihin ito sa kumpanya. Pero, pwede ka bang magkaroon ng class at taste? Paano mo maaampon ang ganoong karuming ligaw na aso? Tingnan mo. Patuloy itong nagngangalit ang mga ngipin. Tuwing may lumalapit dito, tumatahol ito. Madungis din ang katawan nito. Iniisip ko kung gaano katagal itong hindi naliligo. Napakabaho nito, kaya tiyak na marami itong bacteria sa katawan! Ito ay sobrang nakakadiri. Thomas, hindi mo magagawa ang gusto mo." Walang magawa si Thomas na nagsuot ng mapait na ngiti.

Diba ang sweet? “Aw! Aw! Aw!” napasimangot na lang ako nang makita ko si Winter na kinakagat ang water hose. Takte! Ang lalim pala ng iniisip ko. Hindi ko man lang namalayan na wala na pala sa harapan ko ang tatlong aso. Napatingin ako sa gawi ng dalawa pang aso na hindi kalayuan sa gate. Mayroon silang kahon na inaamoy na hindi ko alam kung saan nanggaling dahil kanina ay wala pa ‘yan. Papalapit pa lang ako sa kanila ay naunahan na ako ni Winter na papalapit sa kapwa niya aso at nakigulo rin sa pang-aamoy sa kahon. Maya-maya ay nakita ko na lang na nag-iiba ang mood nilang tatlo na animo’y mananakmal na sa tindi ng galit. Bigla akong kinutuban ng kaba hindi dahil sa tatlong aso kundi sa ni

Bigla siyang natuliro nang makarinig ng tahol ng aso. "Shit! Saan ako dadaan?" she curse herself while looking around. "Hindi ako maaring manatili dito dahil baka maamoy ako ng aso." bulong niya sa kaniyang sarili. Napalabas ng kuwarto si Mishelle nang marinig ang tahol ng kanyang aso. "Duki!" tawag nito sa kanyang aso na hindi tumitigil ng tahol. Sinundan niya ng tingin ang tinatahulan ng aso. Madilim sa bahaging iyon at alam niyang may nakikita ang aso na hindi niya nakikita.

Maasim, malamang, pero iyong asim na tamang-tama lang para sa kanya. "Ang sarap, ah. Hindi ako makapaniwalang kaya mong magluto nito." Muling sumubo si Allison at nakakaadik ang panlasa nito. Mayroong kakaiba sa ulam na ito, kahit na sobrang tipikal na ng mga ganitong luto ay mayroon talagang espesyal na nalalasahan na kung ano rito. Na tanging ang lalaki lang ang nakakaalam.

Kaya ba sila nagtataka at nagtatawanan? “Sa Amontala kasi ay hindi ito pagkain ng pusa. Sa amin, masarap na ulam ito. Hindi lang ito pang-pusa, at ginawa ang sardinas na delata para talaga sa mga tao, hindi sa pusa. Ang pusa, tinik na isda ang pinapakain,” paliwanag ko kay Lusing.

Ang kaninang gutom at panghihinang nararamdaman niya ay parang bulang biglang nawala dahil sa takot na nararamdaman niya sa aso. “Patra! Na-miss mo agad ako? Tama na sa pagkahol, natatakot tuloy sa ‘yo itong magandang kasama ko.” Pagka-usap nito sa aso na parang tao lang. Hinawakan nito sa ulo ang aso at bahagyang hinimas ang ulo. Dahil sa ginawa nito ay lumambot ang awra ng aso at iginalaw-galaw pa nito ang buntot.

Bawat subo ay mainit at comforting, parang yakap sa malamig na gabi. Napapikit ako. Ganito pala ang lasa ng totoong sosyal na pagkain. Sumunod ang Roast Beef Belly with Mushroom Sauce. Mas malinamnam pa. Makatas ang karne at bumagay nang husto ang creamy mushroom sauce na may earthy flavor. Ang bawat hiwa ay halos natutunaw sa bibig. Napatingin ako kay Boss MJ. "Totoo bang puwedeng ulitin 'to?"

Anito nang hindi man lang tumitingin sa kanya. "Hindi ba ako puwedeng sumama?" saglit itong tumingin sa kanya. Nagyuko siya ng ulo at parang gusto niyang mapaiyak. Mula nang bumalik siya sa asawa ay parang gusto niyang lagi itong kasama. Gusto niya, kung nasaan ito, nandoon siya. Kahit segundo ayaw niya itong mawala sa paningin niya. Dahil ang totoo natatakot siya, natatakot siya ano mang oras ay mawawala ito sa kanya. Na ano mang oras ay babalik sila sa dati. Nag aaway, nag sisigawan at nagsusumbatan. Mas gusto niya ang lagi silang ganito. Pag gising sa umaga, nakangiti nitong mukha ang namumulatan niya.

Sa halip ay nakakatulong iyon sa iba't ibang uri ng sakit at nagpapaganda rin ng balat. Humuhuni pa ako ng awitin habang nagdidilig nang bigla akong napatigil sa aking ginagawa. Isang malakas na alulong ng malaking aso ang aking narinig mula sa kung saan. Ngunit alam ko na hindi ito alulong ng malaking aso kundi alulong ng isang lobo. Nasundan ng isang beses pa ang alulong na narinig ko na para bang nagtatawag ito ng kanyang mga kasamahan. Nagmamadali akong pumasok sa loob ng bahay at inihanda ang aking sarili sa posibleng pag-atake ng mga lobo. Alam ko na ako ang sadya nila.

singit ko naman. "Yung dog po Nanay, mahal din po?" tanong naman ni baby Hollis. "Yes anak, kapag imported na aso mahal, kapag yung taga rito lang sa Pilipinas na aso libre lang. Maghingi ka lang sa kapitbahay kapag buntis ang aso nila. Hindi nga lang kasing cute ng aso nila Lola mo sa mansion," sagot ko. "Hiram ko na lang po aso ni Lolo, Nanay," sabi ni baby Hollis agad.